ตอนที่ 322 การได้มาด้วยตัวเอง

ตอนที่ 322 การได้มาด้วยตัวเอง

ความอบอุ่นของแสงเทียนได้ส่องสว่างทั่วห้อง แต่กลับไม่ได้ช่วยสร้างบรรยากาศที่สร้างอารมณ์ให้ทั้งสองเลย ทุกอย่างอยู่ในความสงบและความเยือกเย็น

บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเหงา ได้ยินแค่เสียงตะโกนออกมาอย่างตกใจ จากนั้นก็มีเสียงของตกให้ดังขึ้นดังๆ

หันยี่ฉียืนอยู่ตรงประตู และมองไปยังข้างนอกที่มีเงาคนคลานอยู่ในบนพื้น สายตาอันดูเลือดเย็น ไม่ได้สื่ออารมณ์ใดๆเลย

จากนั้นก็มีเสื้อผ้าได้ร่วงหล่นลงมาจากฟ้าแล้วปกคลุมอยู่บนหัวของนาง และยังปกคลุมกายที่เปลือยอยู่ของนาง

“คนเรามีชีวิตอยู่ ก็ต้องรู้จักคำว่าศักดิ์ศรี แม้กระทั่งการให้เกียรติตนเองยังไม่มี มันก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาย”

พอพูดจบ เขาก็ได้หันหลังแล้วเดินจากไป และตอนออกไปก็ไม่ได้ลืมปิดประตูให้สนิท

ห้องๆนี้เป็นพื้นที่ระหว่างพวกเขาสองคน เขารู้สึกต่อต้านมากที่มีคนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไป วันรุ่งขึ้นเขาจะสั่งคนมาทำความสะอาดห้อง แล้วทิ้งพรมที่นางเคยเหยียบให้หมด

พอเห็นร่างอันสูงใหญ่ได้เดินจากไป ในยามค่ำคืนนี้ ก็ยิ่งทำให้เขาดูสูงและสง่ามากขึ้น แต่ตาของไป๋หลิงกวงก็มีน้ำตาหลั่งลงมาไม่หยุด มือของนางกำแน่นๆเป็นหมัด

……

ในห้อง จูเอ๋อกำลังร้องเพลงไปด้วยจัดห้องไปด้วยอย่างมีความสุข

ตอนนี้นางเหมือนจะอารมณ์ดีมาก องค์หญิงไปตามล่าความสุขของตนเอง ถึงแม้นางรู้สึกว่าทำเยี่ยงนี้มันไม่เหมาะสมเสียเท่าไหร่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรถ้าองค์หญิงสามารถทำให้ความปรารถนาของตนเองบรรลุได้ ปัญหาอื่นที่เกิดขึ้นนางก็ไม่สนใจ

ทันใดนั้น ข้างนอกมีเสียงฝีเท้าที่เดินอย่างเบาๆ จากนั้นประตูห้องก็ถูกผลักออก

จูเอ๋อหันไปมอง และได้เห็นหญิงผู้ที่ยืนอยู่ตรงประตู เสื้อผ้าของนางไม่เรียบร้อยนัก หน้าของตาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา และมือของนางยังมีแผลที่โดนขูด

นางรู้สึกตกใจมากๆ เลยรีบวิ่งไปพยุงนางไว้

พอเห็นเข้าไปใกล้ ก็รู้สึกอาการของนางร้ายแรงมากกว่าเดิม

ไม่ใช่สวมใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย เสื้อชั้นนอกยังแค่คุมไว้เฉยๆ ไหล่ที่ขาวเนียนของนางก็ได้โผล่ออกมาให้เห็น

จูเอ๋อนึกไม่ถึงเลยว่านางกลับมาด้วยสภาพเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?

ผู้หญิงบริสุทธิ์ ทำไมถึงเดินอยู่บนถนนโดยที่เสื้อผ้าสวมใส่ยังไม่เรียบร้อย นี่มันก็ไม่ต่างจากโสเภณีเลย?

ตายแล้ว องค์หญิงได้ฝ่าฟันอะไรมาบ้าง?

ไม่ใช่ว่าอ๋องชิงผิงได้กระทำชำเรานางด้วยจนบริสุทธิ์ แล้วก็ไม่รับผิดชอบ?

“องค์หญิง เขารังแกองค์หญิงใช่หรือไม่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” จูเอ๋อยิ่งคิดก็ยิ่งตกใจ จึงรีบถามขึ้น

พอนางถามเยี่ยงนี้ น้ำตาก็ไหลริมลงมาทั้งสองทาง

ไป๋หลิงกวงกัดริมฝีปากอันขาวซี้ดของนางไว้แน่นๆ แน่นจนเหมือนกัดจนเลือดออก

ดวงตาของนางบวมแดง สีหน้าขาวซี้ด และรวมไปถึงแผลที่อยู่บนใบหน้าของนาง ก็ยิ่งทำให้นางดูน่ากลัว

“ใช่！” นางเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงสั่น “เขาข่มเหงข้า และเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของข้าให้จมดิน แถมยังสั่งให้ข้ารีบออกจากตำหนักอ๋องชิงผิง ไม่ให้ข้าอยู่ที่นี่”

“อะไรนะ เขาทำเกินไปหรือป่าว！” พอจูเอ๋อได้ยินจึงรู้สึกโมโหมาก “นึกไม่ถึงจริงๆว่าเขาจะโหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ ไม่ต่างอะไรจะสัตว์เดรัจฉานจริงๆ เขาไม่เพียงแต่ทำให้องค์หญิงเสียบริสุทธิ์… แล้วยังชำเราท่านถึงเยี่ยงนี้

ตอนนี้นางยิ่งอาการแย่กว่าแต่ก่อน พอมานึกคิดดูแล้ว นางไม่เพียงแต่มีแผลบนมือ บาดเจ็บตรงแขนด้วย ขณะเดินยังไม่คล่อง นั้นแสดงว่าบาดเจ็บตรงขาด้วย

หันยี่ฉีทำอะไรองค์หญิงกันแน่ ทำไมถึงได้บาดเจ็บถึงเยี่ยงนี้

“พวกข้าไปกันเถอะ ถึงอย่างไรเขาก็พูดเยี่ยงนี้แล้ว แล้วไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อไป”