ตอนที่ 415 คนที่หาที่ตายเอง

ตอนที่ 415 คนที่หาที่ตายเอง

ลมหนาวพัดผ่านมา บนถนนที่ไร้คนสัญจรก็มีเสียงม้าถีบดังขึ้นแต่ไกล

ลมพัดตีชุดใหญ่ๆของเขาขึ้นอย่างเสียงดัง ผมยาวดีเงาของเขาลอยไปลอยมาไปตามทิศทางลม

ตอนนี้สภาพของเขา เหมือนไม่ได้ดูน่ากลัวและโหดเหี้ยม แต่กลับเป็นความสง่าผ่าเผย

ไหนๆก็จะไปขึ้นเขาหิมะเพื่อตามหาหรงหลิงจือมาให้จางยวี่โหร่ว นั้นก็ต้องรักษาเพลา พอได้ยินหชู่ถันพูดเยี่ยงนั้น เขารอไม่ไหวจึงรีบออกเดินทาง

ทันใดนั้น ก็มีผ้าถักสีแดงลอยมาจากบนฟ้า ถึงแม้จะดูนุ่มนวล แต่จริงๆแล้วมันนำมาด้วยความน่ากลัวที่สามารถฆ่าคนได้

ชายผู้นี้ทำนัยน์ตาที่ดูหลากแหลมขึ้นมา เหมือนเขารู้ว่านั่นมันคือสิ่งของอันตราย แค่เขาไม่ได้คิดว่าจะมีคนกล้าขวางทางเขา คงจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว?

ผ้าถักลายดอกไม้นั่นลอยมาอยู่ต่อหน้าเขา ผ้าผืนนั้นกลับกลายเป็นมีด เหมือนกลายเป็นดาบยาวที่กำลังมุ่งมายังทิศทางที่ตนยืนอยู่ เขาไม่ได้คิดจะหลบ แต่กลับยื่นมือออกไป ทันใดนั้นผ้านั่นก็แตกหักเป็นสองชิ้น

ต้นไม้ที่อยู่บนหัวของเขาก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น กลับเห็นเงาคนสวมใส่ชุดดำลอยลงมาจากฟ้า และล้มลงบนพื้นอย่างสาหัส

ชายผู้นี้ได้หยุดม้าลง และได้เห็นอะไรบางอย่างมาขวางทางเขาอย่างกะทันหัน นัยน์ตานั้นเต็มไปด้วยความเลือดเย็น และเปล่งประกายซึ่งความน่ากลัวออกมา

ชายผู้นี้น่ากลัวเกินไป ไม่เพียงแต่ต่อต้านการโจมตีของนางอย่างง่ายดาย และยังสามารถทำให้พลังการโจมตีของนางย้อนกลับไปโดนตัวนางเอง

เมื่อครู่ถ้ามิใช่เพราะว่านางไหวตัวทัน ตัวนางก็คงแยกเป็นสองชิ้น

แต่ว่าไม่นานนางก็สามารถเก็บอาการที่รู้สึกหวาดกลัวของตนเองแล้วยิ้มอ่อนๆออกมาโดยเร็ว

“ไม่เสียชื่อเลยที่เป็นถึงท่านประมุขแห่งตำหนักจิ๊วซา วิชาการต่อสู้ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ข้าต้องขอคารวะ”

ชายผู้นั้นพึ่งจะสังเกตเห็นว่าคนๆนี้ที่ไม่กลัวตายกลับเป็นแม่หญิง ทั้งหมดของนางปิดไปด้วยผ้าสีดำ ใบหน้านั้นก็ถูกปกปิดไว้ครึ่งหน้า ให้ผู้อื่นไม่สามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนาง

แค่เขามองไปเพียงพริบตา ก็รู้สึกว่าแม่หญิงผู้นี้คุ้นตาจริงๆ

แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นแม่หญิง หรือจะเป็นคนรู้จัก ณ ตอนนี้ในสายตาของเขา ก็คือคนตาย

เขาพูดขึ้นอย่างเฉยชา “เจ้ามันไม่อยากจะอยู่จริงๆ กลับกล้ามาเข้าถ้ำเสือ ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่มา คิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆนั้นหรือ?”

“ข้ามาด้วยความเคารพจากใจจริง แต่ท่านประมุขกลับไม่ต้อนรับเยี่ยงนี้ หรือว่าท่านไม่รู้หรือว่าสิ่งของล้ำค่าของที่นี่มันมาจากแห่งใด?”

ตอนนี้ ชายผู้นี้มีทัศนคติใหม่กับนาง นางไม่เพียงแต่ไม่รู้จักเป็นตายร้ายดี แต่ยิ่งไม่รู้จักคำว่าอับอาย

นัยน์ตาที่อยู่ภายใต้หน้ากากนั้นกลับมีหลากหลายอารมณ์ และจ้องมองเขาไม่ไปไหน แล้วเหมือนกำลังจะยั่วยวนเขา

แน่นอน ชายผู้นี้ไม่มีทางจะซบอารมณ์กับนางอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าจะมี ก็คงมีแค่อารมณ์ที่รู้สึกรังเกียจ

“เหอะ…… วันนั้นถือว่าเจ้าโชคดีที่หนีไปไหน เจ้ากลับกล้าทำร้ายผู้หญิงของข้า เจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ตรงๆแล้ว”

“ข้าเข้าใจแล้ว ！” นางทำสีหน้าที่เข้าใจทุกอย่าง “ที่แท้ท่านประมุขโกรธเพราะว่าเหตุผลนี้ นั้นก็เพราะว่าผู้หญิงคนนั้น นางไม่ใช่ว่ามีสามีแล้วหรือ ผู้หญิงที่ไร้ค่าเยี่ยงนี้จะสมควรแค่ท่านไปเห็นค่าได้เยี่ยงไร?”