ตอนที่ 433 การสารภาพของสาวน้อย

ตอนที่ 433 การสารภาพของสาวน้อย

จางยวี่โหร่ว เผชิญหน้ากับเหตุการณ์สุดประหม่า

นางและเชียนแย่ซิ้วนอนอยู่ร่วมกัน อีกทั้งยังถูกหวงเย่พบเข้าอีก

แม้ว่า......ตอนที่เขาเข้ามานั้น เรือนร่างของพวกเขาจะมีอาภรณ์ห่อหุ้มเอาไว้ แต่ก็สามารถทำให้คนที่มองเห็นจินตนาการได้ว่าใต้ผ้านั้นคือสิ่งใด

สิ่งที่นางไม่อาจที่จะอธิบายได้มากที่สุด เชียนแย่ซิ้ว.......เขากลับตื่นขึ้นมาตอนนี้ เขารู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

ตอนนี้แม้ว่าหวงเย่จะออกไปแล้ว แต่นางก็ขายหน้าจนหมดแล้ว และประหม่ามากด้วย จึงรีบเอาอาภรณ์ขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้

นางคิดว่าหลังจากนี้คงไม่กล้าเผชิญหน้ากับหวงเย่อีกแล้ว และไม่กล้าที่จะออกไปพบหน้าคนอื่นด้วย

มือหนายื่นออกมา ต้องการที่จะเอาอาภรณ์ของนางออก แต่ว่า......กลับถูกนางจับเอาไว้แน่น

เหนือศีรษะ มีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้น “เจ้าอยากที่จะให้ตนเองขาดอากาศหายใจตายหรืออย่างไร?"

ขาดอากาศตายก็ขาดอากาศตาย ดีเสียกว่าขายหน้าจนตาย！

ชายหนุ่มถอนหายใจ แล้วพูดขึ้นอย่างไม่รู้สึกรู้สา “ข้าพึ่งรอดพ้นจากความเป็นความตาย ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้พบหน้าของเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมให้ข้าพบหน้า เช่นนี้ ข้าหวังให้ตนเองไม่ฟื้นขึ้นมายังดีเสียกว่า"

เมื่อพูดเช่นนี้ออกไป เขาก็เห็นได้ชัด ว่าสาวน้อยที่อยู่ภายใต้อาภรณ์นั้นนิ่งไป

หลังจากนั้นไม่นาน นางก็รีบเอาอาภรณ์เหล่านั้นออกด้วยตนเอง

ใบหน้างดงามนั้น เพราะความเขินอายจึงทำให้หน้าของนางนั้นแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตของนางเบิกกว้าง เคล้าความขวยเขินบนใบหน้า

"เป็นอะไรไป เจ้ายอมโผล่หน้าออกมาแล้วหรือ ข้านึกว่าเจ้า......"เขายังไม่ทันได้พูดจบ มือเล็กๆของนางก็ต่อยไปบนหน้าอกกว้างของเขา

จางยวี่โหร่วทั้งอายทั้งเขิน จนไม่อาจควบคุมตนเองได้

"เชียนแย่ซิ้ว เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นห่วงเจ้ามากเท่าไหร่ ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกต่อไป แต่เจ้ากลับพูดจาเช่นนี้ ช่างใจร้ายยิ่งนัก"

"แน่นอนว่าข้ารู้ ตอนนี้ข้าก็สบายดีไม่ใช่หรือ? อีกทั้งยังมีเจ้าอยู่ แล้วข้าจะยอมตายได้อย่างไร สิ่งที่ข้าสัญญากับเจ้าข้าต้องรักษาสัญญานั้นให้ได้ ดังนั้นข้าจึงต้องมีชีวิตอยู่"

ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ ว่าตอนนี้เขารู้สึกดีใจมากเพียงใด

เขานึกว่าตนเองนั้นตกอยู่ในอันตรายแล้ว ไม่คิดเลยว่าหลังจากที่ฟื้นขึ้นมานั้น กลับเห็นนางอยู่ตรงหน้า ณ เวลานั้นเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาของตนเอง นึกว่าตนเองคิดไปเองเสียอีก

แต่หลังจากนั้น ตอนที่หวงเย่เข้ามา ทำให้เขารู้ว่าทุกอย่างคือความจริง รู้ว่าคนตรงหน้าคือนางคนที่เขารักจนหมดหัวใจ เพื่อหาเขาแล้ว นางมาถึงที่นี่！

จางยวี่โหร่วมองเขานิ่งๆ จากนั้นก็มีน้ำตามากมายไหลลงมา

ครั้งนี้นางไม่ได้ร้องไห้แบบเงียบๆอีกแล้ว นางร้องไห้ตะโกนออกมา

"แต่ว่าเจ้าเกือบตาย เชียนแย่ซิ้ว เหตุใดเจ้าจึงทำให้ข้าตกใจเช่นนี้ ข้ากลัวเหลือเกิน......กลัวว่าตนเองจะต้องเสียเจ้าไป ถ้าเจ้าตายแล้วข้าจะทำอย่างไร? เจ้ามันคนใจร้าย"

จางยวี่โหร่วโอบกอดเขาไว้ จากนั้นก็กอดแน่ๆ เพื่อให้แน่ใจว่านี่คือความเป็นจริง

อย่างไรนางก็ไม่มีวันลืม ช่วงเวลาเมื่อคืนที่หาตัวของเขาจนพบนั้น เขาคล้ายกับคนที่ไร้ซึ่งชีวิตแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับมีชีวิตอีกครั้ง พูดคุยกับนาง และยังยิ้มให้นางได้อีก นางไม่อยากเชื่อว่านี่คือความจริง

"ในหัวใจของเจ้าแล้ว ข้าสำคัญมากเพียงนั้นเชียวหรือ? แต่ก่อนหน้านั้น เจ้าก็เอาแต่ปฏิเสธข้าไม่ใช่หรือ และหวังให้ข้าไปให้ไกล?"

"ไม่นับ ทั้งหมดนั้นไม่นับ！" นางกอดเอวของเขาแน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าฟังให้ดี ข้ารักเจ้า ข้าตกหลุมรักเจ้าแล้ว ดังนั้นหลังจากนี้ห้ามเจ้าไปไหนเด็ดขาด เจ้าต้องอยู่กลับข้าไปตลอดชีวิต"

รัก? คำนี้ ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว