ตอนที่ 414 ติดยา

ตอนที่ 414 ติดยา

อากาศข้างนอกนั้นเหน็บหนาวเหลือเกิน และในห้องก็ได้เผาไฟอันร้อนรนไว้

จางยวี่โหร่วนอนอยู่บนที่นอน และหลับอย่างฝันหวานยิ่งนัก กำลังจะเข้าสู่ความฝัน และมีคนๆหนึ่งนั่งอยู่ที่ขอบเตียงแล้วมองนางโดยนางไม่รู้ตัว

พอเห็นนางหลับอย่างสบายใจ ในใจของเขาก็รู้สึกสบายใจไปตาม ปล่อยให้ทุกอย่างอยู่ในความสงบเยี่ยงนี้ เขาก็รู้สึกพอใจแล้ว

เขาไม่ใช่ไม่เข้าใจหชู่ถันกับหวงเย่กำลังกังวลและคำนึงถึงเรื่องนี้ แค่เรื่องทุกอย่างมันต้องจัดการไปทีละเรื่อง วันนี้สามารถดูแลนางเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด และสำหรับตำหนักจิ๊วซาและสองคนนั้น เขาไม่มีเวลาและไม่อยากไปสนใจพวกเขา

เขามองนางอยู่ข้างที่นอนตั้งนาน และเห็นสีหน้าที่ดูสงบของนางมีการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย เหมือนกำลังมีมารซาตานมารบกวนเขา

ผู้ชายค่อยๆขมวดคิ้วขึ้น และกำลังแปลกใจว่านางฝันถึงอะไรกันแน่

ทันใดนั้น นางละเมอขึ้นมาด้วยเสียงเบา และเรียกชื่อของชายผู้หนึ่งออกมา แต่กลับไม่ใช่ชื่อของเขา

“หันยี่ฉี……”

ชื่อนี้นางเรียกได้เบายิ่งนัก แต่เขาก็ได้ยิน

พอเขาได้ยินนางเรียกชื่อของชายผู้อื่นออกมาจากปากก็ทำให้เขารู้สึกหึงหวงขึ้นมา นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายซึ่งความทนไม่ได้ออกมา

“ถึงตอนนี้ เจ้ายังไม่ลืมเขาอีกหรือ?”

แล้วตอนนี้ความรู้สึกที่นางมีต่อเขาคือรักหรือว่าเกลียด? เขาหวังว่านางจะเกลียดเขา แค่เกลียดเขาก็จะทำให้นางเก็บใจกลับมา แต่ถ้าการที่เกลียดคนๆหนึ่งนั้นจะทำให้นางถูกทำร้ายอย่างรุนแรงและทำให้นางกลัวเยี่ยงนี้ เขาคงไม่ทำเด็ดขาด

จางยวี่โหร่วที่กำลังหลับใหลอยู่ไม่มีทางที่จะตอบโต้เขาอย่างแน่นอน และเขาก็ไม่ได้อยากจะรบกวนเพลาหลับของนาง

“ไม่เป็นเยี่ยงไร แค่ให้ข้าได้อยู่เคียงข้างเจ้าก็พอ ต้องมีวันหนึ่งที่เจ้าจะลืมเขาได้”

เขาจับมือของนางไว้ แล้วจูบหลังมือของนางไปเบาๆ

และมองนางด้วยความรักใคร่ และจากนั้นเขาถึงค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินออกไปตรงประตูอย่างเบา เขากำลังจะจากไป

พึ่งจะเดินออกไป คนสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็เดินตามเขาไป

หวงเย่ลังเลไปสักพัก จากนั้นก็เอ่ยปากขึ้นมา “ท่านประมุข ไม่เช่นนั้นข้าเป็นคนไปเอง ท่านอยู่ที่นี่คอยอยู่เป็นเพื่อนโหร่วเอ่อไม่ใช่ดีอยู่แล้วหรือ?”

ชายผู้นั้นพยักหน้าเบาๆ “นี่เป็นสิ่งที่ข้าติดค้างนางไว้ ฉะนั้นข้าหวังว่าจะสามารถทำอะไรเพื่อนางบ้าง ไม่ใช่แค่อยู่กับนางเยี่ยงนี้อย่างเดียว”

สำหรับเรื่องนี้แล้ว หชู่ถันไม่มีอะไรจะพูดอีกต่อไป

เขาแค่กำชับ “ท่านประมุข หรงหลิงจืออยู่ไกลถึงหุบเขาหิมะ และเป็นแผ่นดินที่แคว้นเยกับแคว้นเหลียงบรรจบกัน ถ้าท่านต้องการจะใช้มันก็ให้อย่าเอามันกลับมา รอให้ถึงสามวันสามคืน ทุกคืนเจ้าต้องใช้เลือดสดและกำลังภายในรนให้ทั่วก่อน รอจนถึงมันเจริญเติบโต ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถใช้มันให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด”

สำหรับเรื่องพวกนี้ ชายผู้นี้ก็จะระวังตัวเป็นเรื่องธรรมดา เรื่องที่มันเกี่ยวข้องกับชีวิตของโหร่วเอ่อและเด็ก เขาไม่มีทางให้เกิดข้อผิดพลาดเด็ดขาด