ตอนที่ 432 ทำให้ร่างกายของเขาอบอุ่น

ตอนที่ 432 ทำให้ร่างกายของเขาอบอุ่น

แม้ว่าพวกเขาจะหาเชียนแย่ซิ้วพบแล้ว แต่ตอนนี้อาการของเขายังไม่แน่นอน จึงไม่อาจที่จะพาตัวเขาลงจากหุบเขาได้

หชู่ถันเอาใบของหรงหลิงจือป้อนเข้าปากของเขา จากนั้นก็ใช้พลังภายในช่วยเขาในการขับมันลงไป เพื่อให้ร่างกายรับมันได้ดีขึ้น

แม้ว่าหรงหลิงจือนี้จะให้จางยวี่โหร่วใช้ แต่นางเพียงคนเดียวนั้นก็ไม่ได้ใช้มากมาย ตอนนี้คนที่ตกอยู่ในอันตราย คือท่านประมุขถึงจะถูก

เพียงแต่ ทำหลายสิ่งมากมายเช่นนี้แล้ว เชียนแย่ซิ้วเองก็ยังคงไม่ฟื้นขึ้นมา ร่างกายของเขานั้นเย็นยะเยือก ไม่อบอุ่นขึ้นมาแม้แต่น้อย

อาการของเขาเช่นนี้ ก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

อีกทั้งเขาอยู่คนเดียวในสถานที่ที่โหดร้ายเช่นนี้เป็นเวลานาน ร่างกายเองก็ได้รับบาดเจ็บ การที่มีชีวิตนั้นก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ตอนนี้เขาจะกลับมาดีขึ้นหรือไม่ ก็คงขึ้นอยู่กับลิขิตสวรรค์

จางยวี่โหร่วครุ่นคิด จากนั้นก็บอกกับทุกคน “ทุกคนออกไปก่อนได้หรือไม่ ไปอยู่ในถ้ำอื่นก่อน ข้าอยากจะอยู่ดูแลเขาเพียงลำพัง"

สิ่งที่นางพูดนั้นทำให้ทุกคนไม่เข้าใจเสียเท่าไหร่ นางคนเดียวจะดูแลอย่างไร การที่ทุกคนอยู่ที่นี่ถึงจะเป็นการดูแลที่ดีกว่า

แต่หชู่ถันนั้นเข้าใจนาง รู้ว่าที่นางพูดเช่นนี้ ก็ต้องมีเหตุผลของนาง การที่มีผู้อื่นอยู่ที่นี่นางคงไม่สะดวกเสียเท่าไหร่ จึงตกลงในคำขอของนาง

"ได้ งั้นท่านก็อยู่ที่นี่ดูแลท่านประมุขเถอะ แต่ว่าพวกข้านั้นจะอยู่ด้านนอกคอยเฝ้าเอาไว้ หากมีเรื่องใดท่านก็เรียกพวกข้าได้เลย"

จางยวี่โหร่วพยักหน้า ครุ่นคิดอยู่นานก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปากแล้วพูดขึ้น “หาก......ไม่มีคำพูดของข้า พวกเจ้าอย่าเข้ามา"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนแปลกใจกว่าเดิม นางต้องการที่จะทำสิ่งใดกันแน่?

แต่ไม่ว่าต้องการจะทำสิ่งใด ขอเพียงสิ่งนั้นไม่ได้ทำร้ายท่านประมุขก็เพียงพอแล้ว！

ดังนั้น พวกเขาจึงออกไป จากนั้นก็ปิดปากถ้ำเอาไว้ เหลือไว้เพียงพวกเขาสองคน

มองดูใบหน้าซีดขาว ดูไม่มีชีวิตของเชียนแย่ซิ้ว สีหน้าของจางยวี่โหร่วนั้นก็ดูกังวลยิ่งนัก

คล้ายกับว่านางได้ตัดสินใจแล้ว นางเอื้อมมือไปยังผ้าคลุมขนหนาของนาง จากนั้นก็ค่อยๆถอดมันลง

ด้านข้างยังคงมีกองไฟ แม้ว่าจะถอดเช่นนี้นางก็ไม่ได้รู้สึกหนาวแต่อย่างใด

จากนั้นนางก็ถอดอาภรณ์ของเชียนแย่ซิ้ว มองดูแผลที่ตอนนี้ปิดไปเรียบร้อยบนเรือนร่างของเขา มาบางสัมผัสด้วยความสั่นเทา นางกลั้นน้ำตาเอาไว้

จากนั้นก็ค่อยๆวางเขาลงบนผ้าคลุมขนหนาของตน แล้วถอดอาภรณ์ของตนออก

จนกระทั่งร่างบาง ผิวขาวดุจหิมะนั้นเผยออกมาสัมผัสโดนอากาศที่เหน็บหนาว จางยวี่โหร่วกัดปากตนเองเอาไว้ จากนั้นก็ค่อยๆโน้มตัวลงข้างกายเขา แล้วโอบกอดเรือนร่างของเขา แล้วใช้อาภรณ์ตัวอื่นห่มเรือนร่างของพวกเขาทั้งสองเอาไว้

เวลานี้ นางไม่ได้รู้สึกเขินอาย นางเพียงอยากช่วยชีวิตเชียนแย่ซิ้ว อยากใช้ความอบอุ่นในตัวของนางทำให้เขาอุ่นขึ้นมาก็เท่านั้น

ร่างกายของเขานั้นเย็นเฉียบ แม้เพียงเข้าใกล้เล็กน้อย ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นนั้น แต่นางกลับกอดเขาเอาไว้แน่น

เพราะเหตุนี้ ใบหน้าของเขาก็อยู่เบื้องหน้าของนาง พวกเขาอยู่ห่างกันไม่ถึงนิ้ว จางยวี่โหร่วมองใบหน้าที่มีเสน่ห์และงดงามนั้น หัวใจของนางเจ็บปวดเหลือเกิน

นางรู้มานานแล้ว ว่าเขามีใบหน้าที่งดงามน่าเสน่หา แม้ว่าตนเองนั้น ก็ไม่อาจเทียบกับเขาได้

ยังจำได้ครั้งแรกที่พบกับเขานั้น คือในห้องไม้ไผ่

นางเองก็เป็นเหมือนตอนนี้ที่เปลือยเปล่าทั้งเรือนร่าง อีกทั้ง ข้างกายของตนยังมีชายแปลกหน้านอนเอาไว้ อีกทั้งเขายังพรากสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของนางไป

ครั้งแรกที่นางเห็นเขานั้น นางถึงกับตกตะลึง ไม่คิดว่าบนโลกใบนี้ยังมีชายชาตรีหน้าตาเช่นนี้ คิ้วดกดำดั่งภาพวาด ผิวดุจหยกขาว อีกทั้งยามที่ดวงตาทั้งสองลืมขึ้นมานั้น คล้ายกับว่าสรรพสิ่งเบื้องหน้าของเขานั้นกลายเป็นเพียงสีขาวดำ

！