ตอนที่ 418 หมากรุกตัวใหม่

ตอนที่ 418 หมากรุกตัวใหม่

พอเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามชักสีหน้าที่ไม่ดี ไป๋หลิงกวงก็รีบยอมรับผิดไป

“ข้าโง่เอง ได้โปรดท่านอาจารย์ทรงชี้แนะ”

“หลิงเอ่อ เจ้าทำให้ข้ารู้สึกผิดหวังจริงๆ ตอนแรกข้ารับเจ้าเป็นศิษย์ก็เคยบอกอะไรเจ้า เจ้ายังจำได้หรือไม่?”

ไป๋หลิงกวงพยักหน้า “ข้าจำได้！ท่านอาจารย์ให้คำสั่งสอน: หนึ่ง อย่าพูดเรื่องที่ท่านรับข้าเป็นศิษย์ให้ผู้อื่นฟัง นี่เป็นความลับระหว่างพวกข้า สอง ถ้าเรื่องที่เกี่ยวข้องการสมรสของศิษย์น้อง ก่อนที่ข้ายังไม่เกิด โชคชะตาก็ได้กำหนดคู่ครองมาแล้ว รอให้ข้าโตขึ้นก็ต้องจัดการสมรสครั้งนี้ขึ้น ตอนแรกที่เสด็จพ่อตัดสินใจยกเลิกคำมั่นสัญญางานสมรสของข้ากับหันยี่ฉี ในใจของข้าก็ผิดหวังเล็กน้อย เพราะว่าได้คิดมาตลอดว่าอ๋องชิงผิงหันยี่ฉีเป็นสามีของข้าในอนาคต”

นางพยายามที่จะสืบสวนแผนการของฝ่ายตรงข้าม จากนั้นก็เอ่ยปากถามเหมือนทดลองใจนาง “ถึงแม้หันยี่ฉีจะตายไปแล้ว เจ้าก็ไม่สามารถแต่งกับผู้อื่นมิใช่หรือ?”

ถ้าเป็นเยี่ยงนี้จริง ในใจของนางรู้สึกไม่สงบสุขขึ้นมาอย่างกะทันหัน คนที่นางตัดสินใจว่าคนๆนั้นนางต้องได้มา ไม่มีใครจะสามารถเปลี่ยนแปลงได้

“ใช่ พรหมลิขิตที่ถูกกำหนดมาแล้ว มิกล้ามีใครสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ เจ้าเกิดมาเป็นของเขา ต่อไปให้ตายไปก็เป็นผีของเขา รอบกายของเขามีหญิงผู้อื่น เจ้าจะไปแย่งเขามา ไม่ว่าจะเยี่ยงไรก็ห้ามปล่อยเขาไป ได้ยินหรือไม่！”

ไป๋หลิงกวงรู้สึกไม่พอใจ และไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมนางถึงต้องขอให้นางทำเยี่ยงนี้ ต่อให้นางจะเด็ดขาดเพียงใด คนที่ตายไปแล้วก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ใช่หรือไม่? คนตายไปแล้ว นางทำเยี่ยงนี้มันมีประโยชน์อะไร

“ข้าก็ยังไม่เข้าใจความหมายของท่านอาจารย์”

“บางครั้งสิ่งที่ตาเห็นอาจจะไม่ใช่เรื่องจริง อย่าถูกสิ่งของภายนอกปิดตาจนตาบอด ไม่เช่นนั้นเจ้าก็จะไม่ได้อะไรเลย”

อะไรเรื่องจริง อะไรเรื่องโกหก ไป๋หลิงกวงถูกนางปั่นหัวจนซับซ้อนหมดแล้ว

หันยี่ฉีได้ออกจากโลกของนางไปแล้ว นางยังอยากจะให้นางอดทนและยืนหยัดไป หรือว่า……หันยี่ฉี เขาไม่ได้ตายตั้งแต่แรก！

พอนึกถึงจุดๆนี้ นางรู้สึกสะดุ้งขึ้นมาทันที แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นอย่างตกใจ “ท่านอาจารย์ ความหมายของท่านคือ……”

“อย่าพูดอะไรอีก เป้าหมายต่อไปของเจ้า ก็คือท่านประมุขตำหนักจิ๊วซา ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้า ข้าต้องช่วยเจ้าสุดความสามารถที่มี แต่ว่าที่สำคัญคือเจ้าต้องพึ่งตนเอง”

ต่อให้ไป๋หลิงกวงจะสมองช้าเพียงใด ก็คงจะเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นว่ามันเยี่ยงไรกันแน่ พอได้ยินว่านางจะช่วยนางเรื่องของเชียนแย่ซิ้ว นางก็รู้สึกดีใจขึ้นมา

“ข้าต้องขอบพระคุณท่านอาจารย์เป็นอย่างยิ่ง”

……

ในเรือนหลักของตำหนักจิ๊วซา มีคนที่สวมใส่ชุดดำและชุดแดงนั่งอยู่ตรงกลางตำหนักหลัก

ที่นั่งนั้น ไม่ได้สำหรับพวกเขา แต่ว่าพวกเขาก็นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างหน้าตาเฉย

ต่อให้ผู้อื่นอยากจะตำหนิพวกเขามากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยมีใครกล้าเอ่ยปาก เพราะตอนก่อนที่ท่านประมุขจะออกจากตำหนัก ท่านก็บัญชาให้มือซ้ายของท่านทรงจัดการทุกอย่างแทนเขา แม้กระทั่งคนติดตามของเขายังไม่กล้าขึ้นมาเหยียบตำแหน่งนั้นเลย

ทั้งสองคน ถึงแม้จะเป็นท่านอาจารย์ของท่านประมุข และพวกเขาต้องเรียกเขาว่าท่านประมุข แต่พวกเขาก็ควรรู้จักขอบเขตที่เหมาะสม

ตำหนักจิ๊วซา ท่านประมุขทรงสร้างขึ้น ในใจของพวกเขาคงคิดว่านี่เป็นบัลลังก์สำหรับเขาเพียงผู้เดียว ไม่มีใครสามารถแทนเขาได้

ตอนนี้ ด้านล่างของบันไดทางขึ้นบัลลังก์ในตำหนัก มีคนกำลังคุกเข่าข้างหนึ่งไว้และกำลังจะเข้าเฝ้าพวกเขา

“เย่นอิ่งขอคารวะท่านอาจารย์ทั้งสอง และขอแสดงความยินดีที่ได้กลับมาอีกครั้ง”

ทีแรกซีหลิงก็มีรูปลักษณ์ที่น่าดึงดูดอยู่แล้ว ทันทีที่นางเผยรอยยิ้มที่สวยงามออกมาก็ยิ่งทำให้นางมีเสน่ห์ “อิ่งเอ่อกลับมาแล้ว ให้ข้าดูเจ้าดีๆหน่อย อิ่งเอ่อโตเป็นสาวสวยขึ้นมาแล้วจริงๆ”

“ขอบพระคุณท่านอาจารย์ซีหลิงที่ชื่นชม！” เย่นอิ่งยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น และพูดขึ้นด้วยความเคารพ ไม่กล้าพูดอะไรผิดใจนางเลย

“รีบลุกขึ้น ยังคุกเข่าอยู่ทำไม ขึ้นมาให้ข้าดูเจ้าหน่อย ห้าปีที่ไม่เจอกัน ข้ารู้สึกคิดถึงเจ้าอย่างมาก”

หลังจากที่นางพูดเยี่ยงนี้ เย่นอิ่งจึงรีบลุกขึ้น จากนั้นก็ขึ้นบันไดไป