ตอนที่ 263 การยั่วยุที่ไม่กลัวตาย

ตอนที่ 263 การยั่วยุที่ไม่กลัวตาย

สายตาของไป๋หลิงกวงมองเขาอย่างแปลกๆ นี่เขาหมายความว่าอะไร?

เมื่อครู่นางแค่อยากจะบอกเตือนเขาก็เท่านั้น ทำไมเขาถึงพูดอะไรเยี่ยงนี้ออกมา

อีกอย่างเขาคือเขา นางคือนาง จะเหมือนกันได้เยี่ยงไร?

ทีแรกนางยังรู้สึกว่าต้องระวังหน่อยๆ ดูจากภายนอกแล้วองค์ชายสามคงไม่ใช่คนจิตใจชั่วร้าย แต่ตอนนี้…..นางก็ยิ่งมั่นใจความคิดของตนเอง

“ข้าไม่เข้าใจความหมายขององค์ชายสาม”

“ข้าไม่ได้มีความหมายอย่างอื่นหรอก แค่รู้สึกถูกกดดันและรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนเจ้าเท่านั้น ถึงแม้เจ้าจะไม่ทำเพื่อตนเอง และทำเพื่อแค่แคว้นเหลียง แต่ก็ควรคิดดีๆจะดีกว่า อยู่ในหนานหซู่ มีคนๆเดียวเท่านั้นที่จะกล้าเป็นศัตรูกับมู่โหรงจิ๋ว และคนที่สามารถช่วยเจ้าและแคว้นเหลียงก็มีแค่คนๆเดียวเท่านั้น โชคชะตาอยู่ในมือของตนเองแล้ว เมื่อเปรียบกับความทุกข์ทรมานที่ตนต้องแบกรับ เจ้าเลือกที่จะสู้ด้วยตนเอง เผื่อจะมีโอกาสแก้ไขทุกอย่างได้

คำพูดของเขา มันสามารถกระทบเส้นประสาทสำหรับผู้ที่อ่อนโยนได้อย่างง่ายดาย โดยเฉพาะผู้ที่มีทัศนคติที่อ่อนแอ เหมือนคนประเภทนี้เหลือแค่ต้นหญ้าต้นเดียวที่รอให้คนอื่นมาถอดถอน

พอเห็นไป๋หลิงกวงทำนัยน์ตาที่เปลี่ยนไป เป่ยจื่อห้าวลุกขึ้นยืน เขาสะบัดพัดออก ทำท่าทางมีสง่า เหมือนคนที่อ่อนโยนมาก

“เพลาไม่เช้าแล้ว ถ้าองค์หญิงชินกับการพักที่นี่ ฉะนั้นข้าก็จะไม่รบกวนเจ้าแล้ว ข้ายังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ ฉะนั้นข้าขอตัวก่อน”

พอพูดจบ เขากลับหันหลังแล้วเดินออกไป เหลือแค่ไป๋หลิงกวงที่อยู่ข้างใน

ใต้แขนเสื้อของนาง มือของนางกำไว้แน่นๆ ผ้าเช็ดหน้าในมือของนางเหมือนจะถูกนางฉีดจนขาด

…….

คำว่ากล่าวนินทายิ่งอยู่ยิ่งรุนแรง ความโกรธของชาวบ้านก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น แม้กระทั่งเป่ยจื่อหัวยังให้ความสำคัญกับเรื่องนี้

ทีแรกเขาก็แค่ได้ยินผ่านๆ ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย

แต่ตอนนี้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นยิ่งอยู่ก็ยิ่งควบคุมไม่ได้ ถ้ายังไม่เข้ามายุ่งอีก ถึงเวลาก็ไม่รู้ว่าจะกลายเป็นเยี่ยงไร

ตอนที่หลิงจือกับเขาได้เจอกัน ก็เคยบอกเตือนต่อหน้าเขาแล้ว แต่ว่ายังไม่ทันได้รอเขาลงมือทำอะไรเลย บางคนก็ลงมือก่อนเพราะกลัวจะเสียโอกาสดีๆไป

ในราชสำนัก เป่ยจื่อหัวนั่งอยู่บนบัลลังก์ ข้างล่างมีขุนนางนับร้อยอยู่ อีกอย่างมู่โหรงจิ๋ว ดวงมู่หย่าแล้วไป๋หลิงกวงและคนอื่นๆ

ที่ผ่านมา พวกเขาไม่ต้องเข้ามาตำหนักจินหนวนเพื่อเข้าเฝ้า แค่ว่าพวกเขามาหนานหซู่เกือบครึ่งเดือนแล้ว ปัญหาของการอภิเษกสมรสเพื่อสัมพันธภาพก็เป็นเรื่องใหญ่ ไม่มีทางที่จะไม่มีใครเห็นความสำคัญ

เป่ยจื่อหัวได้ถามขึ้นเกี่ยวกับปัญหาของบ้านเมือง ณ ตอนนี้กับเหล่าขุนนางทั้งหลาย สำหรับภายในการจัดการของเขา ตอนนี้หนานหซู่ได้สงบลงมาบ้างแล้ว เขายังทำได้ดีกว่าตอนนี้ฮ่องเต้อยู่ ผู้คนต่างก็รู้สึกพึงพอใจสำหรับพฤติกรรมของเขา รู้สึกว่าฮ่องเต้เลือกเขาเป็นองค์รัชทายาทถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุด

รู้สึกช่วงนี้บ้านเมืองก็ไม่ได้เกิดปัญหาอะไรขึ้นมากมาย บ้านเมืองและประชากรก็สงบสุข เป่ยจื่อหัวก็รู้สึกโล่งอกเบาๆ

แต่ตอนนี้มู่โหรงจิ๋วได้ก้าวขึ้นหนึ่งก้าวโดยทันที และเอ่ยปากพูดออกมา

“องค์ชายสองงานยุ่งเยี่ยงนี้ และลำบากเยี่ยงนี้ ถึงแม้องค์ชายสองจะยุ่งมากเพียงใด แต่ก็ไม่ควรมองข้ามปัญหาที่ประชากรต้องพบเจอ แต่อย่างไรประชากรก็คือบุคคลสำคัญของบ้านเมือง ถ้ามีใครที่มาขัดใจชาวบ้าน และทำเรื่องที่อันตรายต่อประเทศชาติ คนเยี่ยงนี้ท่านคิดว่าหนานหซู่ยังสามารถอดทนเก็บพวกเขาไว้อีกหรือ?