ตอนที่ 333 โยนความผิดให้ผู้อื่น

ตอนที่ 333 โยนความผิดให้ผู้อื่น

ท้องฟ้า ไม่นานก็สว่าง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีเขาอยู่เคียงข้างหรือไม่ จึงทำให้ค่ำคืนนี้นั้นเงียบสงบ ราวกับเพียงกระพริบตาก็ผ่านไปแล้ว

เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ แน่นอนว่านางไม่อาจนอนหลับได้ ได้รับความร่วมมือของเขาที่ไปตรวจดูรอบๆพร้อมกับนาง

ตอนนั้นนางร้องตะโกนขอความช่วยเหลือเสียงดัง แต่กลับไม่มีใครช่วยนาง จางยวี่โหร่วกังวลนักว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือไม่

รวมถึงคนในตระกูลนาง จะถูกคนร้ายทำร้ายหรือเปล่า

รอนางออกไปนั้นกลับพบว่า พวกเขาล้มลมนอนกับพื้น

หลังจากที่เชียนแย่ซิ้วตรวจดูแล้วก็บอกกับนาง พวกเขาถูกกดจุดเอาไว้ ไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

ทางด้านท่านปู่และท่านพ่อท่านแม่เองก็ปกติดี นางจึงโล่งใจ

ฟ้าสว่างแล้ว เขาก็ควรจะไปได้แล้ว

แม้ว่าเขาอยากจะอยู่ต่อ แต่จางยวี่โหร่วก็ไม่มีวันยอม คนในตระกูลของนางยังไม่รู้ว่านางและหันฉียี่เลิกรากันแล้ว หากจู่ๆก็มีชายแปลกหน้าโผล่มา พวกเขาคงไม่อาจยอมรับได้แน่นอน ไม่แน่อาจจะคิดว่านางเป็นคนผิดอีกต่างหาก

เมื่อเห็นเขาเดินไปแล้วหันกลับมาอยู่หลายครั้งหลายครา คล้ายกับไม่อยากไปจากนั้น จางยวี่โหร่วก็รู้สึกหมดความอดทน

เมื่อเห็นว่าแผ่นหลังของหายไปนั้น ในใจของจางยวี่โหร่วเองก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

ในตอนนั้น นางก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหันยี่ฉี นึกถึงคนร้ายที่เมื่อคืนคิดจะเอาชีวิตของนาง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เห็นได้ชัดว่า คนคนนั้นก็คือเย่นอิ่ง

หรือว่า เขาจะเป็นคนส่งคนพวกนั้นมา เขาอยากจะให้นางตาย?

แต่นางก็ออกมาแล้วไม่ใช่รึ นางก็เปิดทางให้เขาและไป๋หลิงกวงแล้ว เหตุใดเขาจึงต้องฆ่านางด้วย?

เรื่องเช่นนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกปวดใจ คนในตระกูลของนาง ท้ายที่สุดก็ไม่อาจที่จะปิดบังได้

หลังจากที่เชียนแย่ซิ้วไปนั้น หวงเย่ก็กลับมาหานางโดยเร็ว

คงเพราะรู้ว่าเขาเป็นคนของเชียนแย่ซิ้ว นางจึงไม่ได้กันตัวเองจากเขาเสียเท่าไหร่

"หวงเย่ แผลของเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง? เจ้าพักบ้างดีไหม คนร้ายหนีไปแล้วคงไม่กล้าที่จะกลับมาอีก"

หวงเย่ตอบอย่างไม่สนใจ “ไม่เป็นไร แผลแค่นี้ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ หากพวกเขายังกล้ามาอีก ข้าหนึ่งคนจะต่อยกับสิบคน"

จางยวี่โหร่วมองเขาอย่างหมดคำพูด คนเราอย่าทำตัวแข็งแกร่งเกินไปจะดีกว่า

นางหวังให้เขาเป็นดั่งที่พูด เพียงแต่เมื่อวานนางเห็นกลับตาว่าเขาถูกคนร้ายทำร้ายจนอ้วกเลือดพุ่ง ภายในร่างกายของเขาคงบาดเจ็บสาหัสแน่

"นางอยู่ในที่ลับ เราอยู่ในที่แจ้ง บางทีก็ไม่อาจจะทันระวังได้ หากเจ้าไม่รักษาตัวให้ดี เป็นไปไม่ได้ที่เราจะโชคดีมีคนอื่นมาช่วยไว้ทัน"

ยามที่นางพูดคำว่า"คนอื่น"สองคำนี้ เสียงของนางเบาลง รู้สึกว่าตนเองพูดแปลกๆ

เหตุใดเมื่อเทียบกันแล้วนางยังยอมรับที่จะถูกหวงเย่ปกป้องเสียมากกว่า แต่กลับเขานั้นไม่ได้รู้สึกเช่นนี้?