ตอนที่ 321 การยัดเยียดและยั่วยวน

ตอนที่ 321 การยัดเยียดและยั่วยวน

“ข้าขอโทษ ข้ามันไม่ดีเอง ขอบใจเจ้านะที่กลับมา”

ที่แท้มันเป็นเยี่ยงนี้จริงๆ แค่ให้เขาได้เห็นนาง เขาก็จะฝ่าฝืนกฎของตนเอง จนกระทั่งลืมแผนของตนเองไปเลย แค่อยากจะจับนางเข้ามากอดแน่นๆ และไม่อยากปล่อยมืออีก

เขารู้ว่าตนเองทำเยี่ยงนี้มันผิด หรือว่า…… เขายอมให้ตนเองล้มเลิกแผนการทั้งหมด เพราะว่าเขาควบคุมตนเองไม่ได้จริงๆ

ณ ตอนนี้ หญิงที่อยู่กลางอกของเขาก็ได้เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงเหมือนตื่นเต้นมากๆ

“ท่านพี่ยี่ฉี ท่านกอดข้าแน่นเกินไป ข้าแทบจะหายใจไม่ออก เบาๆหน่อยได้หรือไม่”

เสียงๆนี้ ทำให้ชายผู้นี้ได้สติกลับมา แล้วรีบผลักนางออก

ให้ตายเถอะ ใครมันช่างกล้าเยี่ยงนี้ ถึงกลับกล้าเข้ามาในห้องของเขา

เขาใช้กำลังภายในจุดไฟของห้องให้สว่างขึ้นมาทันที จากนั้นเขาจึงเห็นรูปลักษณ์ของหญิงผู้นั้นอย่างชัดเจน

กลับเป็นนาง……

“ไป๋ หลิง กวง！”เขาค่อยๆพูดาสามคำนี้ออกมา น้ำเสียงเหมือนกัดฟันพูด

มันชัดเจนยิ่งนักที่เขานึกไม่ถึงว่านางปรากฎอยู่ที่นี่ และเขาก็ได้เข้าใจผิดไปนึกว่านางเป็นจางยวี่โหร่ว

เมื่อครู่ทั้งห้องยังเต็มไปด้วยความมืด แต่ตอนนี้กลับสว่างขึ้นมาทันที ไป๋หลิงกวงรู้สึกไม่ชิน จนรู้สึกกลัวหน่อยๆ

ตอนนี้แก้มของนางยังอมแดงหน่อยๆ ก็เพราะเขาเข้ามาสัมผัสนางเมื่อครู่จึงทำให้นางรู้สึกอายหน่อย

“ท่านพี่ยี่ฉี ข้า……”

นางพึ่งจะเอ่ยปาก ก็ถูกเขาพูดขัดขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “เจ้ามีอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร ออกไป！”

ไป๋หลิงกวงทำตาโตเหมือนสื่อว่านางนึกไม่ถึงเลยว่า ผู้ชายที่พึ่งกอดนางไว้แน่นๆกลับกลายเป็นคนที่เย็นชาไร้ความรู้สึกเยี่ยงนี้

ถ้าความอ่อนโยนของเขาไม่ได้แสดงออกมาเพราะนาง ฉะนั้นเมื่อครู่ที่เขาทำเช่นนั้น เพราะว่าเอานางไปเป็นใคร?

ในใจของนางรู้สึกผิดหวังมากๆ และตามมาด้วยความโกรธเคือง

แต่ว่านางกลับไม่กล้าแสดงออกต่อหน้าเขา แค่ทำตาน่าสงสารมองเขาอยู่

“ข้าทำผิดหรือไง? ไม่กี่วันนี้ข้าอยากหาเจ้า แต่มาทีไรก็ไม่เคยเจอ ฉะนั้นข้าเลยคิดว่าถ้ารอเจ้าที่นี่ คงได้เจอเจ้าอย่างแน่นอน”

ใช่ ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่อยู่ตำหนักท่านอ๋องเลย ไม่ก็ไปแต่ห้องทรงอักษร รอบๆยังมีทหารคอยเฝ้า ไม่มีใครเข้าไปรบกวนได้

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร กลางคืนเขาคงต้องกลับมานอนที่ห้องอย่างแน่นอน ฉะนั้นนางเลยมารอเขาที่นี่

ตอนนี้ นางได้เจอเขาเสียที แต่ผลที่ได้รับมันแย่มาก และทำให้นางไม่สามารถรับได้

“เจ้ามาหาข้าทำไม? ถ้ารักษาตัวให้หายแล้วก็รีบกลับไป ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆเจ้าอาศัยอยู่ได้”

ทำไมเขาต้องไร้เยื่อใยเยี่ยงนี้ด้วย นางรอให้เขามาหานางตั้งหลายวัน มันไม่ง่ายเลยที่ตอนนี้นางรวบรวมความกล้ามาหาเขาเอง แต่ว่าแม้แต่สีหน้าดีๆเขายังไม่ให้นางได้เห็น

ไป๋หลิงกวงได้ตื่นจากฝันอันหวานฉ่ำของนางเสียที ที่แท้ ถึงแม้จางยวี่โหร่วไม่อยู่แล้ว เขาก็คงไม่หันมามองนางแม้แต่นิดเดียว

แต่ว่านางยังคงรู้สึกไม่พอใจ ไม่พอใจก็จะช่างมันเยี่ยงนี้ได้อย่างไร