ตอนที่ 323 ใบหน้าที่แท้จริงของหวงเย่

ตอนที่ 323 ใบหน้าที่แท้จริงของหวงเย่

จางยวี่โหร่วไม่รู้ว่าตนเองได้คิดอะไรจึงมาถึงที่นี่ ตอนนั้นในหัวสมองของนางก็ได้วุ่นวายไปหมด แม้กระทั่งคิดยังคิดไม่ออก และไม่รู้ว่าที่หวงเย่คุยกับนางเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือเป็นเรื่องที่ผิด

และสุดท้าย นางก็ได้ละทิ้งอำนาจในการเลือกของตนเอง และมอบทุกสิ่งไว้ให้กับหวงเย่

เขาสั่งให้นางหลับตาลง ทันใดนั้นนางก็ไม่รู้อะไรใดๆ

พอตอนที่นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง พึ่งจะรู้ว่าตนเองได้อยู่บนหลังคาที่ใกล้ตำหนักอ๋องชิงผิงเสียแล้ว

เขาโยนยาที่ช่วยลดความดันและลดอัตราการเต้นของหัวใจให้นางเป็นขวด เพราะว่านางไม่เป็นวิชาการต่อสู้ และไม่สามารถอดกลั้นการหายแรงอย่างแรงๆได้ เพราะว่าคนอื่นจะสังเกตเห็น เช่นนี้จึงจะทำให้นางซ่อนตัวได้ดี

จางยวี่โหร่วยังไม่ทันได้ซักถามหวงเย่ เขาใช้วิธีอะไรที่ทำให้มาถึงที่นี่โดนเร็วเยี่ยงนี้ และยาที่แปลกประหลาดเยี่ยงนี้มันได้มาจากที่ไหน ทุกอย่างได้เตรียมการไว้นอกเหนือการคาดเดาของนาง

นางได้เห็นไป๋หลิงกวงแต่งตัวอย่างสวยงามเดินเข้าไปในห้องกับตา พอผ่านไปสักพัก คนที่ทำให้นางคิดถึงตลอดเวลาก็ได้ปรากฎตัวขึ้น

เพื่อที่จะง่ายต่อการสังเกตเห็น หวงเย่ได้เอาแผ่นกระเบื้องแผ่นหนึ่งออก เพื่อให้สามารถมองเห็นสถานการณ์ที่อยู่ในห้อง

จากนั้น นางก็เห็นพวกเขาสองคนกอดกัน

เขาบอกว่าเขาคิดถึงนางมาก อีกอย่างยังกอดนางไว้แน่นๆ

จางยวี่โหร่วไม่สามารถจิตนาการว่าใจของตนเองจะทรมานและเจ็บปวดเยี่ยงไร

มือทั้งสองข้างของมือกุมเข้าด้วยกันแน่นๆ เล็บก็ได้แทงเข้าฝ่ามือ แต่ว่านางก็ไม่รู้สึกอะไรใดๆ

เพราะว่าในใจของนางเจ็บปวดมากกว่า นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะทำเยี่ยงนี้จึงจะไม่ร้องทุกข์ออกมา

หวงเย่ก็กลัวนางจะรับไม่ไหว จึงรีบพานางออกจากที่นั่นโดยเร็ว

เช่นนั้น พวกเขาออกไปอย่างเร็ว แค่พวกเขากอดกันนางก็ทนดูไม่ไหวแล้ว แล้วถ้าต่อไปพวกเขาทำอะไรกันอีก นั้นนางจะทำเยี่ยงไร?

นางก็ได้เห็นแล้ว ในใจของนางก็เข้าใจอย่างชัดเจน

สำหรับนางแล้ว มีแค่ความรู้สึกผิดหวังก็เท่านั้น

นางไม่รู้ว่าจะบรรเทาความเจ็บปวดตอนนี้ให้หายไปได้เยี่ยงไร และหวงเย่ที่อยู่ข้างกายนาง ก็คงต้องเจอกับอารมณ์ที่แปรปรวนของนาง

และเขาอยากจะให้นางได้เห็นทุกอย่างกับตา และไม่ได้หวังว่าจะปิดบังใบหน้าที่แท้จริงของเขาอีก

เพราะว่าตอนนี้หวงเย่พานางออกจากที่นั้น นางจึงรู้อย่างตกใจว่าเขามีวิชาตัวเบา และได้พานางบินผ่านฟ้าที่มืดมัว พวกเขาก็สามารถไปถึงจุดหมายปลายทางที่แสนไกลเพียงพริบตา

เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้ มันเหนือการควบคุมของนาง และนางก็ไม่สามารถชินกับทุกอย่างได้เกิดขึ้นได้

พอต้องเผชิญกับการซักถามของนาง หวงเย่ได้แค่อมยิ้ม “ข้าเป็นใครเจ้าก็คงรู้ดีที่สุด ตอนนั้นที่เจ้าช่วยข้า ฉะนั้นหลังจากนี้เป็นต้นไปข้าเป็นคนของเจ้า ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเพื่อปกป้องเจ้าอย่างดี และไม่ให้เจ้าได้รับอันตราย แน่นอน ข้าก็คงให้เจ้าเห็นใบหน้าที่แท้จริงของข้า”

ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็ยิ่งทำให้ดูดีมากยิ่งขึ้น เขาสวมใส่ชุดสีแดงสด เหมือนเขาเกิดและเติบโตมาท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีแดงที่ลึกลับและเต็มไปด้วยเสน่ห์ และถูกล้อมรอบไปด้วยก้อนเมฆและคลื่นที่ทำให้อยากที่จะฉุดดึงเขาไว้

จางยวี่โหร่วเหมือนกำลังหลุดเข้าไปในแผนการร้ายของเขา ที่ซึ่งเป็นอะไรที่ไม่เคยทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวได้ถึงเยี่ยงนี้ เหมือนอะไรที่มันจับต้องไม่โดน และเหมือนค้นหาอะไรไม่เจอ

“ไม่ เจ้าไม่ใช่ฉินเย่ และไม่ใช่ชายหนุ่มที่ถูกคนอื่นข่มเหงเพราะพ่อที่ตายจากไป และไม่ใช่นักบรรเลงกู่เจิง วันนั้นเจ้าตั้งใจเข้าใกล้ข้าใช่หรือไม่ วิชาการต่อสู้ของเจ้าเก่งกาจเช่นนี้ ไม่มีทางที่เจ้าทนให้คนอื่นรังแกแล้วไม่สวนกลับเยี่ยงนี้ ทุกอย่างเป็นเพียงการแสดงละครของข้าเพื่อหลอกลวงข้า”