ตอนที่ 399 พาคนไปได้ พาใจไปไม่ได้

ตอนที่ 399 พาคนไปได้ พาใจไปไม่ได้

“ขอเพียงพวกเราจากไป หล่อนก็ไม่ส่งผลกระทบต่อเจ้าอีก ตราบเท่าที่เราออกไป หลังจากนั้นมีเพียงเราสองคนเท่านั้น จะไม่มีคนอื่นอีก”

เสี่ยวเฟิงทั้งคนชะงักหมดแล้ว

ครึ่งค่อนวัน ในที่สุด นางจึงหาเสียงของตนเองกลับมา

“เจ้า...เจ้าหมายความว่าเจ้าจะพาข้าไปจากที่นี่ เจ้าจะทิ้งน้องสาวของตน?”

นั่นน้องสาวแท้ ๆ ของเขาไม่ใช่เหรอ?

ตลอดที่ผ่านมา พวกเขาต่างพึ่งพาซึ่งกันและกัน ไม่เคยแยกจากกันมาก่อน

นางมักจะรู้สึกว่าในใจของเขาจะเห็นน้องสาวของเขาสำคัญกว่าเวลาใด แม้กระทั่งเพื่อนางสามารถละทิ้งหลักการทั้งหมดได้ ต่อให้เย่นอิ่งทำสิ่งที่ไม่สมควรและฟ้าดินไม่น่าให้อภัย เขาก็ยืนหยัดที่จะยืนเคียงข้างนางไม่สั่นคลอน

ดังนั้น เสี่ยวเฟิงตอนนี้รู้สึกตกใจมากเช่นนี้ และสงสัยในความจริงของคำพูดเขา

“แน่นอนข้าไม่คิดเช่นนี้ แต่นอกเหนือจากนั้น ไม่มีวิธีการใด ๆ แล้ว ถึงแม้ว่าข้าไม่สามารถวางใจเย่นอิ่ง แต่ถ้ามัวสนใจหล่อน ก็ได้แต่ทำให้เจ้ายิ่งมายิ่งห่างไกลจากข้า ข้าไม่ใช่พี่ชายที่เข้าเกณฑ์คนหนึ่ง ไม่สามารถสอนนางดี ๆ คิดพยายามที่จะไปเปลี่ยนนาง แต่กลับไม่มีวิธีทำได้ บางที คนต่างเห็นแก่ตัว โดยเฉพาะคนที่ขี้ขลาดเช่นข้า เรื่องราวได้ก้าวมาจนเป็นแบบนี้ ความคิดเดียวเท่านั้นก็คือหลบหนีแล้ว เสี่ยวเฟิง เจ้ายินดีไปกับผมไหม?”

ครั้งนี้ เมื่อพวกเขากลับไป เขาจงใจกันเย่นอิ่งออกไปก่อน ไม่ให้นางเดินทางร่วมไปกับพวกเขา

ยามเขาจากไป ได้ทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งไว้ให้เย่นอิ่ง ให้นางบาดเจ็บหายแล้วกลับไปตำหนักจิ๊วซา ภายหน้าต่อให้ไม่มีเขาอยู่ข้างกาย ขอเพียงนางสามารถอยู่ในความสงบ ก็ไม่มีเหตุเด็ดขาด

นอกจากนี้ เขายังไหว้วานหลีฟู่เจี้ยงช่วยดูแลนางอย่างดี แม้ว่าเขาจะต้องไปจริง ๆ ก็ต้องช่วยเตรียมหนทางเบื้องหลังให้เย่นอิ่ง นี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้เพื่อนางแล้ว

เสี่ยวเฟิงมองเขาแน่วนิ่ง แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนจากความประหลาดใจเป็นความซาบซึ้งใจ ในที่สุดก็พุ่งเข้าไปในอ้อมอกของเขา

พวกเขาคู่รักคู่นี้ ในที่สุดก็นับว่าได้เปิดใจกันแล้ว

“ข้าคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า เจ้ากลับยินดีตัดสินใจแบบนี้เพื่อข้า ละทิ้งน้องสาวของเจ้า ยังมีหน้าที่ความรับผิดชอบบนกายเจ้า เพียงเพื่อได้อยู่ร่วมกับข้า เจ้าไม่หลอกข้าใช่ไหม? ทำไมข้ารู้สึกตอนนี้เหมือนตนเองกำลังฝันปานนั้น”

ตลอดที่ผ่านมา ความประทับใจที่เย่นหลินให้แก่นังล้วนเป็นเย็นชาปั้นปึ่ง นอกจากนี้ตั้งแต่เริ่มแรกสองคนก็ไม่เป็นมิตร คิด ๆ ต่างไม่รู้สึกว่าสองคนนี้กลับรักซึ่งกันและกัน นังเองคิดแล้วล้วนรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่คาดคิดไม่ถึง

แต่ตอนนี้ ในที่สุด เย่นหลินก็ทำให้นางเห็นถึงความจริงใจของเขาแล้ว รู้ว่าที่ตนเองรักเป็นสิ่งที่คุ้มค่า ในที่สุดนังก็แสดงรอยยิ้มอันยากที่จะได้เห็นออกมา

“เจ้า...ยิ้มขึ้นมาช่างน่าดูนัก” ใบหน้าเย็นทื่อของเย่นหลินเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นมา เขาภูเขาน้ำแข็งลูกนี้กลับมีเวลาที่สามารถหลอมละลาย “ถ้ารู้เช่นนี้แต่แรก วันนั้นเจ้ามาพระตำหนักชิงผินในคืนวันนั้น ข้าก็ควรพาเจ้าจากไปโดยตรง แต่ไม่ใช่รอนานขนาดนี้”

ใบหน้าน้อยเสี่ยวเฟิงแดง ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ในที่สุดตอนนี้นางมีท่าทีสาวน้อยขี้อายแล้ว

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ยังรออะไรน่ะ พวกเรารีบไปกันเถอะ” เขาจับมือเสี่ยวเฟิงคิดพยายามที่จะพานางออกไป

กลับไม่คิดว่าเวลานี้ จู่ ๆ เสี่ยวเฟิงกลับอึ้งเล็กน้อยไปครา หลังจากนั้นถามว่า “ไป?”

“ใช่ ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดี ถ้ายังไม่ไปอีกก็สายเกินไปแล้ว”

เสี่ยวเฟิงก้มศีรษะลง ใบหน้ามีวี่แววลังเลสงสัยแวบผ่านไป

เย่นหลินเห็นท่าทีนางแบบนี้ ในใจพลันจมดิ่งทันที “เป็นไร เจ้าไม่ยินดีไปกับข้าหรือ? หรือว่าเจ้าไม่ได้รักข้าเลยอย่างสิ้นเชิง ทุกอย่างล้วนเป็นข้าตบมือเพียงข้างเดียว?”