ตอนที่ 412 ผู้หญิงของท่านประมุข

ตอนที่ 412 ผู้หญิงของท่านประมุข

หชู่ถันได้รับพระราชโองการของท่านประมุขจากตำหนักจิ๊วซา ก็รีบเดินทางกลับไป

แน่นอน ตอนที่เขาจากมามันก็ไม่ได้ราบรื่น เพราะว่าตอนนี้ตำหนักจิ๊วซามีท่านอาจารย์เก่าแก่อยู่สองท่าน

ครั้งที่แล้วท่านประมุขกลับไปก็มีปัญหากับพวกเขา พวกเขาไม่สามารถทำอะไรกับเขาได้ ตอนนี้เลยจะมาลงกับลูกน้องของเขา

พอนึกถึงช่วงเพลาที่ตนเองใช้ชีวิตอยู่อย่างทรมานในตำหนักจิ๊วซา หชู่ถันรู้สึกเจ็บปวดใจจนบอกไม่ถูก

ไม่มีวันไหนเลยที่ท่านอาจารย์ทั้งสองไม่ได้ไตร่สวนเขาเกี่ยวกับเรื่องของท่านประมุข และบังคับให้เขาพูดทุกอย่างออกมา

หชู่ถันเป็นคนที่ฉลาดมากๆ รู้ว่าอะไรที่ตนควรพูดและไม่ควรพูด

แต่อาจารย์ทั้งสองก็ฉลาดหลักแหลมไม่น้อย โดยเฉพาะอาจารย์ซีหลิง พวกเขามีเป้าหมายที่ชัดเจนอย่างยิ่ง นั่นก็คืออยากรู้เรื่องของจางยวี่โหร่ว

จางยวี่โหร่วเป็นคนของตระกูลจาง พวกเขาจะไปชอบนางได้เยี่ยงไร

แต่ตอนนี้จางยวี่โหร่วคือผู้ชายของท่านประมุข เขาคงไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายนางหรอก ฉะนั้นหชู่ถันมักจะระมัดระวังเสมอ จะไม่พูดเรื่องที่ไม่ดีต่อจางยวี่โหร่วแม้แต่นิดเดียว

ทีแรกเขายังสามารถเก็บความลับนี้ไว้แต่ แต่พอนานๆไป เขาจะกลายเป็นคนที่ไม่มีความยืนหยัดในการทำเยี่ยงนี้หรือไม่

ฉะนั้นพอได้ยินข่าว และถือโอกาสที่อาจารย์ทั้งสองยังไม่ได้ตั้งตัว เขาจึงจะถือโอกาสหนี

มันไม่ง่ายเลยที่เขาจะหนีไปถึงตำหนักจางแล้ว แต่กลับเห็นสีหน้าของหวงเย่สื่อออกมาว่า “เจ้าซวยแน่ๆ”

……

เพราะว่ารู้ว่าหชู่ถันก็คือหมอเทพเจ้าที่แก้พิษให้กับนาง ฉะนั้นตระกูลจางเคารพเขามาก รู้ว่าเขามาก็เพราะจะดูอาการให้จางยวี่โหร่ว จึงรีบต้อนรับเขาเข้าไปข้างใน แล้วเดินไปถึงเรือนของจางยวี่โหร่ว

ยังไม่ทันได้เข้าประตู เขาก็ได้ยินเสียงอาเจียนดังขึ้น

หชู่ถันยืนอยู่ที่นั่น ในใจของเขาเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าทำไมถึงบัญชาให้เขาต้องรีบมา

พอเปิดประตูห้องขึ้นก็เห็นจางยวี่โหร่วนั่งพิงหมอนอยู่

และชายที่ดูสง่า และมีเสน่ห์นั้น ก็กำลังถือถ้วยและตะเกียบเพื่อจะกล่อมให้ผู้หญิงคนนั้นกินสำลัก

หชู่ถันไม่เคยเห็นเขาเป็นเยี่ยงนี้เลย จึงหยุดอยู่นิ่งๆอย่างอึ้ง

โอ้พระเจ้า พวกเขาเป็นตั้งท่านประมุขแห่งตำหนักจิ๊วซา ตอนนี้กลับยอมลดตัวลงเยี่ยงนี้ เกือบอีกหน่อยก็จะเอาใส่นางจนเข้ากระดูกเสียแล้ว

ถ้าให้คนในตำหนักจิ๊วซามาเห็นเยี่ยงนี้ ไม่รู้ว่าจะตกใจถึงเยี่ยงไหน ตอนนี้ตัวของเขาเอง จะมีความรู้สึกเกรงขามและดูเหมือนเป็นคนดุร้าย แล้วท่านประมุขที่เฉยชาไร้จิตใจนั้นไปไหนแล้ว?

เชียนแย่ซิ้วได้กล่อมนางมานานพอสมควรแล้ว แต่ตอนนี้เขาจะพูดอะไรให้นางก็ไม่มีประโยชน์

เพราะว่าตอนนี้นางรู้สึกทรมานมาก ถึงแม้ว่าเขาจะป้อนนางก็กินไม่ลงจริงๆ

พอเห็นหชู่ถันผลักประตูเข้าไป ผู้ชายคนนั้นก็ยืนขึ้น คิ้วของเขาขมวดขึ้นอย่างเห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกไม่พอใจ

“ทำไมพึ่งมาตอนนี้?”

“นี่ถือว่าเร็วแล้ว คนนี้ไม่รู้นี่ไม่ว่า แต่ท่านประมุขเองก็เข้าใจดีว่าอาจารย์สองท่านนั้นยุ่งยากเพียงใด”