ตอนที่ 325 หนังสือปลดภรรยา

ตอนที่ 325 หนังสือปลดภรรยา

นี่มันเป็นหนังสือปลดภรรยาจริงๆ！

แม้กระทั่งฝันหันยี่ฉีก็นึกไม่ถึงว่าจะมีวันนี้！

ในสมัยนี้ หนังสือปลดภรรยาคือหลังจากที่พวกเขาแยกกันอยู่แล้ว สามีจะเป็นคนเขียนเอง

หญิงผู้ที่ได้รับหนังสือปลดภรรยาเป็นหญิงผู้ที่ถูกทอดทิ้ง นี่มันสำหรับผู้หญิงหลายคนแล้ว เป็นเรื่องที่น่าอับอายอย่างยิ่ง

ผู้หญิงที่ถูกปลดไม่เพียงเป็นที่น่าหัวเราะเยาะเย้ยของชาวบ้านตามท้องตลาด ตลอดชีวิตนี้ก็ไม่สามารถมีชื่อเสียงดีๆอีก แม้กระทั่งพ่อแม่ของนางเองยังรู้สึกอับอายจนเงยหน้าแทบไม่ขึ้น

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้มีแค่ฝ่ายชายที่จะมีสิทธิ์ปลดภรรยา ไม่เคยได้ยินเลยว่าหญิงผู้ใดที่ปลดสามีของตนเอง

วันนี้ ถือว่าได้เห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ชายผู้นั้นจับหนังสือปลดสามีนั้นไว้ มือของเรียวยาวได้หยุดนิ่ง นัยน์ตาที่อยู่ภายใต้หน้ากากเปล่งประกายซึ่งความเย็นชาออกมา เหมือนกำลังถูกทำร้ายจิตใจไม่เบา

พ่อสื่อที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเห็นสีหน้าของเขาก็ตกใจจนหน้าซี้ด ไม่กล้าหายใจแรงเลย

ถึงแม้เขาไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ว่าร่างกายของเขาเหมือนได้ระเหยกลิ่นอายบางอย่างที่ทำให้คนอื่นไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมามองได้ เป็นเรื่องที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

พูดเรื่องจริง จดหมายในนั้นได้เขียนอะไรไว้ เขาก็ไม่รู้มาก่อน เขาก็ได้คนส่งจดหมายเท่านั้น

อยากจะที่จินตนาการออกว่าคุณหนูเขียนอะไรไว้ในนั้น จึงทำให้ท่านอ๋องโกรธได้ถึงเยี่ยงนี้

แน่นอนว่าให้เขาเรียกว่าคุณหนูก็เป็นจางยวี่โหร่วบอกเขาเอง ไม่เช่นนั้นเขาจะกล้าเรียกเยี่ยงนี้ได้เยี่ยงไร

ผ่านไปสักพัก ชายผู้ที่ทำตัวแข็งกระด้างได้กัดฟันพูดอะไรออกมา “นี่เป็นจดหมายที่นางสั่งเจ้าส่งมาหรือ?”

“เช่นนั้นขอรับ นี่เป็นสิ่งที่คุณหนูสั่งบ่าว บ่าวคงไม่กล้าปิดบังอะไรท่านหรอกขอรับ”

วินาทีต่อไป จดหมายฉบับนั้นก็ถูกเขากำเป็นรูปทรงกลม

มันช่าง… ช่างน่ากลัว พ่อสื่อผู้นั้นรู้สึกว่าชีวิตของเขาก็คงโดนเหมือนจดหมายฉบับนั้นแน่ๆ หรือเขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับไป

ถึงแม้จะเป็นแค่คนส่งจดหมาย แต่ก็มีความเสี่ยง มันไม่ได้ง่ายดั่งที่เขาคิด

ทันใดนั้น เสื้ออยู่ตรงหน้าอกของเขาก็ถูกคนจับขึ้น เขาแค่ยื่นมือออกมาแล้วยกเขาขึ้นอย่างสบายๆ

“ท่าน……ท่านอ๋องได้โปรดให้อภัยข้าเถอะขอรับ！” พ่อสื่อผู้นั้นตกใจจนโห่ร้องออกมาเยี่ยงนี้อย่างไม่หยุด

“ข้าถามเจ้า ทำไมพระชายาถึงให้เจ้าส่งจดหมายเยี่ยงนี้มา?” สายตาของเขาดูน่ากลัวมาก เหมือนน้ำแข็งที่อยู่มาพันปีโดยไม่ละลาย

“บ่าวไม่รู้ขอรับ”

พ่อสื่อผู้นั้นทั้งกลัวทั้งไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมา เรื่องของพวกเขา คนอื่นจะไปรู้ได้เยี่ยงไร！

“ไม่รู้ จะอย่างไรก็ตามนางให้เจ้าส่งจดหมายนี่มา เจ้าจะไม่รู้ได้อย่างไร พูด มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

พ่อสื่อผู้นั้นตกใจจนสั่นไปทั้งตัว และทูลขึ้นด้วยเสียงติดๆขัดๆ “จู่ๆเช้าวันนี้คุณหนูก็ให้จดหมายนี่แค่บ่าว และสั่งให้บ่าวรีบขี่ม้าส่งให้กับท่านอ๋องโดยตรง ตอนนั้นข้างกายของคุณหนูยังมีอาจารย์สอนกู่เจิงที่มีนามว่าฉินเย่ยืนอยู่ข้างๆ

หวงเย่！

ต้องเป็นเขาแน่ๆที่ทำเรื่องนี้！

ในใจของผู้ชายสัมผัสได้ นัยน์ตาดูเลือดเย็นมากขึ้น อีกอย่างยังเลือดเย็นจนม่านตาเหมือนปกคลุมด้วยน้ำแข็ง