ตอนที่ 385 วิชาคงความอ่อนเยาว์

ตอนที่ 385 วิชาคงความอ่อนเยาว์

ณ กลางหุบเขาดอกเหมยป๋อวู้หลง มีตำหนักลึกลับแห่งหนึ่ง

ทั้งสี่ด้านของตำหนักเต็มไปด้วยประตูกล หากคนนอกต้องการที่จะบุกรุกเข้ามา จำต้องผ่านกับดักถึงสามด่าน

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้คนมากมายมักจะผ่านมาถึงด่านแรกเท่านั้น ซึ่งก็คือป่าสนวงกต หลงทางอยู่ในนั้นแล้วขังอย่างตายทั้งเป็น บนพื้นเต็มไปด้วยโครงกระดูกของผู้คนมากมายที่บุกลุกเข้ามา ซึ่งก็เป็นหนึ่งในสิ่งย้ำเตือนผู้อื่น

ส่วนในด่านที่สองนั้น คือด่านทะเลหมอกสีขาว มองดูแล้วเบาบาง คอยโอบกอดหุบเขาเอาไว้ แต่ในความเป็นจริงแล้วในหมอกนั้นมีพิษร้ายอยู่ หากไม่ทันระวังก็จะถูกพิษได้

หากไม่มียาถอนพิษ ก็จะทำให้อยู่ในโลกแห่งความฝัน ซึ่งจะเผยภาพฝันร้ายที่ซ่อนอยู่ลึกในหัวใจ หลังจากนั้นก็จะถูกฝันร้ายทรมานจนกลั้นใจตาย

คนที่สามารถวางแผน"พิเศษ"ที่ฆ่าคนได้นั้น ในปฐพีนี้นอกจากผู้ที่มีความสามารถทั้งในด้านการแพทย์และยาพิษ ซึ่งถูกขนานนามว่า"หมอผีหยานหลัว" ก็ไม่อาจหาใครอื่นได้แล้ว

สำหรับด่านที่สามนั้น ได้คนที่มีวรยุทธ์แก่กล้า ไม่อาจตามตัวเจอได้เป็นคนสร้างขึ้น พวกเขาหลบอยู่ในที่ลับ ราวกับวิญญาณที่ลอยไปมา ไม่อาจหาร่องรอยได้ บางครั้งยังไม่แม้แต่จะพบหน้าของพวกเขา ก็ตายคามือพวกเขาแล้ว

ซึ่งที่นี่ ก็คือตำหนักจิ๊วซา

สถานที่ที่มีหุบเขาและสายน้ำ ดุจภาพวาดบนสรวงสวรรค์ แต่กลับเป็นสถานที่ที่ไร้ซึ่งหัวใจ

เพราะที่นี่ มีเพียงคนที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะอยู่รอด หากเป็นคนอ่อนแอนั้นจุดจบมีเพียงการตายสถานเดียว

แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ แต่คนที่นี่ล้วนซื่อสัตย์และภักดี

ก่อนที่พวกเขาจะมาอยู่ที่นี่ บ้างก็เป็นเด็กกำพร้าไร้บ้านให้กลับ บ้างก็เป็นคนความจำเสื่อม มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น หากสามารถแสดงว่าตนเป็นคนที่มีประโยชน์ ก็จะถูกยอมรับเคารพนับถือ

พวกเขาไม่ได้ทำตามแบบแผนที่ควรจะเป็นในยุทธภพ ใช้ชีวิตตามแบบที่ตนต้องการ มีเพียงตำหนักจิ๊วซาเท่านั้นที่สามารถตอบโจทย์พวกเขาได้

มีทั้งคนที่มีวรยุทธ์แกร่งกล้า มีทั้งคนที่ใช้พิษอย่างชำนาญ มีทั้งนักทำนายที่เก่งกาจ คนที่มีความสามารถในการทำประตูกลต่างๆ และมีทั้งคนที่สามารถนับเวลาของดวงดาว ดูดวงได้อย่างแม่นยำ

ดังนั้น คงพูดได้เพียงว่าที่นี่คือแหล่งรวม"คนที่มีความสามารถ"

และในเวลานี้ ในตำหนัก คนที่พวกเขาให้ความเคารพนับถือที่สุดอย่างท่านมือซ้าย ที่ตอนนี้ต้องเผชิญกับการ"ถูกเค้นถาม"

"หชู่ถัน เหตุใดเจ้าจึงไม่ฟังคำสั่งของข้า และยังไปช่วยนางเอาไว้อีก เจ้าช่างกล้านัก！”

แม้ว่าประตูจะปิดเอาไว้ ก็ไม่อาจขวางกั้นเสียงอันน่าทระนงนี้

"ท่านปรมาจารย์ทั้งสองโปรดใจเย็น แม้ว่านางจะสมควรตาย เพียงแต่นางในตอนนี้......"หชู่ถันเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่อยากพูดความจริงออกมา "อย่างไรก็ตาม นางไม่อาจตายได้ ท่านประมุขเองก็ไม่อนุญาตให้ใครทำร้ายนาง ท่านปรมาจารย์ได้โปรดเห็นแก่ท่านประมุขไว้ชีวิตนางด้วยเถิด"

เวลานี้ จู่ๆก็มีเสียงแหลมของหญิงสาวดังขึ้น “ช่างน่าขบขันยิ่งนัก เราเลี้ยงซิ้วเอ่อมาตั้งแต่เล็ก ตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งแล้วงั้นหรือ เพื่อศัตรูแล้วกลับไม่เชื่อฟังพวกข้า หรือว่าสำหรับเขาแล้วพวกข้า ไม่อาจเทียบกับนางได้งั้นหรือ?"

เป็นจริงดังที่ว่า สำหรับท่านประมุขในตอนนี้ จางยวี่โหร่วสำคัญกว่าชีวิตเขาเสียอีก เพียงแต่หชู่ถันไม่กล้าพูดตรงๆออกมา

เขาช่างโชคร้ายยิ่งนัก！