ตอนที่ 366 โดนยาพิษ

ตอนที่ 366 โดนยาพิษ

“เจ้ารู้สึกว่ามันรุนแรงและทรมานมากใช่หรือไม่? ไม่ สำหรับนางแล้วมันไม่น่ากลัวเลยสักนิด เมื่อนางเห็นคนในตระกูลของนางถูกลงโทษเยี่ยงนี้ เลือดพวกนั้นพุ่งกระฉูดมาบนตัวของนาง แต่นางก็ได้แต่มอง แต่กลับทำอะไรไม่ได้ สถานการณ์พวกนั้นเจ้าก็เคยผ่านมามิใช่หรือ? แต่สำหรับเจ้าแล้ว นั่นมันไม่ได้ทำให้เจ้าเสียใจเลย แต่กลับทำให้เจ้ารู้สึกมีความสุขด้วยซ้ำ เพราะว่าเจ้ามันคนไม่มีจิตใจ”

นางเลยรู้อะไรหรือไม่? ก่อนหน้านี้จ้าวซินซินและเป่ยจื่อห้าวทำร้ายนางจนต้องสูญเสียตระกูลของนางไป วันนี้ถึงแม้ว่านางจะตายจากไป กรรมพวกนั้นก็ควรสนองให้พวกเขา

“ไม่ เจ้าอย่าพูดอีก หุบปากเสีย！”จ้าวซินซินทำให้กระวนกระวายไปทั้งตัว ซึ่งทำให้เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าคำพูดของนางกระทบต่อนางเป็นอย่างมาก

จริงๆนางไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมพอฟังคำพูดของนางแล้ว นางรู้สึกเหมือนกับว่าตนเอง……ก็มีความผิด

“เหอะๆ เจ้าก็กลัวเป็นด้วยหรือ? จ้าวซินซิน ถ้าวันนี้พวกข้าได้ตายอยู่ที่นี่ทั้งหมด พอไปถึงนรก เจ้าก็จะรู้เองว่าตนเองกระทำความผิดร้ายแรงแค่ไหน เจ้าคงต้องไปอยู่ในชั้นใต้นรกที่ลึกที่สุด และไม่สมควรได้รับการยกโทษ！”

ในสมองของนางก็เหมือนจะสามารถจินตนาการออกถึงความทรมานให้นรก นางตกใจจนตัวสั่น นางเอามีดยกขึ้นบนฟ้าและเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาอย่างกระวนกระวาย

“จางยวี่โหร่ว เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้ ถ้าคงยังไม่ดื่มยาพิษเข้าไป ข้าจะฆ่านางเดี๋ยวนี้！” นางลืมตาโตขึ้น และใช้แรงบีบคอของหลิงจือไว้

นางกำลังปลอบใจตนเองในใจ นั่นมันก็แค่นางอยากจะข่มขู่นางเท่านั้น นางไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

สิ่งที่ควรพูดก็พูดจบแล้ว จางยวี่โหร่วเปิดขวดยาพิษนั้นและกำลังจะดื่ม

ทันใดนั้น ยาพิษนั้นก็ถูกอะไรบางอย่างตีออกมาจากมือนาง แล้วขวดยาก็แตกลงกับพื้น

และทันใดนั้น ก็มีร่างของคนๆหนึ่งปรากฎอยู่ข้างหลังของจ้าวซินซิน และใช้หมัดชกนางจนกระเด็นไปไกลๆ

จ้าวซินซินกรีดร้องอย่างทรมาน ปากของเลือดอาเจียนเลือดออกมาอย่างไม่หยุด หมัดนี้หนักจนรู้ว่าเขาโมโหจนไม่เหลือความเมตตาให้นาง ตอนนี้อวัยวะภายในของนางก็ถือเสียไปหมดแล้ว คงไม่สามารถมีชีวิตต่อไป

จางยวี่โหร่วมองไป กลับเป็น……หวงเย่ที่มาช่วยนาง！

แล้วเมื่อครู่ใครเป็นคนยาขวดยาพิษให้แตก? และนางมองไปยังทิศทางที่อาวุธนั้นพุ่งมาก็กลับเห็นชายผู้สวมหน้ากากหมาป่ากำลังทำนัยน์ตาที่แสนกังวลอยู่

คนที่ช่วยนางคือเขา！

แต่พอนางพึ่งจะหันไปมอง จู่ๆก็รู้สึกว่าร่างกายของตนเองเต็มไปด้วยความเจ็บปวด จากนั้นก็อาเจียนเลือดดำออกมา

พอเห็นว่านางมีอาการเยี่ยงนี้ หวงเย่ก็รู้สึกตกใจขึ้นมา ทำไมถึงเป็นเยี่ยงนี้?

พอเห็นนางมีสภาพเยี่ยงนี้ จ้าวซินซินกำลังทำให้ตนเองมีลมหายใจสุดท้ายแล้วหัวเราะออกมาอย่างเสียงดัง “จางยวี่โหร่ว เจ้านึกว่าข้าจะยอมปล่อยเจ้าง่ายๆนั้นหรือ? แต่อย่างไรก็ตาม เจ้าก็ตายด้วยน้ำมือข้า”

พอพูดจบ นางก็อดทนไม่ไหวอีกต่อไป จากนั้นจึงหลับตาลงและหยุดหายใจไป

แค่ว่าสีหน้าที่อยากจะแก้แค้นของนางทำให้ผู้อื่นมาสนใจมากมาย

จ้าวซินซินตายไปแล้ว คนที่อยู่ข้างล่างก็มุมกันดูนาง ชายร่างสูงที่กำลังยืนมองนาง มือของเขากำหมัดไว้แน่นๆ ในใจรู้สึกอ้างว้างมาก ตอนนี้แทบจะไม่มีแรงเดินไปข้างหน้า

ใช่ เขากำลังกลัว ถ้านางเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ เขาจะไม่ยอมอภัยให้ตนเองเด็ดขาด

พอเห็นจางยวี่โหร่วกำลังจะสลบไป หวงเย่จึงไม่สนใจอะไร เดินหน้าไปอุ้มนางไว้ และสื่อสารด้วยสายตากับหันยี่ฉีที่ยืนอยู่ข้างล่าง แล้วใช้วิธีตัวเบาบินหนีออกไป และไม่รู้ว่าเขาเห็นหรือเปล่า

ทุกคนต่างก็ได้เห็นจางยวี่โหร่วถูกชายผู้สวมใส่ชุดแดงเดินออกจากที่นั่น คนๆนั้นเป็นคนที่ว่องไวมากๆ แค่พริบตาเดียวก็ไม่เห็นเขาปรากฎตัวแล้ว อีกอย่างหน้าตาของเขาเป็นเยี่ยงนี้ยังไม่ทันได้เห็น

จางไท่ซือกับจางห้าวกลับรู้สึกว่าคุ้นหน้าคนๆนั้นมากๆ เหมือนจะเป็นนักพิณที่เคยอยู่กับจางยวี่โหร่ว