ตอนที่ 265 เลือดสาดกลางราชสำนัก

ตอนที่ 265 เลือดสาดกลางราชสำนัก

ครั้งนี้ มันชัดเจนเลยว่าเป่ยจื่อหัวฝันยังถึงไม่ถึงเลย

ทีแรกก็รู้สึกว่าแค่ไป๋หลิงกวงได้ยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเอง และกำจัดข่าวลือต่างๆที่ทำให้นางต้องเสียๆหายๆ แต่ตอนนี้ หลักฐานที่พวกเขาต้องการหายไปแล้ว แต่กลับทำให้วาจาของมู่โหรงจิ๋วสมจริงมากยิ่งขึ้น

หรือว่าไป๋หลิงกวงและชิงผิง มีอะไรที่เกิดขึ้นแล้วกุมเป็นความลับ ไม่สามารถให้ใครรู้ได้?

แม้กระทั่งเป่ยจื่อหัวก็เริ่มจะไม่แน่ใจแล้ว แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาต้องเข้าข้างหันยี่ฉี ถือว่าทำเพื่อจางยวี่โหร่ว เขาก็ต้องปกป้องเขาอย่างสุดความสามารถ จะไม่ให้เรื่องอะไรก็ตามมาใส่ความเขาให้ได้

มู่โหรงจิ๋วยิ้มเยาะแล้วพูดขึ้น “เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าบริสุทธิ์หรือ? เจ้าไม่ได้บอกว่าข้าใส่ร้ายเจ้าหรือ ทำไมตอนนี้เจ้าไม่พูดอะไรเลยล่ะ?”

“องค์หญิงที่แลดูเหมือนจะเป็นคนที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ยังจะมาบอกว่ามานี่เพื่ออภิเษกสมรสเพื่อความสัมพันธไมตรี ตอนนี้คู่ครองยังไม่ทันได้เลือก ก็กลายเป็นสาวไร้ความบริสุทธิ์ทางร่างกายไปแล้ว มันเป็นเพราะแคว้นเหลียงของพวกเจ้าตั้งใจจะหลอกลวงพวกข้า หรือว่าเจ้ากับชู้ของเจ้าได้ร่วมมือกันทำแผน ยังไม่รีบบอกออกมาให้คนอื่นฟังหน่อย！”

เขาได้ดึงมือของนางไว้แล้วสะบัดแรงๆ จนนางก็ได้ล้มลงบนพื้นทันที

นางไม่สนใจร่างกายที่ล้มลงว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน สายตาของนางจับจ้องไปยังหันยี่ฉีตลอดเวลา

นึกไม่ถึงว่าภายใต้แววตาของเขาจะเปล่งประกายซึ่งความน่าทึ่งและความสงสัย ใจของนางเหมือนกำลังถูกบีบ

และคนอื่นๆยิ่งใช้สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามมองนาง หญิงสาวผู้ชิงสุขก่อนแต่ง ก็สมควรถูกคนอื่นดูถูก อีกอย่างนางยังมาเพราะแบกภาระอันสำคัญเพื่อบ้านเมืองของนางมาถึงที่นี่ แต่กลับไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว ทำให้คนดูทนไม่ได้จริงๆ

ทันใดนั้น คนเหล่านั้นก็กลายเป็นคนที่กำลังจะโจมตีไป๋หลิงกวง ขุนนางเมื่อครู่ที่ต่อต้านมู่โหรงจิ๋ว ตอนนี้กลับอยู่ฝ่ายเขา

ก็คิดว่าองค์ชายใหญ่แคว้นเยถึงจะโหดร้ายเยี่ยงไรก็คงสร้างข่าวลือเพื่อใส่ร้ายคนอื่น จะอย่างไรเขาก็พูดออกมาต่อหน้าผู้คนเยอะเยี่ยงนี้ ก็ต้องเป็นหลักฐานมัดตัวอยู่แล้ว ตอนนี้ก็คงต้องรอแค่ให้เขาแฉความจริงทุกอย่างออกมาเสียก่อน

“ไป๋หลิงกวง นี่มันเกิดอะไรขึ้น เจ้ายังไม่รีบพูดออกมาอีก！” เป่ยจื่อห้าวเอ่ยปากไตร่ถาม เพื่อทำความเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ข้า……” ไป๋หลิงกวงสั่นไปทั้งตัว ร่างกายของนางขดงออยู่บนพื้น น้ำตาของนางได้ไหลริมออกมา

แต่ก่อนพอเห็นนางเป็นเยี่ยงนี้ ทุกคนก็มักจะรู้สึกเมตตาและสงสารนาง แต่ตอนนี้คนที่เคยสงสารนางก็กลับกลายเป็นรังเกียจนาง นางทำตัวนางเอง แน่นอนว่าต้องมีคนรู้สึกว่านางก็มีความลำบากที่ตนเองมี หรือว่าอาจจะโดนคนอื่นบังคับ ก็ต้องดูว่านางจะอธิบายให้ตนเองได้ดีพอหรือไม่

ตอนนี้ เป่ยจื่อห้าวก็แกล้งทำเป็นเอ่ยปากจะช่วยนาง

“องค์หญิงหลิงกวง เจ้าก็รีบพูดออกสิ ถ้าเจ้ามีอะไรที่รู้สึกกดดันหรืออึดอัดใจ พวกข้าจะช่วยเจ้าเอง”

ไป๋หลิงกวงมองไปอยู่เพียงพริบตา และสุดท้ายก็เอ่ยปากพูดออกมา “ข้ามีอะไรที่ยากที่จะพูดออกมา……”

“มีอะไรยากที่จะเอ่ยปาก เจ้ารีบพูดออกมา！”