ตอนที่ 332 หนี้รักยากที่จะคืน

ตอนที่ 332 หนี้รักยากที่จะคืน

นี่ช่างเป็นค่ำคืนที่ทำให้หัวใจเต้นรัวเสียจริง จางยวี่โหร่วที่เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด เมื่อได้สติกลับมา ก็ต้องเผชิญหน้ากลับเรื่องเช่นนี้

เขาเดินไปหยิบยาแล้วกลับมายังเตียง จากนั้นก็หยิบกล่องยามาด้วย แล้วค่อยๆทำแผลให้อย่างระมัดระวัง

เขาเทผงยาลงบริเวณบาดแผล แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นและสงสารอย่างหาไม่ได้

มือหนาค่อยๆจับเหนือแผล จากนั้นก็เป่าลมเย็นออกมา แผลที่ปวดนั้นกลับสบายอย่างหาไม่ได้ ราวกับรูขุมขนทุกรูเปิดกว้าง ยาค่อยๆซึมเข้าไปยังแผล ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย

"ขอโทษ ！”จู่ๆเขาก็พูดขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและปวดใจ

จางยวี่โหร่วมองดูเขาอย่างไม่เข้าใจนัก เหตุใดเขาจึงต้องกล่าวขอโทษ แม้ว่านางจะได้รับบาดเจ็บแต่คนทำก็ไม่ใช่เขา！

หรือว่า เขาคิดว่าตนเองปกป้องนางไม่ดีพอ จึงทำให้นางได้รับบาดเจ็บแล้วรู้สึกผิด? ตอนนี้ก็สามารถเข้าใจเพียงเท่านั้น

มองดูแววตาที่เจ็บปวดของเขานั้น รวมถึงคำขอโทษที่ได้ยิน จางยวี่โหร่วจึงคิดบางอย่างขึ้นได้ คืนแรกที่นางกลับมานั้น

เจ็บแผลจนทำให้นางไม่อาจหลับลงได้ จากนั้นเพราะความเหนื่อยล้า ทำให้นางหลับลงไป แต่ก็คล้ายกับว่าฝันถึงเรื่องคล้ายคลึงนี้

นางฝันว่าตนเองอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่น เขาพูดคำว่าขอโทษกับนางอยู่ตลอดเวลา เสียงนั้นดังก้องอยู่ข้างหู ทั้งคืน แต่ยามที่นางลืมตาขึ้นมานั้น กลับไม่พบสิ่งใด แม้ว่านางจะพยายามนึกแต่กลับนึกไม่ออก

วันที่สองที่ตื่นมานั้น บาดแผลดีขึ้น และไม่ได้รู้สึกปวด

ตอนนั้นสายตาหลักแหลมของหลิงจือก็พบว่า บนบาดแผลของนางมีผงสีเหลือง แต่ยาที่นางทานั้นเป็นสีขาว

ตอนนั้นนางเองก็ไม่ได้คิดมาก แต่ตอนนี้เมื่อคิดกลับไป ก็ยิ่งทำให้นางยิ่งสงสัย

ในที่สุดเขาก็ทายาให้นางจนเสร็จ จากนั้นก็คลายจุดที่กดเอาไว้ ทันใดนั้นเอง นางก็คว้ามือเขาเอาไว้

"เป็นท่านใช่หรือไม่?"

"อะไร?" เขามองนางด้วยสายตาแปลกใจ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจู่ๆนางจึงถามเช่นนี้

"คืนวันนั้น ท่านมาหาหม่อมฉันใช่หรือไม่ อีกทั้งก็รักษาหม่อมฉันด้วยวิธีนี้ หม่อมฉันคิดมาตลอดว่าเป็นเพียงแค่ความฝัน คนในฝันนั้นเป็นท่าน ถูกหรือไม่?

นางมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่ และเร่งเร้าหาคำตอบ เพราะอยากรู้ความจริง

นัยน์ตาของเขามีความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาครู่หนึ่ง เมื่อครู่นางก็บอกเองว่าคิดกับตนแค่เพื่อน แล้วจะเป็นเขาหรือไม่นั้นมันสำคัญหรือ?

"มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าใครเล่า สามีของเจ้า?"

เขาจงใจทำหน้าเรียบเฉย จางยวี่โหร่วกับนิ่งไป เขาพูดถูก ตอนนั้นนางคิดว่าเช่นนั้นจริงๆ

เพียงแต่ ก็ถูกนางปฏิเสธด้วยความรวดเร็ว นางยอมเชื่อว่านั่นเป็นเพียงแค่ความฝัน ไม่มีวันที่จะเชื่อเขาอกี

ดังนั้น คนคนนั้น ใช่เชียนแย่ซิ้วจริงๆ！

ความรู้สึกของจางยวี่โหร่วนั้นสับสนไปหมด มองดูใบหน้าของเขาแล้วน้ำตาก็ไหลลงมา

"ในเมื่อเป็นท่าน เหตุใดท่านจึงไม่พูดสิ่งใดแล้วออกไปเล่า? เหตุใดท่านจึงต้องดีกับหม่อมฉันเช่นนี้?

นางไม่เคยที่จะตอบแทนเขาไม่ใช่หรือ? อีกอย่างทุกครั้งที่พบหน้าเขาไม่ทะเลาะก็ต้องพูดจาทำร้ายจิตใจ อีกทั้งยังทำให้เขาได้รับพิษงูจนเกือบจะตาย นางเป็นความโชคร้ายในชีวิตเขาชัดๆ เขาควรจะไปให้ไกลจากนาง

"เพราะหญิงสาวอย่างเจ้าช่างใจร้าย ยิ่งเจ้าอยากที่จะปฏิเสธข้ามากเท่าใด ข้าก็ยิ่งอยากที่จะลองวัดใจดูกับเจ้า ดูว่าเมื่อใดถึงจะได้เห็นน้ำใจของเจ้า เมื่อใดที่จะรู้ว่าใครที่ดีกับเจ้าที่สุด"

แม้ว่าน้ำเสียงของเขานั้นไม่ดีนัก แต่แววตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกหยั่งลึก