ตอนที่ 314 ท่าทีมีการเปลี่ยนแปลง

ตอนที่ 314 ท่าทีมีการเปลี่ยนแปลง

ผิวของนางผุดผ่องมาก เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์สอดส่องให้ผิวของนางข่าวกระจ่างใสมากขึ้น เหมือนกระเบื้องที่ทำจากงาช้าง และยิ่งเหมือนดั่งรูปปั้นคนที่ทำจากหยกที่มีความสวยงามและอ่อนโยน

น่าจะเป็นเพราะเหตุนี้ เลยทำให้รอยแผลเป็นที่อยู่บนใบหน้าของนางยิ่งดูชัดเจนมาขึ้น เป็นรอยแผลที่มีเป็นแถวยาว ที่เป็นรอยจากหน้าผากถึงหางตาของนาง เหมือนตะขาบตัวหนึ่งปีนอยู่บนใบหน้านาง ดูแล้วมันช่างน่ากลัวยิ่งนัก

หน้าที่สวยได้เยี่ยงนี้ เป็นเพราะรอยแผลที่มีอยู่บนใบหน้า ทำให้รูปลักษณ์ของนางเปลี่ยนไป ถ้าไม่ได้ตั้งใจเผอิญเห็นใบหน้าของนาง ก็คงทำให้สะดุ้ง

พอไป๋หลิงกวงหันไปมองจูเอ๋อ ขณะที่มือของนางได้จับกระจกไว้

นางใช้กระจกส่องหน้าของตนเอง สีหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มแปลกๆ

“จูเอ๋อ ตอนนี้ข้าดูอัปลักษณ์มากๆใช่หรือไม่?”

“คือว่า……องค์หญิงเจ้าค่ะ ท่านพึ่งจะแกะผ้าออก รอให้แผลมันติดกันก่อน แล้วจะดีขึ้นอย่างแน่นอนเจ้าคะ” แม้กระทั่งตนเองจูเอ๋อยังหลอกไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าไปหลอกนาง

แผลนั้นลึกเกินไป ตอนที่นางกระแทกโดนโต๊ะ ก็ถูกมุมโต๊ะบาดเข้าไปในเนื้อของตนเอง เลือดสดๆได้กระจูดออกมา ถึงแม้ว่าจะหายดี ก็คงต้องทิ้งรอยแผลเป็นไว้แน่นอน คงไม่มีทางที่จะหายดีจนมีรูปลักษณ์ที่สะสวยเหมือนแต่ก่อน

พอนึกคิดดูแล้ว นางก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจ ทุกอย่างเป็นเพราะจางยวี่โหร่วได้ทำร้ายนาง

ถึงแม้นางจะได้รับแผลเจ็บจากการถูกฟันไปหนึ่งแผล แต่แผลอันเล็กน้อยนั้นจะสามารถชดใช้แผลที่องค์หญิงได้รับหรือ?

นอกจากนางก็เสียโฉมเหมือนกัน นี่ค่อยยังถือว่ายุติธรรมหน่อย

“ดีขึ้นหรือ? เหอะๆ ใบหน้าของข้าไม่มีทางดีขึ้นหรอก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปข้าก็คงเป็นแค่หญิงอัปลักษณ์ และไม่มีใครยอมมองข้าอีกแน่นอน” จู่ๆนางก็เอากระจกฟาดลงบนพื้น นัยน์ตาคู่นั้นเหมือนกำลังเป็นบ้า

“องค์หญิง ท่านอย่างเป็นเยี่ยงนี้ ท่านได้รับบาดเจ็บมามากพอแล้ว ไม่ควรทรมานตนเองอีก อีกอย่าง……ท่านอ๋องก็ไม่ใช่คนที่มองคนด้วยรูปลักษณ์ภายนอก เขายอมให้ท่านพักฟื้นตัวอยู่ที่นี่ อีกอย่างยังเชิญหมอที่เก่งกาจมากความสามารถมารักษาให้ท่าน นั่นหมายถึงเขาก็ใส่ใจท่านมากๆ ท่านอย่าเครียดแล้วทำร้ายตนเองเยี่ยงนี้เลยเจ้าค่ะ”

นางพูดเสียงเบามาก แต่ไป๋หลิงกวงจะสามารถสงบสติลงได้เยี่ยงไร?

“เจ้าอย่าโกหกข้าเลย ถ้าเขาใส่ใจข้า ทำไมตั้งแต่วันนั้นที่เขาเดินจากไปแล้วก็ไม่เคยกลับมาหาข้าเลย เขาไปหาจางยวี่โหร่วหรือไม่ หรือว่าจะรับนางกลับมาอยู่ที่นี่อีกแล้ว ต้องเป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่? นางจับไหล่ของจูเอ๋อแล้วเขย่าอย่างรุนแรง เหมือนนางกำลังจะเป็นบ้า ทำให้จูเอ๋อรู้สึกตกใจมากๆ

“ไม่… ไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ บ่าวได้ข่าวมาว่า อ๋องชิงผิงกำลังยุ่งกับงานในกองทัพอยู่ ฉะนั้นเลยไม่มีเวลามาหาองค์หญิงเจ้าค่ะ อีกอย่างเขาได้ไล่จางยวี่โหร่วออกไปแล้ว จะเป็นไปได้เยี่ยงไรเจ้าคะที่นางจะให้นางกลับมาอีก? ถึงแม้ว่านางอยากจะกลับมาเอง ท่านอ๋องก็คงไม่ยอม”

ไป๋หลิงกวงได้หยุดชะงักสักพัก และถามขึ้นอย่างตื่นเต้น “ที่เจ้าพูด……เป็นเรื่องจริงหรือ?”

“แน่นอนสิ บ่าวจะกล้าโกหกองค์หญิงได้เยี่ยงไรเจ้าคะ? ตอนนี้องค์หญิงแค่รักษาตัวให้ดี รอให้ท่านอ๋องยุ่งกับงานของเขาเสร็จแล้วจะมาเยี่ยมท่านเอง”

นางพูดเยี่ยงนี้ จึงจะทำให้จิตใจของไป๋หลิงกวงสงบลง และได้กลับสู่สภาวะปกติ ไม่เช่นนั้นท่าทางที่นางไร้ซึ่งการควบคุม ทำให้คนอื่นรู้สึกกลัวด้วยเช่นกัน

เวลานี้ ตรงปากทางเข้าสวนได้มีเสียงของหล่นดังขึ้น

ไป๋หลิงกวงสะดุ้งขึ้นทันที และรีบหันไปมอง แล้วเห็นปลายกระโปรงสีชมพูได้โผล่ออกมาจากข้างประตูเล็กน้อย