ตอนที่ 237 ยอมทำลายรูปโฉมของตนเอง

ตอนที่ 237 ยอมทำลายรูปโฉมของตนเอง

“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นเพคะ！ยี่ฉี พวกเราไม่ใช่ว่าเคยพูดความในใจของกันและกันอย่างตรงไปตรงมาตั้งนานแล้วหรือเพคะ เหตุใดพระองค์ถึงได้ทรงสงสัยในความรู้สึกของหม่อมฉันที่มีต่อพระองค์ล่ะเพคะ? พระองค์ทรงเชื่อหม่อมฉัน ความชอบที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์จะต้องไม่เปลี่ยนแปลงเพราะว่าเรื่องรูปโฉมอย่างแน่นอน！”

สิ่งที่จางยวี่โหร่วไม่สามารถทนได้อย่างเด็ดขาดก็คือ การเข้าใจผิดของเขาเช่นนี้

อีกทั้งนางรู้สึกว่า เขาในวันนี้ค่อนข้างจะแปลกประหลาดไป ไม่เหมือนจากปกติเป็นอย่างยิ่ง

หรือว่าโรคประหลาดของเขากำเริบขึ้นมาอีกแล้วหรือ?

นึกถึงคราวก่อนตอนนี้โรคของเขากำเริบนั้นก็เป็นแบบนี้ บ้าคลั่งและขาดสติ ไม่ว่านางจะพูดอะไรเขาก็ฟังไม่เข้าหูไปทั้งหมด เหมือนกับตอนนี้ไม่มีผิด

ฉะนั้นจางยวี่โหร่วลงความเห็นว่าจะต้องเป็นเขาที่โรคร้ายกำเริบอย่างแน่นอน ดังนั้นนางจึงจะไม่โกรธเขา สิ่งที่เต็มอยู่ในใจมีเพียงแค่ความกังวลเท่านั้น

นางเดินไปใกล้เขาอย่างช้าๆ จากนั้นก็ดึงมือของเขาเอาไว้เบาๆ

“ยี่ฉี หม่อมฉันคือภรรยาของพระองค์ ไม่ว่าจะประสบกับเรื่องอะไรก็ตาม พวกเราจะต้องยึดมั่นในความรู้สึกของกันและกัน ไม่มีทางที่จะแยกจากกันอย่างแน่นอน”

ในที่สุดเขาก็สงบลงมาเล็กน้อย แต่ว่าสายตาที่มองมาที่นางกลับยังคงเต็มไปด้วยความสงสัยและห่างเหิน

“คำพูดที่ไพเราะใครพูดไม่ได้กันล่ะ นึกว่าข้าจะเชื่อเจ้าง่ายๆเช่นนี้หรือ?”

“เช่นนั้นพระองค์...พระองค์ทรงคิดจะทำอย่างไรเพคะ จะให้หม่อมฉันทำอะไรพระองค์จึงจะทรงเชื่อหม่อมฉัน?” ตอนนี้เขาเป็นคนป่วยนางจำเป็นต้องคิดหาวิธีทำให้อารมณ์ของเขาสงบลง

“หากเจ้ามีความจริงใจจริงๆ ก็มาพิสูจน์ให้ข้าดู หากแม้แต่เรื่องแค่นี้เจ้ายังทำไม่ได้ ยังจะพูดว่าชอบข้าอะไรกัน！”

จางยวี่โหร่วมองไปที่เขานิ่งๆ ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยน้ำตา ปวดใจอย่างหาใดเปรียบ

นางเป็นห่วงเขามากจริงๆ หากเป็นไปได้ นางยอมควักหัวใจออกมาให้เขาดู พิสูจน์ว่านางจริงไม่จริงใจกันแน่

แต่ว่าตอนนี้ นางยังมีวิธีอะไรได้อีกล่ะ?

นางมองไปยังดาบติดตัวที่คาดอยู่บนเอวของขา สายตาของจางยวี่โหร่วขยับเล็กน้อย ทันใดนั้นก็ขยับเข้าไปข้างหน้า ดึงดาบเล่มนั้นออกมาในทันที

“เจ้าจะทำอะไร?”

การเคลื่อนไหวอย่างทันทีทันใดของนางทำให้หันยี่ฉีก็เกิดอาการตกตะลึงเช่นเดียวกัน รีบถอยไปข้างหลังสองก้าว มองไปที่นางด้วยความระมัดระวังในทันที

“พระองค์ไม่ใช่ว่าทรงให้หม่อมฉันพิสูจน์หรือเพคะ? ได้ ตอนนี้หม่อมฉันก็จะทำให้พระองค์ได้รู้ความรู้สึกที่แท้จริงที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์ หากพระองค์เป็นเพราะว่ารูปโฉมจึงรู้สึกต่ำต้อยแล้วล่ะก็ เช่นนั้นหม่อมฉันยินยอมทำลายรูปโฉมของตนเอง เช่นนี้พระองค์ก็ทรงสามารถสบายพระทัยได้แล้วเพคะ”

นางนำคมดาบประชิดไปบนใบหน้า เพียงแค่ออกแรงเบาๆ ปลายดาบที่แหลมคมนั้นก็สามารถกรีดผิวที่ละเอียดอ่อนของนางให้แตกออกได้ และใบหน้าที่งดงามสะดุดใจคนนี้ก็ได้ถูกทำลายลงในที่สุด

อะไรนะ นี่นางยอมทำลายรูปโฉมของตนเองจริงๆหรือ?

ต้องรู้ว่า รูปโฉมเป็นสิ่งที่ผู้หญิงคนหนึ่งให้ความสำคัญมากที่สุด ผู้หญิงบางคนถึงขั้นให้ความสำคัญมากกว่าชีวิตของตนเอง

นาง เพื่อเขาแล้ว ยอมทำลายใบหน้าของตนเองทิ้ง กลายเป็นคนอัปลักษณ์จริงๆน่ะหรือ?

แต่เห็นได้ชัดว่าจางยวี่โหร่วไม่ได้ล้อเล่น พอดีกับในขณะที่นางกำลังเตรียมตัวลงมือกับตนเองนั้น สายตาของเขาก็มีท่าทีตกใจ ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย คิดอยากจะหยุดยั้งนางเอาไว้ ไม่คิดว่าในเวลานี้กลับมีคนรวดเร็วกว่าเขาไปก้าวหนึ่ง

คลื่นอากาศที่เกิดจากการใช้กำลังภายในจู่โจมออกมาพุ่งผ่านช่องว่างทางอากาศปะทะเข้ากับบ่าด้านหลังของจางยวี่โหร่ว เพียงครู่เดียวนางก็หมดสติไป ดาบในมือก็ตกลงไปที่พื้นเช่นเดียวกัน

ต้องเข้าใจว่า ที่นี่คือบนหลังคา ท่าทีของนางเช่นนี้จะต้องตกลงไปอย่างแน่นอน

ไม่...ไม่ดีแล้ว หากนางตกลงไปตายจริงๆ จะทำอย่างไร?

เขากระโจนตัวออกไปในทันทีต้องการที่จะช่วยชีวิตนางเอาไว้ ทว่ากลับมีเงาร่างคนชุดขาวรวดเร็วกว่าเขาไปก้าวหนึ่ง รับร่างที่โอนเอนไม่มั่นคงของจางยวี่โหร่วเอาไว้ นำนางกอดไว้ในอ้อมอกของตนเองอย่างแน่นหนา

คนสองคน เครื่องแต่งกายเหมือนกันไม่มีผิด ยังมีหน้ากากทองสัมฤทธิ์เขี้ยวหมาป่าที่ราวกับเป็นอันเดียวกัน！