ตอนที่ 331 จิ้งจอกร้ายจอมฉวยโอกาส

ตอนที่ 331 จิ้งจอกร้ายจอมฉวยโอกาส

นางไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ที่เขาทราบเรื่องนี้

เพราะนางรู้แล้วว่าหวงเย่เป็นคนของเขา และตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นหวงเย่เองก็คอยอยู่ใกล้ชิดกับนาง จึงทราบเรื่องทุกอย่างของนางเป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจึงคอยรายงานเขาในทุกเรื่องแน่นอน

เมื่อทราบว่ามีคนคนหนึ่ง คอยแอบปกป้องอยู่ตลอดเวลานั้น จะให้นางไม่หวั่นไหวเลยสักนิด ก็คงเป็นไปไม่ได้

เพียงแต่หัวใจของนางถูกทำร้ายจนหมดสิ้น จะให้นางกลับไปเชื่อใจใครได้อย่างไร?

นางส่ายหน้าเบาๆ :”หม่อมฉันรู้ดีว่าการที่หม่อมฉันพูดเช่นนี้ จะเป็นการทำร้ายจิตใจท่าน เพียงแต่หม่อมฉันก็ไม่อาจโกหกท่านได้ หม่อมฉันยังลืมเขาไม่ได้จริงๆ แม้ว่าเขาจะทำร้ายจิตใจหม่อมฉันมากเพียงใด แม้ว่าเขาจะทำให้หัวใจของหม่อมฉันแหลกสลาย แต่หม่อมฉันก็ไม่อาจลืมเขาได้ หม่อมฉันเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด และเกลียดตนเองมากที่เป็นเช่นนี้ แต่เรื่องของความรู้สึกนั้นมันไม่อาจห้ามกันได้”

เขาที่ได้ยินนางพูดเช่นนี้ หัวใจของเขาก็คงยากที่จะบรรยายความรู้สึกที่มีได้

เขาคว้าตัวนางเข้าไปโอบกอด ราวกับจะกอดนางแน่นจนจะเป็นร่างเดียวกัน ทำให้นางยากที่จะหายใจ

“แม้ว่าเจ้าจะพูดเช่นนี้ ข้าก็จะไม่มีวันยอมแพ้ เพราะครั้งนี้ เจ้าจะไม่มีเหตุผลในการปฏิเสธข้าอีก ข้าสามารถรอได้ รอจนกว่าหัวใจที่แตกสลายของเจ้าจะฟื้นกลับมา รอจนกว่าเจ้าจะลืมเขาได้ รอจนกว่าเจ้าจะสามารถรักข้าอย่างหมดหัวใจ ไม่ว่าจะนานเพียงใด ข้าก็ยินดีที่จะรอ

จางยวี่โหร่วนอกจากจะรู้สึกอึ้งแล้ว ยังรู้สึกเสียใจด้วย

เหตุใดเขาจึงต้องทำเช่นนี้ด้วย?

ไม่ว่านางจะพูดอย่างไร เขาก็ไม่ยอมปล่อยนางทิ้งไป นางจนปัญญาแล้วจริงๆ

ทุกวันนี้ ความรู้สึกที่เขามีต่อนางก็ทำให้นางไม่อาจทนได้

จู่ๆเขาก็ช้อนตัวนางขึ้นมา แล้ววางลงบนเตียง ยื่นมือมาพยายามที่จะเปลื้องผ้าของนาง

สีหน้าของจางยวี่โหร่วเปลี่ยนไปในทันที สองมือรีบปิดหน้าอก แล้วขดตัวอยู่มุมเตียง มองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว

“ท่านจะทำสิ่งใด?”

นางไม่อยากทำลายความรู้สึกที่ดีจากคนช่วยชีวิตกลายเป็นคนขืนใจนาง หากเป็นเช่นนั้นนางคงจะผิดหวังมาก

มือหนาเรียวยาวรวบมือนางเอาไว้กลางอากาศ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของเขานั้นประหม่าไปครู่หนึ่ง

นี่ เขาเกือบลืมไปเลย ว่าตนเองในตอนนี้ไม่สมควรทำพฤติกรรมเช่นนี้ เพียงแค่ก่อนหน้านี้เขาเคยชิน ความเคยชินนั้นยากที่จะแก้

"ข้าได้ยินหวงเย่พูด ว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ อีกอย่างเมื่อครู่มีคนร้ายลอบทำร้ายเจ้า ดังนั้นข้าเพียงอยากดูว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่"

แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่เขาก็ไม่ควรที่จะฉีกเสื้อผ้าของนาง อย่างไรชายหญิงก็แตกต่างกัน

เมื่อเห็นสายตาค้อนของจางยวี่โหร่ว ก็ทั้งประหม่าและโกรธเล็กน้อย

"เจ้าจะกลัวอะไร?เรือนร่างของเจ้า ใช่ว่าข้าจะไม่เคยเห็นมาก่อน เรื่องที่ลึกซึ้งกว่านี้เราก็เคยทำกันมาแล้ว หรือว่าเจ้าลืมไปว่าเมื่อก่อน "สิ่งที่เขาจะพูดต่อยังไม่ทันได้พูดออก มือบางอ่อนนุ่มของนางก็ตบมาที่ใบหน้าของเขา เพื่อไม่ให้เขาพูดต่อ

นี่เขายังกล้าที่จะพูดถึงเรื่องนั้นอีก！

จางยวี่โหร่วทั้งโกรธและอาย แม้ว่าเขาจะช่วยนางเอาไว้หลายครั้ง เป็นคนที่ช่วยชีวิตนางเอาไว้ แต่ก็ไม่ควรที่จะพูดจาหยาบคายเช่นนี้

ดวงตาที่น้ำตาคลอเบ้าในตอนนี้มองไปที่เขา ไร้ซึ่งพลังใดๆ ในสายตาของเขานั้นกลับเต็มไปด้วยเสน่ห์

เขาอยากจะแยกมือของนางออกจากกัน แต่จางยวี่โหร่วกลับรั้งมือเอาไว้แน่น เขาที่ใกล้จะทำสำเร็จแล้ว จางยวี่โหร่วก็ยื่นมือเข้ามาโอบรัดที่คอของเขา จากนั้นก็กดตัวเขาลงมา ทั้งคู่ล้มลงบนเตียง ร่างหนาของเขาทับไปบนร่างของนาง

เพียงครู่เดียว เรือนร่างของทั้งคู่กลับแนบชิดกันมากขึ้น ทั้งสองสบตากัน แม้แต่ริมฝีปากก็ใกล้ที่จะประสานกันแล้ว