ตอนที่ 430 ตามหาคน ณ หุบเขาหิมะ (2)

ตอนที่ 430 ตามหาคน ณ หุบเขาหิมะ (2)

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ตอนนี้ออกไปข้างนอกไม่ได้ ถึงแม้หยกแขวนของท่านประมุขจะตกอยู่ที่นี่ ก็แสดงว่าเขาเคยอยู่ที่นี่แล้วไม่ระวังทำหยกแขวนตกหล่น ถ้าเขายังอยู่ที่นี่ แสงไฟที่เมื่อครู่พวกข้าปล่อยออกมาก็คงจะทำให้เขาเห็น ไม่มีทางที่เขาจะไม่ปรากฏตัว

ถึงแม้พวกเขาจะอยากจะหาท่านประมุขให้เจอเร็วเพียงใด แต่ตอนนี้ก็ควรรักษาสติไว้ก่อน

“แต่ว่า…...ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน? ข้างนอกหนาวเพียงนี้ หิมะตกหนักเยี่ยงนี้ เขาไม่ใช่ว่า……” นางยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัวขึ้นมา

“เจ้าใจเย็นๆหน่อย ไม่มีทางเป็นเยี่ยงนั้น！ท่านประมุขเหมือนพวกข้า ก็คงจะหาที่ๆหนึ่งหลบอยู่ รอให้หิมะหยุดตกก็ค่อยว่ากัน

ยังไม่ทันรอให้จางยวี่โหร่วรู้สึกสงบจิตใจและผ่อนคลายลง ก็ได้ยินเสียงหมาป่าหอนขึ้น ในผืนป่าที่มีแค่ลมหนาวพัดผ่าน ทำให้รู้สึกน่ากลัวยิ่งนัก

จางยวี่โหร่วรู้สึกหดหู่ขึ้นมา นัยน์ตานั้นเต็มไปด้วยความกลัว

นางโตมาเยี่ยงนี้ ยังไม่เคยพบเจอกับเรื่องที่น่ากลัวเยี่ยงนี้

“หมาป่า…..ยังมีหมาป่า เชียนแย่ซิ้ว เขา……”

“เจ้ากำลังพูดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ ท่านประมุขเก่งกาจมากวิชาเยี่ยงนี้ ถ้าพวกสัตว์ป่าเข้าใกล้เขา ก็ถือว่าวอนหาที่ตาย！”

อืม ความสามารถของท่านประมุขพวกเขาเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เขาฟาดไปแค่ฝ่ามือเดียวก็สามารถทำให้หัวสมองของป่าไม้แตกเป็นซากได้

แน่นอนว่าสภาพของเขาที่บอกมานั้นต้องอยู่ในสถานการณ์ที่เขายังหาหรงหลิงจือไม่เจอ

ถ้าเลือดและชี่แท้ของเขาหมด…..ก็จะ…..

ตอนนี้พวกเขาต่างก็หวังว่าท่านประมุขจะหาหรงหลิงจือไม่เจอ หวังว่าเขาจะอยู่ดี

ใครก็นึกไม่ถึงว่า หิมะที่ตกครั้งนี้ จะตกไปทั้งคืนเยี่ยงนี้

คืนนี้ สำหรับพวกเขาแล้วมันช่างผ่านไปอย่างยาวนานยิ่งนัก

จางยวี่โหร่วไม่อยากจะนอนหลับ นางเดินไปตรงปากถ้ำ และดูว่าหิมะข้างนอกไม่หยุดตกสักที จะออกไปตามหาเขาต่อได้หรือไม่ แค่นางกลับมาทุกครั้ง นัยน์ตาของนางก็รู้สึกอ้างว้าง

นางเอาหยกแขวนนั้นวางไว้ตรงกลางใจ เหมือนอยากจะยืนหยัดในความคิดและท่าทีของนาง

หลังจากที่ฟ้าสว่างขึ้น พวกเขาสามารถออกเดินทางได้เสียที

เมื่อคืนเดินไปถึงกลางหุบเขา ตอนนี้ก็คงจะไปถึงยอดเขา

ผ่านการพักผ่อนทั้งคืน จางยวี่โหร่วรู้สึกว่าตนเองมีชีวิตชีวามากขึ้น ทีแรกก็ไม่อยากจะรบกวนหวงเย่แล้ว ตอนนี้พวกเขาบอกแล้วว่าหนทางข้างหน้าจะยิ่งชันยิ่งน่ากลัว เพื่อที่นางปลอดภัย ก็จะให้มือขวานั้นแบกนางต่อ

พอรู้ว่านางคือว่าที่ภรรยาของท่านประมุข และในท้องยังมีท่านประมุขน้อยอยู่ ฉะนั้นพวกเขาต่างก็เคารพนางอย่างมาก

จางยวี่โหร่วเถียงพวกเขาไม่ไหวจริงๆ จึงขึ้นหลังของหวงเย่อีกครั้ง

ตอนนี้นางเหมือนสนิทกับหวงเย่ยิ่งนัก นอกจากกังวลว่าเขาจะลำบาก นางก็ไม่ได้รู้สึกเกรงใจเขาอีกต่อไป

ครั้งนี้ พวกเขานอกจากเดินทางอย่างเร่งรีบ และยังตามหาทั่วสี่ทิศ ดูว่าจะมีของที่ท่านประมุขทิ้งไว้หรือไม่ เช่นนี้พวกเขาจึงไปค้นอย่างละเอียด

…….

เพลาหนึ่งวัน ผ่านไปอีกแล้ว

พอเห็นฟ้าที่กำลังค่อยๆมืดไป จางยวี่โหร่วก็รู้สึกเหมือนใจของนางได้ตกไปอยู่ตรงเหว

ฟ้ากำลังมืดลง นี่ก็หมายความว่า พวกเขาก็คงต้องหยุดภารกิจอีกแล้ว

อีกอย่างตอนนี้ พวกนี้เกือบจะหายอดเขาเจอแล้ว แต่ก็เหมือนจะไม่เจออะไร ถ้ายิ่งถ่วงเพลาไปเยี่ยงนี้ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกใจไม่ดี

โดยเฉพาะหชู่ถัน นี่ถือว่าเขาสาเหตุทั้งหมดมาจากเขาเลย ถ้าเขาไม่บอกเซียนแย่ซิ้วว่าหลิงจืออยู่ที่นี่ เขาจะมานี่ได้เยี่ยงไร?

เขาก็เคยเห็นหรงหลิงจือตามตำราเท่านั้น และไม่ได้นึกถึงว่าหุบเขาหิมะจะน่ากลัวและเต็มไปด้วยอุปสรรคเช่นนี้ แต่ถ้าความผิดพลาดของเขาทำร้ายท่านประมุข เขาคงมีบาปที่ใหญ่หลวงยิ่งนัก