ตอนที่ 400 มองดูราวกับเกิดขึ้นกับตัวเอง

ตอนที่ 400 มองดูราวกับเกิดขึ้นกับตัวเอง

หลังจากเข้าไปในป่าผืนนั้นแล้ว ได้เห็นทหารนอนระเกะระกะอยู่บนพื้นดิน เสี่ยวเฟิงเกือบจะตกใจกลัวตาย

แต่เมื่อได้เห็นเงาร่างเสื้อแดงที่กำลังนั่งดีดพิณอยู่บนพื้นอย่างสุนทรี รอบ ๆ เงียบสงบไม่มีสิ่งใดผิดปกติ นางพลันรู้สึกโล่งใจอีกครั้ง

ถ้ามีเรื่องอะไรจริง ๆ เขาก็จะไม่ได้รู้สึกสบายใจมากแล้ว

เย่นหลินมองหวงเย่คราหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เพลงลวงวิญญาณ? ไม่สงสัยเลยว่าทำไมทหารเหล่านี้นอนเหมือนหมูตายปานนั้น

ควันสลบ ผสมเพลงลวงวิญญาณอีก เกรงว่าพวกเขาจะไม่ตื่นจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้าแล้ว

“คุณหนู...” มัวแต่พูดคุยกับหวงเย่ เกือบลืมคุณหนูไปแล้ว เสี่ยวเฟิงรีบวิ่งไปหารถม้าทันที แต่ก่อนที่นางจะได้เข้าใกล้รถม้า สายพิณเส้นหนึ่งพลันดีดตัวขึ้นต้านตรงหน้านาง เสี่ยวเฟิงตกใจสะดุ้งทันที คนทั้งคนก็หงายหลังกลับโดยตรง

โชคดีที่เย่นหลินรีบเข้ามาพยุงนังไว้อย่างรวดเร็ว นังจึงไม่ถึงกับล้มลงกับพื้นอย่างทุลักทุเล

“ทำอะไร?” เย่นหลินสองนิ้วหนีบจับสายพิณนั้นไว้ สายตาเย็นชามองไป น้ำเสียงไม่สุภาพมาก

หวงเย่ริมฝีปากยักขึ้นเล็กน้อย ยิ้มสดใสมีเสน่ห์คราหนึ่ง ใบหน้าสง่าเย้ายวนสวยงามไม่มีสอง

“เป็นเจ้าควรดูแลผู้หญิงของคุณเองให้ดี อย่าปล่อยให้นางทำลายสิ่งที่ดี มิฉะนั้นชักนำให้คนอื่นโกรธ ข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว”

เสี่ยวเฟิงได้ยินก็สับสนมาก ไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร แต่แววตาเย่นหลินกลับแฝงความซับซ้อนหลายส่วนมองไปในทิศทางของรถม้า

หวงเย่ยังคงเล่นพิณ นิ้วมือเรียวยาวสัมผัสสายพิณอย่างสง่างาม เสียงพิณเสนาะโสตก็ค่อย ๆ หลั่งไหลออกมาอย่างช้า ๆ

หรือว่า...คุณหนูตื่นแล้วหรือ?

สิ่งเดียวที่น่ากลัวคือคำพูดที่ลำเอียงอย่างไร้ที่เปรียบปานของเขา

“ไม่ใช่ต่างไปกันหมดแล้วหรือ ทำไมยังกลับมา? หรือว่าเจ้าก็มีความสามารถเพียงน้อยนิดนี้ ไม่สามารถพิชิตแม้แต่ผู้หญิงเล็ก ๆ คนหนึ่ง?”

เย่นหลินไม่สนใจเขา แต่อุ้มเสี่ยวเฟิงไปไว้ด้านข้าง มองนางอย่างเป็นห่วงมาก

“ได้รับบาดเจ็บ?”

เสี่ยวเฟิงส่ายหน้า หลังจากนั้นถามว่า “ในวาจาเขาหมายถึงอะไร แม้แต่เขารู้เรื่องเจ้าจะพาข้าจากไปแล้ว?”

เย่นหลินไม่ได้ตอบ จู่ ๆ ในรถม้ามีเสียงเคลื่อนไหวเบา ๆ ดังออกมาอย่างแผ่วเบา ทำเอาเสี่ยวเฟิงตกใจสะดุ้งทันที

ประตูรถม้าถูกผลักออกจากข้างในอย่างช้า ๆ ทำให้คนกลั้นหายใจไว้ทันที

เสี่ยวเฟิงจ้องตาโตมองไป เห็นว่าคนที่ออกมาจากข้างในไม่ใช่เป็นคุณหนูของนัง แต่เป็นเงาร่างสูงโปร่งที่รับการดูแลอย่างดี สง่างามราวเทพบุตรในชุดสีขาวดอกบัว

ภายใต้แสงไฟที่ส่องสว่าง กลับยิ่งสะท้อนให้เห็นท่วงท่าอันสง่างามพลิ้วไหวของเขา ใบหน้าดุจเทพเจ้างดงามสง่าขาวผ่องบริสุทธิ์

เขา...เขาเป็น...

เสี่ยวเฟิงจ้องด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ นังมิใช่จำเขาไม่ได้ แต่ไม่เคยฝันว่าคน ๆ นี้จะปรากฏในที่นี้น่ะ?

ก็คือเขาที่เพิ่งออกมาจากรถม้าของคุณหนูเมื่อครู่ ที่แท้เขามาที่นี่เมื่อไร?

นั่นก็กล่าวคือ ทหารทั้งหมดเหล่านี้ที่ล้มไปกับพื้น ก็ล้วนเป็นการกระทำของเขาทั้งหมด?