ตอนที่ 320 เข้าใจผิด

ตอนที่ 320 เข้าใจผิด

จางยวี่โหร่วจากไป ไป๋หลิงกวงก็อาศัยอยู่ในตำหนักอ๋องชิงผิงอย่างสงบสุข สถานการณ์เยี่ยงนี้ได้ดำรงไปหลายวันแล้ว

ทุกคนก็มักจะคิดว่า หันยี่ฉีเปลี่ยนใจไปจริงๆแล้ว องค์หญิงแคว้นเหลียงได้แทนที่จางยวี่โหร่วอย่างถาวร อีกไม่นานก็จะกลายเป็นแม่หญิงที่ตำหนักอ๋องชิงผิง

ก็มีแค่ไป๋หลิงกวงคนเดียวที่รู้ นางไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่คนอื่นเขาคิดกัน นี่มันแตกต่างจากสิ่งที่นางคาดหวัง

สิ่งที่นางอยากได้ที่สุดก็คือใจของหันยี่ฉี แต่หลายวันแล้วที่เขาไม่ได้ไปดูนางอีกเลย เหมือนเห็นนางเป็นอากาศ และลืมไปเลยว่ามีคนๆนี้อยู่

นางอยู่ที่ตำหนักอ๋องชิงผิง ก็เหมือนคนที่ไร้ตัวตน แม้กระทั่งบ่าวไพร่ที่ส่งสำลักมาให้นาง พอเห็นนางทำหน้าตากังวลเยี่ยงนี้ ทำให้นางรู้สึกอับอายเป็นอย่างยิ่ง

เช่นนี้ ในสายตาของพวกเขา นางเป็นคนที่ทำให้พระชายาต้องจากไป นางเป็นหญิงที่ชั่วร้ายเป็นอย่างมาก

คำพูดของจ้าวซินซินเหมือนคำสาปที่ดังขึ้นข้างหูของนาง ตอนนี้นางเหมือนเข้าใจความรู้สึกนี้อย่างลึกซึ้ง

เช่นนี้ ถึงแม้จางยวี่โหร่วจะจากไปแล้ว แต่เงาของนางก็ยังคงอยู่ที่นี่

หันยี่ฉีเย็นชาต่อนางเยี่ยงนี้ ก็คงเป็นเพราะจางยวี่โหร่ว

และยังมีพวกบ่าวไพร่ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เพราะว่าจางยวี่โหร่ว คนเหล่านี้จึงไม่เคารพนาง

แค่จางยวี่โหร่วมีชีวิตอยู่ไปหนึ่งวัน นางก็คงต้องอยู่ภายใต้เงาของนางไปตลอด นางอดทนไม่ได้อีกต่อไป！

……

ตรงหน้าเครื่องแป้ง มีหญิงผู้มีหน้าตาสะสวยยืนอยู่

ชุดสีฟ้าอ่อนที่นางสวมใส่ที่ปักเย็บไปด้วยด้านสีทองที่มีลวดลายดอกไม้ที่สวยงาม ทำให้นางดูสูงส่งและสง่ามากยิ่งขึ้น

เอวที่ผอมเอวอยู่แล้วยังมีสายรัดเอวผูกไว้ ก็ยิ่งทำให้รูปร่างของนางดูผอมเพรียว ผ้าคลุมไหล่สีเขียวอ่อนก็พาดลงบนพื้น

มันมองเห็นอย่างชัดเจนว่านางได้แต่งตัวอย่างประณีต

ทรงผมที่เกล้าครึ่งหัว ปลายของเส้นผมสีดำได้ปล่อยยาวลงมาพาดอยู่ด้านหลัง เหมือนผ้าดิ้นสีดำที่สวยงาม

บนหัวของนางไม่ได้ประดับด้วยอะไรมากมาย มีแค่ปิ่นหยกอันเดียวเท่านั้น

นางนั่งอยู่ที่นั่นนิ่งๆ ทั้งตัวของนางมีกลิ่นหอมที่พึ่งอาบน้ำเสร็จ ทำให้คนแทบจะสยบเมื่อได้กลิ่น และติดกลิ่นจนไม่อยากจากไปไหน

พอมองจากด้านหน้า ก็ได้เห็นผมอันเงางามนี้มาจากที่ใด

ผมยาวๆของนางบังหน้านางไว้เกือบครึ่งหน้า เหมือนกำลังอยากจะปิดบังอะไรบางอย่าง และได้มองไปเพียงพริบตา ความสง่างามทั้งหมดที่มีก็ถูกทำลายไป ถ้าออกไปตอนกลางคืนเยี่ยงนี้ ก็คงนึกว่าได้เห็นผี

แต่ผมของนางนั้น มองออกอย่างชัดเจนว่านางตั้งแต่จะเอามาบดบังแผลเป็นของตน ไม่เช่นนั้นนางคงไม่กล้าออกไปเจอใคร

“จูเอ๋อ เจ้าดูข้าตอนนี้… เป็นเยี่ยงไรบ้าง?”

ในใจของไป๋หลิงกวงรู้สึกไม่สบาย นางได้แต่จัดเสื้อผ้าของตนเอง และใช้มือหวีผมอันยุ่งเหยิงของตนเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ

พอเห็นนางเป็นสภาพเยี่ยงนี้ จูเอ๋อก็รู้สึกเจ็บปวดมาก

องค์หญิงเคยเป็นผู้หญิงรูปงามที่สุดในแคว้นเหลียง ไม่ว่าใครมาเห็นรูปลักษณ์ขององค์หญิงก็มักจะตะลึงกันทั้งหมด แต่ว่าตอนนี้ นางกลับรู้สึกอาย ไม่ว่านางจะสวมใส่เสื้อที่สวยงามแค่ไหน แต่นางก็ไม่สามารถหาความมั่นใจที่แต่ก่อนมีคืนมา

แต่ว่านางยังคงยิ้มเบาๆ และเดินไปอยู่ต่อหน้านางแล้วทูลขึ้น “แน่นอนว่าวันนี้องค์หญิงสวยงามมาก เดี๋ยวถ้าท่านอ๋องได้เห็นท่าน ก็คงหลงใหลในความงามของท่าน”

ไป๋หลิงกวงค่อยๆก้มหน้าลง และหน้าครึ่งหนึ่งของนางก็ได้โผล่ออกมา เหมือนแก้มของนางเริ่มแดง

แน่นอนว่าวันนี้นางได้แต่งตัวเยี่ยงนี้ ก็เพราะคืนนี้นางต้องมีแผนการบางอย่างอย่างแน่นอน

ก็แค่ประสบความสำเร็จ นางก็จะสามารถอยู่ในตำหนักอ๋องชิงผิงตลอด และกลายเป็นผู้หญิงของท่านพี่ยี่ฉีอย่างแท้จริง

ตอนนี้นางไม่สนเรื่องความถูกต้อง หรือรู้สึกละอายใจใดๆ แต่อย่างไรชื่อเสียงของนางก็เสียไปหมดแล้ว และนางก็ไม่สนว่าคนอื่นจะมองนางในด้านลบ