ตอนที่ 286 คนที่ชะตากำหนดให้หายไป

ตอนที่ 286 คนที่ชะตากำหนดให้หายไป

สำหรับเขา นางรู้สึกซาบซึ้งแล้วก็ขอบคุณเขามาก แต่ว่านางไม่สามารถให้อะไรเขากลับไปได้ ดังนั้นนางถึงได้ตัดสินใจแบบนี้

“ไม่ได้ เจ้าจะกลับไปไม่ได้ หากเจ้าไปแล้ว ข้าก็ไม่รู้จะรายงานกับท่านประมุขยังไง” หชู่ถันขวางนางเอาไว้ ไม่ให้นางไป

“หากเจ้าทำเพื่อท่านประมุขจริง เจ้าก็น่าจะรู้ว่าเจ้าควรเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเขาตอนนี้ ผู้หญิงแบบข้ารังแต่จะทำร้ายเขามากกว่า เจ้าคงไม่อยากเห็นเขาต้องมาเสี่ยงอันตรายเพราะข้าอีกจริงไหม”

ที่นางพูดมีเหตุผล แต่ว่าหชู่ถันจะให้นางไปแบบนี้ไม่ได้

หากนางไป ใครบางคนฟื้นขึ้นมาคงจะต้องโกรธมากแน่ เขาจะรับผิดชอบไว้ได้ยังไง

“ให้นางไป” ตอนนี้เอง เสียงที่ดูอ่อนแรงเสียงหนึ่งดังขึ้น

จางยวี่โหร่วสะดุ้ง นางหันหลังกลับไป เห็นคนที่นอนสลบก่อนหน้านี้ฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เขาอ่อนแรงมาก ความเป็นไปได้หนึ่งเดียวก็คือพวกเขาเถียงกันทำให้เขาตื่น

“ท่านประมุข ......” หชู่ถันตกใจ

“ให้นางไป” เขาพูดซ้ำอีกครั้ง ถึงแม้น้ำเสียงของเขาจะไม่ได้ดังมาก แต่ว่าน้ำเสียงหนักแน่น “ต่อให้รั้งตัวนางไว้ได้ แต่ก็รั้งใจนางไว้ไม่อยู่ ข้าจะเก็บผู้หญิงที่ไม่มีใจไว้ข้างกายข้าได้ยังไงกัน?”

เขาพูดแบบนี้ ทำให้จางยวี่โหร่วรู้สึกผิดมากกว่าเดิม

เมื่อกี้เห็นเขายังไม่ฟื้น นางก็อยากจะแอบจากไปเงียบๆ แต่ว่าตอนนี้ถูกจับได้แล้ว นางไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเขายังไง

“ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยชีวิตข้า ต่อไปหากมีโอกาส ข้าจะตอบแทนเจ้าแน่นอน”

ถึงแม้หชู่ถันจะใช้เลือดของนางช่วยชีวิตเขาเอาไว้ แต่ว่านางรู้หากไม่ใช่เพราะช่วยนาง เขาคงไม่เป็นแบบนี้ มันเอาแทนกันไม่ได้

นางไม่มีวันลืม ทุกครั้งที่มีอันตรายเขาก็คอยปกป้องนางไว้ตลอด เขาใช้เลือดเนื้อของเขาบังงูพิษให้นาง

เขาช่วยชีวิตนางไว้จริง แต่สิ่งที่นางทำมันเทียบไม่ได้เลย

คำพูดของนางมันก็เหมือนตั๋วเงินเปล่า เพียงแต่นางหวังว่าต่อไปหากนางมีอำนาจความสามารถของตัวเองได้ จะสามารถตอบแทนนางได้

“ตอบแทน? เจ้าคิดว่าที่ข้าช่วยเจ้า เพื่อให้เจ้าซาบซึ้งแล้วตอบแทนข้าอย่างนั้นน่ะหรอ?” เขาถามประชดประชัน ทำให้คนที่ฟังรู้สึกเจ็บปวดใจ

จางยวี่โหร่วก้มหน้าแล้วพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “ข้ารู้ แต่ว่า ...... ขอโทษ นี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้าสามารถรับปากเจ้าได้”

เขาหลับตา แล้วหันไปด้านข้าง เหมือนไม่อยากเห็นหน้านางอีก

“เจ้าไปเถอะ จะไปก็รีบไป เรื่องในวันนี้ ข้าจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน”

เขาดูจะผิดหวัง ดูเสียใจ แม้แต่เสี่ยวเฟิงเองยังรู้สึกได้

เห้อ ...... ทำไมคุณหนูถึงได้ไร้เยื่อใยแบบนี้น่ะ จะพูดปลอบใจเขาบ้างก็น่าจะดี

นี่เป็นผู้ชายที่ไม่คิดจะปฏิเสธได้ สวรรค์มอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ดีให้กับเขาไปหมดแล้ว

ไม่แค่เสี่ยวเฟิง แม้แต่จางยวี่โหร่วก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน

นางเองก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ในใจของนางไม่ปฏิเสธเขา แต่ว่าสมองมันสั่งให้นางต้องเด็ดขาด นางจะผิดต่อหันยี่ฉีไม่ได้

ดังนั้น นางได้แต่ขอโทษเขา

นางตัดใจหันหลังแล้วจากไป แต่ว่าพอได้ยินเสียงเขาไอ นางก็เหมือนจะหยุดอยู่กับที่

น่าจะเป็นเพราะนางไร้เยื่อใย เขาเลยโกรธ จนหายใจไม่ทัน