ตอนที่ 398 ควันสลบ

ตอนที่ 398 ควันสลบ

เมฆดำบังจันทรา ในป่ายิ่งมืดครึ้มขึ้นมา

ลมกำลังพัดฟู่ ๆ เปลวไฟในกองเพลิงยิ่งดุร้ายมากขึ้น ถึงกับมีเสียงของไม้แห้งแตกหักดังมา เกิดลูกไฟเป็นสะเก็ดกระจายไปหลายดวง

บนพื้นดินมีทหารหลายสิบคนนอนระเกะระกะ แม้แต่ม้าเหล่านั้นก็ดูท่าทีเฉื่อยชาไร้ชีวิตชีวา รอบด้านเงียบจนน่ากลัว

ประตูของรถม้าถูกเปิดอย่างแผ่วเบา ก็จะได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนอนหมดสติอยู่ข้างใน

นางผอมบางอ่อนแอขนาดนั้น แม้แต่ผ้าห่มที่คลุมปิดร่างกายของนาง ล้วนราวกับว่าเบาบางไร้สิ่งของ ราวกับไม่ได้รับรู้ถึงการดำรงอยู่ของนาง มือใหญ่ยาวที่ได้รับการดูแลอย่างดีค่อย ๆ พยุงนางขึ้นมา หลังจากนั้นปล่อยให้นางเข้าใกล้อ้อมออกของตน ลูบแก้มของนางเบา ๆ

ถึงแม้ว่าแสงจะมืดสลัว แต่ไม่สามารถต้านความงามของชายหนุ่มท่าทางดุจเทพปานนั้น ดวงตาดำเหมือนหมึกคู่ลึกนั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกสำนึกผิดและความรู้สึกรักอย่างลึกซึ้งยิ่งทำให้ผู้คนอดที่จะเมามายในจิตใจไม่ได้

“นังหนู เจ้าไม่ใช่เคยสัญญากับข้า ขอเพียงเขาตายแล้ว ความแค้นของเจ้าได้แก้สมตามปรารถนาแล้ว ก็จะลืมเขาได้ถึงที่สุด ภายหน้าอยู่ร่วมกับข้าดี ๆ แต่ตอนนี้เจ้าทำอะไรอีก? ทำไมไม่รีบฟื้นขึ้นมาเร็ว ๆ เจ้ากำลังทุกข์เศร้ากับการตายของเขาหรือ?”

แน่นอนจางยวี่โหร่วไม่สามารถให้คำตอบอะไรแก่เขา นางหลับตาแน่น ขนตายาวหลุบต่ำสะท้อนแสงเป็นเงาจาง ๆ

“เขาได้ทำสิ่งต่างๆมากมายที่ทรยศเจ้า ก่อเรื่องที่ทำให้เจ้าเสียใจหมดอาลัยตายอยาก ดังนั้นเขาจึงสมควรตายอย่างสิ้นเชิง สมน้ำหน้าได้รับการสนองเช่นนี้！ ข้าให้เขาต้องรับหมื่นลูกศรทะลวงใจจนตาย เจ้าไม่ควรรู้สึกสะใจผู้คนมากหรอกหรือ? ในที่สุดเจ้าก็แก้แค้นให้เอี้ย ๆ เจ้าแล้ว คนทรยศที่ทำให้เจ้าเจ็บปวดก็หายไปจากโลกนี้ตลอดไป ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนทำตามที่เจ้าขอ หรือว่าเจ้าไม่พอใจเหรอ?”

จางยวี่โหร่วไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรทั้งสิ้น เหมือนหุ่นไม้ตัวหนึ่งที่สูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว เพียงอิงอ้อมอกเขา แล้วแต่เขาจัดการ

เขารู้ เขาเข้าใจทุกอย่าง ถ้านางเป็นผู้ตื่นตัวในเวลานี้ นางจะตบเขาหลายครั้งอย่างรุนแรงแน่นอน เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ของเขา

เมื่อเป็นเช่นนี้ หันยี่ฉีก็ตายอย่างไม่มีค่าสักนิดแล้ว

“นังหนู ใช่ไม่ใช่ข้าทำผิดอีกแล้ว ทำให้เจ้าทุกข์เศร้าเสียใจเช่นนี้อีก เป็นข้าไม่ดีเอง ข้าต้องเป็นเพื่อนอยู่ข้างกายเจ้า เป็นเพื่อนเจ้าเดินออกมาจากเงามืดช่วงนี้ หันยี่ฉีไม่ได้ดำรงอยู่แล้ว เดิมเขาไม่ควรมีตัวตนดำรงอยู่ เป็นเจ้าทำลายเขา แต่ยังช่วยให้เขาค้นพบคุณค่าที่แท้จริงของการดำรงชีวิตในโลกนี้ เขาตายเพื่อสิ่งที่เขาต้องการ จากนี้ไป คนที่อยู่ด้วยกันกับเจ้ามีข้าเพียงคนเดียว ดังนั้นรีบลืมเขาโดยเร็วเถิด”

เขาอุ้มนางไว้แน่นในอ้อมอก คิดพยายามที่จะอุ่นร่างของนางขึ้นมา

แต่ร่างกายสามารถเปลี่ยนเป็นอุ่นขึ้นได้และแล้ว ถ้าเช่นนั้นหัวใจล่ะ? หัวใจที่เย็นไปแล้วเป็นไปได้ที่จะเป็นขึ้นมาจากความตายอีกได้หรือ?

มือของเขาสัมผัสท้องน้อยของนาง แววตาพลันอ่อนโยนขึ้นมา

“เจ้าต้องยืนหยัดต่อไป ไม่เพียงเพื่อข้า ยังมีความหวังในท้องของเจ้า นี่คือความหวังของเราทั้งคู่！”

ขณะนี้แม้ว่าที่นั่นจะแบนราบขนาดนั้น แต่ยากที่จะจินตนาการได้ว่ากลับมีชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังเติบโตขึ้นที่นั่น

นังหนูต้องลำบากรับความเดือดร้อนมากมายเพื่อเขาขนาดนั้น เขาต้องดูแลนางอย่างดีแน่นอน

แผนของเขามาถึงที่นี่ ได้จบลงแล้ว ภายหน้าคนที่อยู่ข้างกายนางเป็นคนใหม่เปลี่ยนกระดูกคนหนึ่ง ไม่ต้องแบกรับพันธนาการใด ๆ สามารถอยู่กับนางตลอดไปแล้ว！

...

เย่นหลินใช้วิชาตัวเบาบินเหินมาตลอดทาง ในที่สุดก็หยุดลงที่ริมฝั่งแม่น้ำสายน้อย ๆ ที่ส่องประกายวาววับสายหนึ่ง

เวลานี้ เขาจึงวางหญิงสาวในอ้อมอกลงมา

ดึงผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกจากอ้อมออก จุ่มในแม่น้ำเปียกแล้ว น้ำหยดต้องใบหน้าของเสี่ยวเฟิงสองสามหยด ในไม่ช้านังก็ตื่นขึ้นมา ลืมตาทั้งคู่ขึ้นมาแล้ว

ควันสลบนี้ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย วิธีฟื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็วก็คือใช้น้ำเย็นพรมบนใบหน้า

เพียงแต่หลังจากเสี่ยวเฟิงฟื้นตื่นขึ้นมา มือก็ยกขึ้นโดยตรง แล้วมีเสียงใสที่ชัดเจนมากไร้ที่เทียบเทียมก็ดังขึ้นในอากาศระลอกหนึ่ง