ตอนที่ 234 ปีศาจพิณหวงเย่

ตอนที่ 234 ปีศาจพิณหวงเย่

ไอหมอกอบอวลอยู่ระหว่างภูเขาและแม่น้ำในสวนดอกท้อ แม้ว่าตอนนี้จะยังเป็นกลางวัน ภายในหมอกก็ยังมองเห็นแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาจากด้านนอก มอบสายรุ้งชั้นหนึ่งให้กับหมอกบางชั้นนี้

หมอกนี้กลับไม่อาจกระจายหายไป ติดตามสถานที่แห่งนี้ตลอดทั้งปี

ที่นี่สร้างขึ้นแบบติดภูเขาใกล้แม่น้ำ ด้านหนึ่งล้อมรอบด้วยภูเขา อีกสามด้านล้อมรอบด้วยแม่น้ำ พระราชวังสูงตระหง่านโดดเด่น ระดับความหรูหรานั้น ต่อให้พระราชวังของทั้งสี่แคว้นมารวมกันก็อาจจะเทียบเท่าได้

ทว่า สถานที่ที่ราวกับสรวงสวรรค์บนโลกมนุษย์แห่งนี้ กลับเลี้ยงมือสังหารที่น่ากลัวที่สุดในโลกเอาไว้ มีของมีพิษและอาวุธลับที่ทำให้คนแค่ได้ยินก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว

ลึกลงไปในคุกใต้ดินที่อยู่ข้างล่าง มีการทรมานที่น่ากลัวที่สุดในโลกอยู่ มีไว้กักขังลงโทษผู้ที่เป็นปรปักษ์กับตำหนักจิ๊วซา ขอเพียงแค่ตกลงไปในมือของพวกเขา ก็จะเข้าใจว่าความตายเป็นเรื่องที่ง่ายดายเกินไปด้วยซ้ำ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คืออยู่ไม่เท่ากับตาย

ที่นี่ก็คือตำหนักจิ๊วซา ไม่ว่าจะอยู่ในสี่แคว้นเก้าเขตการปกครองหรือในยุทธภพ ล้วนมีตำแหน่งกษัตริย์ที่สูงส่งอย่างแน่นอน

ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงแค่ได้ยิน “ตำหนักจิ๊วซา” สามคำนี้ ล้วนได้ฟังจนหน้าเปลี่ยนสี

เงาคนชุดขาวประมาณสิบคนสะท้อนขึ้นมาอย่างเร่งรีบ ราวกับภูตผีก็ไม่ปาน ดูจากความเร็วในการเคลื่อนย้ายรวมถึงท่าร่างของพวกเขาแล้ว ทุกคนล้วนเป็นผู้ที่มีกำลังภายในแข็งแกร่งทั้งสิ้น

บนตำหนักใหญ่ ชายชุดม่วงคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น ยืนมองดูเก้าอี้จักรพรรดิที่อยู่บนขั้นบันไดหยกขาวหลายขั้นอย่างเหม่อลอย

บุคลิกของเขาลุ่มลึก หล่อเหลา สง่างามเป็นอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อหันกลับมา ก็นึกไม่ถึงว่าจะได้เห็นว่าบนใบหน้าเขาสวมหน้ากากสีเงินอยู่ครึ่งหนึ่ง มีเพียงใบหน้าครึ่งขวาที่สามารถทำให้คนเห็นใบหน้าอย่างชัดเจนได้

เพียงแต่ใบหน้าครึ่งหน้า ก็ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ นึกไม่ถึงว่าเขาจะเกิดความงดงาม ใบหน้าขาวสะอาดราวกับหยกเช่นนี้ ทำให้ในใจของคนอดไม่ได้ที่จะเกิดความคาดหวังว่าหากเอาหน้ากากที่อยู่บนอีกครึ่งหน้าของเขาออก จะมองเห็นใบหน้าที่ทำให้คนตกใจเหมือนเห็นเทวดาขนาดไหนกันแน่

ทว่า กลับไม่มีใครใจกล้าเช่นนี้ เพราะคนที่อยู่ตรงหน้านี้ เป็นหมอปีศาจในยุทธภพที่ทำให้คนแค่ได้ยินชื่อก็กลัวแล้ว

วิชาพิษของเขา เป็นหนึ่งไม่มีสองในใต้หล้า หากคนที่ไม่ดูตาม้าตาเรือคนไหนใกล้เขาแม้เพียงครึ่งก้าว ก็จะได้รับพิษอย่างรุนแรงในร่างกาย ถึงเวลานั้นขนาดจะตายอย่างไรก็ยังไม่รู้

บนโลกใบนี้ไม่แน่ว่าจะมีเพียงกำลังภายในถึงจะสามารถฆ่าคนได้ วิชาพิษ ยิ่งฆ่าคนได้โดยมองไม่เห็น ถึงขั้นยิ่งน่ากลัว ยิ่งโหดเหี้ยม

ขณะนี้ในตำหนักใหญ่กลับไม่ได้มีเขาแค่คนเดียว เสียงพิณที่ไพเราะดังสะท้อนขึ้นมาระลอกหนึ่ง ที่แท้ยังมีคุณชายสวมชุดแดงกำลังนั่งดีดพิณอยู่บนพื้น

เสียงพิณดังขึ้นมาเป็นระลอก คล้ายกับกำลังหดหู่เคียดแค้นทั้งเหมือนคิดถึงคะนึงหา ราวกับกำลังร่ำไห้ทั้งเหมือนกำลังพรรณนา บางครั้งราวกับภูเขาใหญ่สูงตระหง่าน บางครั้งก็ราวกับเสียงของสระน้ำในสวน ช่างเหมือนกับเสียงจากสวรรค์ ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะหลงไปในเสียงพิณของเขา

แน่นอนว่าหากหลงเข้าไปแล้ว เช่นนั้นก็น่าสังเวชใจจริงๆ

เพราะว่าคุณชายหวงเย่สังหารคน ก็อาศัยพิณเล่มนี้พอดี เขาใช้เสียงพิณทำให้จิตใจของคู่ต่อสู้หลงใหล ในขณะที่คู่ต่อสู้ใจลอยไม่รู้สึกตัวนั้น ชีวิตก็ได้ดับสลายไปทั้งหมด ดังนั้นในยุทธภพเขาจึงได้ฉายาว่าปีศาจพิณ

สิ่งที่ทำให้คนเกิดความกลัวที่สุดก็คือ บทเพลงตัดวิญญาณของเขา หากคนที่กำลังภายในไม่แข็งแกร่งพอ จะต้องถูกเสียงพิณของเขาหมุนวนจนชีพจรฉีกขาด อวัยวะภายในทั้งห้าแตกกระจาย และถึงแก่ความตายในที่สุด

แน่นอนว่า เขาเล่นพิณอยู่ที่นี่ ส่วนมากก็เพียงเพื่อช่วยเพิ่มความน่าสนใจก็เท่านั้นเอง

สิ่งที่ยิ่งมีผลต่อจิตใจของคนมากกว่าเสียงพิณก็คือรูปโฉมของเขา

แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเห็นผู้ชายที่เป็นแบบเขาเช่นนี้มาก่อน เจิดจรัสราวกับหิมะ งดงามน่าหลงใหล ในความปรีดาและอาดูร ล้วนราวกับดึงดูดวิญญาณก็ไม่ปาน

โดยเฉพาะชุดสีแดงที่อยู่บนร่างกายของเขา ลงตัวเป็นอย่างยิ่งกับบุคลิกที่ยั่วยวนไม่เป็นสอง ราวกับดอกไม้นุ่มนวลบนสวรรค์กำลังเบ่งบานอยู่บริเวณทางเข้าหุบเขาแห่งความตาย งดงามหากแต่ยังแปลกประหลาดกว่าธรรมดาทั่วไป

ชายหนุ่มร่างใหญ่ผู้หนึ่ง เกิดมาแยกไม่ออกว่าเป็นเพศหญิงหรือเพศชาย ถึงขั้นงดงามกว่าหญิงสาวทั่วไป นี่ช่างไม่มีหลักเหตุผลตามธรรมชาติเลยจริงๆ