ตอนที่ 384 ความผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก

ตอนที่ 384 ความผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก

เรื่องหลังจากนี้ จางยวี่โหร่วรีบวางแผนด้วยความรวดเร็ว

ในความเป็นจริงนั้น ระหว่างที่นางรอมาหลายวันนี้ นางก็คิดหาวิธีมากมายแล้วว่าควรทำเช่นไร

ดังนั้นเมื่อมีโอกาส นางจึงใช้ระยะเวลาอันสั้นในการวางแผนเรื่องทุกอย่าง

ก่อนอื่นเลย ให้เป่ยจื่อหัวเขียนราชโองการให้นาง ให้นางใช้ราชโองการในการเป็นข้ออ้างไปพบเขา เช่นนี้แล้วนั้นพวกทหารก็ไม่อาจที่จะขวางนางในการเข้าไป

นางไม่ได้บอกความจริงกับคนในตระกูล เพียงแต่บอกว่านางนั้นต้องออกไปเพื่อหายาถอนพิษ เพราะหากเป็นเช่นนี้ต่อไปนั้นมันไม่ดีต่อชีวิตของนาง

หากครั้งนี้นางตายจริงๆ ก็จะรบกวนพวกเขานำเรื่องนี้ไปบอกกับคนในตระกูล ว่านางนั้นตายเพราะพิษกำเริบ และหวังให้พวกเขามีชีวิตที่ดีกันต่อไป อย่าเสียใจและทนทุกข์เพราะการจากไปของนาง

เป่ยจื่อหัวให้เหล่าองครักษ์คอยคุ้มกันนางตลอดทาง เพื่อรักษาความปลอดภัยของนาง นอกเหนือจากนั้น ข้างกายนางก็ยังมีเสี่ยวเฟิง

……

ขบวนม้าและคนเดินเป็นทางยาว จางยวี่โหร่วนั่งอยู่ในรถม้า เมื่อคิดถึงเป้าหมายของตน นางก็รู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ หัวใจของนางคล้ายกับมีก้อนหินมากมายทับเอาไว้

เพราะว่า นางจะไปฆ่าคนคนหนึ่ง คนที่เป็นศัตรูในชีวิตของนาง อีกทั้งยังเป็นคนที่นางเคยรักอย่างสุดหัวใจ

เสี่ยวเฟิงที่อยู่ข้างๆนั้นมองดูนางด้วยความเป็นห่วง รู้สึกว่าคุณหนูของตนนั้นจู่ๆก็น่ากลัวขึ้น

แต่หากไปถึงที่นั่น นางเองก็คงต้องพบเจอคนคนนั้นเช่นเดียวกัน

เขานั้นจงรักภักดีต่อท่านอ๋องของเขา หากรู้ว่าจุดประสงค์ในการไปของพวกนางคือสิ่งใด ถึงเวลานั้นพวกเขาก็คงจะแปลเปลี่ยนเป็นความแค้น

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางเองก็จะอยู่ข้างคุณหนูของตน

ทันใดนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงพิณบรรเลงขึ้นอย่างไพเราะ เสียงนั้นใสราวกับเสียงที่ส่องผ่านเมฆหมอก

เสียงนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็น......

เสี่ยวเฟิงรีบเปิดม่านตรงรถม้า จากนั้นพวกเขาก็เห็นคนชุดแดงนั่งจับพิณเอาไว้ ใบหน้าที่งดงามและยั่วยวนนั้นกวาดตามองอย่างอ้อยอิ่ง จากนั้นก็กวาดตามองกลับไป

แม้ว่าบนปฐพีนี้จะมีคนงดงามมากมาย แต่หากงดงามถึงเพียงนี้ งดงามจนพูดได้เพียงว่าต้องเป็นเขาโดยแน่แท้

สีหน้าของจางยวี่โหร่วดูตกใจเล็กน้อย และก็ยากที่จะพูดถึงความตกใจนั้น

รถม้าค่อยๆจอดลง เสียงพิณเองก็จบไปแล้ว หวงเย่เงยหน้าขึ้นมองพวกนาง

"เขาให้เจ้ามาที่นี่หรือ?"เวลานี้ ความรู้สึกของจางยวี่โหร่วนั้นสับสนมากยิ่งนัก

ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าเขาต้องโกรธนางมาก แต่เมื่อพบวินาทีที่พบหวงเย่ ความกังวลทั้งหมดก็แปรเปลี่ยนเป็นซึ้งใจ

หรือเขาอาจจะโกรธนางจริง แต่เขาก็ไม่อาจวางใจในตัวนางได้ ดังนั้นจึงให้หวงเย่มาอยู่ข้างกายนาง เขาช่างโง่เขลาเสียจริง！

"อ๊า......อย่าหลงตัวเองเลย ท่านประมุขเพียงรับสั่งว่า หากเจ้าตาย ให้ข้าเก็บศพเจ้าก็เท่านั้น"หวงเย่ลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ทำสีหน้านิ่งเฉยคล้ายกับไม่อยากสนใจใคร แต่ในความเป็นจริงนั้นดูเขาช่างอึดอัดยิ่งนัก

ช่างทำลายบรรยากาศยิ่งนัก แต่จางยวี่โหร่วเองก็ยังคงรู้สึกซึ้งใจมาก