ตอนที่ 417 ไม้เน่าไม่สามารถแกะสลักได้

ตอนที่ 417 ไม้เน่าไม่สามารถแกะสลักได้

เมื่อกี้มัวแต่ห้ามเลือดให้นาง และยังไม่ทันสังเกตเห็นแผลตามร่างกายของนาง

พอดูๆไปแล้ว นางก็ตกใจไปสักพัก “แผลของเจ้าได้มาแต่เยี่ยงไร?”

“ถูกเขาใช้ดาบฟันไหล่ของข้า”

“ดาบ? ดาบอะไร?” พอเห็นแผลของนาง เหมือนจะไม่มีอะไรสงสัย แต่ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ดาบอะไรที่สามารถทำให้มีบาดแผลที่ใหญ่และรุนแรงได้เยี่ยงนี้

“ข้าก็ไม่รู้ ตอนนั้นที่ข้าปล่อยระเบิดควัน รอบข้างไม่เห็นอะไรเลย แต่ว่า……ข้าไม่เห็นเขาเอาอาวุธอะไร นางไม่อยากไปนึกถึงสถานการณ์เมื่อครู่นี้ เพราะว่ามันเป็นฝันร้ายที่น่ากลัวยิ่งนัก

ตอนนี้ใจของนางยังเต้นไม่หยุด นึกไม่ถึงว่าตนเองจะหนีรอดออกมาได้ แต่กลับรู้สึกกลัวมากๆ

“เจ้าแน่ใจนะว่าเขาไม่มีอาวุธอะไรติดตามมา ก็สามารถทำให้เจ้าเจ็บได้เยี่ยงนี้?” ฝ่ายตรงข้ามทำสีหน้าที่เปลี่ยนไป และถามขึ้นอย่างเร่งรีบ

“นี่……ตอนที่เขาลงมาจากม้าข้าไม่เห็นว่าบนมือของเขามีดาบอะไรใดๆ หรือว่าเขาอาจจะใช้แอบซ่อนอาวุธอยู่ใต้แขนเสื้อ”

สำหรับอะไรที่มันไม่ชัดเจน และคำตอบที่คาดคะเนอย่างไม่แน่นอน ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกไม่พอใจมาก

แม้กระทั่งในใจของนางยังมีความคิดที่น่ากลัว มันคงไม่ใช่ว่า……

ไม่ๆๆ ดาบอู๋ซ่านนั้นเป็นแค่เรื่องเล่าเท่านั้น และได้ยินมาว่าไม่มีใครสามารถฝึกวิชานี้ได้

นางกับศิษย์พี่ทั้งสองฝึกฝนวิชานี้มาสิบกว่าปี แม้กระทั่งเศษเสี้ยวหนึ่งของวิชานี้ได้ฝึกไม่ได้ เขาอายุน้อยเยี่ยงนั้น ไม่มีทางที่จะทำได้

หรือมันอาจจะเหมือนดั่งที่ศิษย์น้องของนางพูดขึ้น เขาอาจจะมีอาวุธที่แอบซ่อนไว้ จึงทำให้นางบาดเจ็บ

นางปลอบใจตนเองเยี่ยงนี้ อารมณ์ของนางก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย และเริ่มจะวางแผนอะไรบางอย่างขึ้น

“ครั้งนี้เจ้าโชคร้ายเยี่ยงนี้ น่าจะจดจำบทเรียนนี่ได้แล้ว คนๆนั้น ไม่มีทางที่จะรังแกได้ง่ายเยี่ยงนั้น เจ้าต้องระวังให้มาก เมื่อครู่……เจ้ายังไม่ได้ให้เขาเห็นใบหน้าของเจ้าใช่หรือไม่”

“ไม่มี ยังดีที่ท่านอาจารย์ปรากฏตัวถูกเวลา ถ้าให้เขารู้ว่าข้าเป็นใคร และไปบอกจางยวี่โหร่ว ผลที่ตามมาก็คงไม่อยากนึกถึง”

หน้ากากของนางถูกดึงออกตั้งแต่ตอนที่นางถูกช่วย ตอนนั้นใบหน้าของนางได้ถูกเผยออกมาโดยไม่ได้ปิดบังอะไรใดๆ

นัยน์ตาอันใสๆเหมือนดั่งน้ำใสๆ ผิวหน้าที่ขาวและผุดผ่อง แต่จากหน้าผากของนางกลับมีแผลยาวลงมาจนถึงหางตา

ตอนนี้แผลๆนั้นได้อ่อนลงเรื่อยๆ แต่ก่อนหน้านี้ แผลของนางดูชัดยิ่งนัก และดูน่ากลัวและอัปลักษณ์ยิ่งนัก

นางเป็นใครกันแน่ ความจริงก็ถูกเผยออกมา

ไป๋หลิงกวงกัดริมฝีปากของนางไว้ และกำลังอดทนกับความเจ็บปวดของบาดเจ็บ จนถึงตอนนี้ นางรู้สึกในใจนั้นเต็มล้นไปด้วยความโกรธเคืองและความไม่พอใจ

！