ตอนที่ 431 เวลาเป็นเวลาตาย

ตอนที่ 431 เวลาเป็นเวลาตาย

ไม่เพียงแค่นาง ผู้อื่นที่มาช่วยเหลือนั้น ต่างก็ไม่อาจที่จะยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าได้

ในความทรงจำของพวกเขานั้น คือชายชาตรีที่สง่างาม สูงส่ง เพียงกระดิกมือก็สามารถเรียกฟ้าเรียกฝนได้แล้ว อำนาจปราดเปรื่อง เป็นคนที่สูงศักดิ์อย่างไม่อาจเทียบเคียงได้

แต่มาวันหนึ่ง เขากลับนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นน้ำแข็ง อาภรณ์สีขาวนั้นมีรอยเปื้อน อีกทั้งยังเป็นรอยเปื้อนเลือดอีกด้วย

ไม่รู้ว่าเลือดในร่างกายของเขาไหลออกมามากเพียงใด จึงทำให้อาภรณ์สีขาวนั้นแปดเปื้อนได้ถึงเพียงนี้

"เชียนแย่ซิ้ว！"จางยวี่โหร่วไม่อาจที่จะควบคุมสติของตนเองได้อีก หลายวันมานี้นางไม่อาจที่จะควบคุมสติของตนเองได้ นางร้องไห้แล้ววิ่งไปด้านหน้า

เมื่อมองดูภาพตรงหน้า คนในตำหนักจิ๊วซาตกตะลึง ท่านประมุขคงไม่......

ใจของหชู่ถันนั้นเจ็บปวดอย่างเหลือล้น ขาของเขาอ่อนจนถึงขั้นคุกเข่า คนอื่นๆเองก็เริ่มคุกเข่า

มีเพียงจางยวี่โหร่ว นางโอบอุ้มร่างของชายหนุ่มที่เย็นจัด แล้วส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต ร้องไห้อย่างสิ้นหวังจนเสียงสะท้อนไปทั้งหุบเขา

"ไม่ ไม่มีวันเป็นเช่นนี้ เชียนแย่ซิ้วเจ้าไม่มีวันตายใช่หรือไม่? เจ้าเคยบอกกับข้า ว่าเจ้าจะปกป้องข้า อยู่เคียงข้างข้า เจ้าเคยบอกว่าเจ้าจะอยู่กับข้าตลอดไป"

"เจ้าก็รู้ว่าข้าเกลียดคนไม่รักษาคำพูดเป็นที่สุด ถ้าเจ้าหลอกลวงข้า ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าเด็ดขาด ข้าจะเกลียดเจ้าไปชั่วชีวิต"

"เชียนแย่ซิ้ว ได้โปรดตื่นขึ้นมาได้หรือไม่ เจ้าอยากฟังคำพูดพวกนี้จากข้ามาโดยตลอดไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ข้ากำลังบอกกับเจ้า！ข้ารักเจ้า เจ้าได้ยินหรือไม่?"

แต่ละคำที่นางพูดออกมานั้น ล้วนปวดร้าวสุดขั้วหัวใจ ไม่ว่าใครก็สามารถสัมผัสได้ว่านางทั้งปวดใจและสิ้นหวัง

นางจับมือของเขาแน่น คอยเป่าลมให้เขา นวดมือของเขา เพื่อที่จะให้เขารู้สึกอุ่นขึ้นมา

เขาเป็นถึงเชียนแย่ซิ้ว เป็นถึงประมุขของตำหนักจิ๊วซา เขาเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่ เหตุใดเขาจึง......กลายเป็นเช่นนี้ไปได้！

เพราะนาง ทุกอย่างก็เพราะนาง！

นางเป็นตัวซวย นางคือคนที่ทำให้เขาต้องตาย

นางโอบกอดร่างของเขาแน่น จากนั้นก็โอบอุ้มเขาเอาไว้ในอ้อมกอดของตนเอง

เพราะการกระทำของนาง ทำให้จู่ๆมีบางสิ่งตกลงมาจากอกของเขา

แม้ว่าจะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ของสิ่งนั้นยังคงเป็นสีแดงล้ำ ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนใดๆ คล้ายกับร่มแดงคันเล็ก ด้านบนนั้น......ยังมีดอกไม้สีแดงบานเอาไว้

"หรงหลิงจือ！”หชู่ถันไม่อยากจะเชื่อกับภาพตรงหน้า แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาของตนเองเห็น

ที่แท้ ท่านประมุขก็หาหรงหลิงจือจนพบแล้ว ต้องเป็นเพราะว่าเขาถ่ายเลือดของตนไปให้กับหรงหลิงจือ ทำให้ตนเองนั้นอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง จนสุดท้ายถึงกับเย็นไปทั้งตัวเช่นนี้

ไม่ว่าเขาจะพูดสิ่งใด จางยวี่โหร่วก็ไม่ได้ยิน

เพราะในเวลานี้ นางเสียใจจนไม่อาจที่จะถอนตัวตนได้แล้ว ในใจของนางมีเพียง——เชียนแย่ซิ้ว ที่ตอนนี้ได้จากนางไปแล้ว

จะไม่มีใครอีกแล้ว ที่คอยอยู่เคียงข้างนาง ทำทุกอย่างเพื่อนาง

จะไม่มีชายใดอีกแล้ว ที่เพื่อปกป้องนางนั้น ยอมแลกด้วยชีวิตของตนเอง

ตอนนั้นที่เห็นหันยี่ฉีตายนั้น หัวใจของนางก็เจ็บปวดจนอย่างเหลือล้น แต่ตอนเห็นร่างที่ไร้วิญญาณนี้ นางกลับปวดใจมากยิ่งนัก

นางปวดใจ นางเสียใจ ความเจ็บปวดนี้ขยายวงกว้าง จนทำให้นางไม่อาจที่จะอธิบายความเจ็บปวดในใจของตนได้