ตอนที่ 436 แสดงความรักกลางสาธารณชน

ตอนที่ 436 แสดงความรักกลางสาธารณชน

ทั้งสองคนหยอกล้อกันสักพักใหญ่ จางยวี่โหร่วเพิ่งรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

โอ้พระเจ้า นางเกือบลืมไปว่ารอบตัวนางเต็มไปด้วยผู้คน แต่นางก็ยังต่อปากต่อคำกับเขาต่อหน้าคนมากมาย (พูดให้ถูกคือการหยอกล้อกัน)

หน้าของนางแดงขึ้นทันที และรีบซบเข้าไปในอกของเชียนแย่ซิ้ว ไม่ยอมเงยหน้าขึ้น

มาครั้งนี้ ทำให้นางเกือบขายหน้าหมดแล้ว

พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ก็ทำให้เชียนแย่ซิ้วอารมณ์ดีขึ้นมาทันที และไม่เอาผิดหชู่ถัน

เอาหล่ะ เจ้าลุกขึ้นมาได้แล้ว นี่ข้าเห็นว่านางปลอดภัย ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาความเจ้า แต่เจ้าต้องดูแลสุขภาพร่างกายของนาง และรักษานางและลูกให้ปลอดภัยเพื่อเป็นการถ่ายโทษครั้งนี้

“ขอรับ” เรื่องนี้ก็จบลงได้ด้วยดี

ในเมื่อเชียนแย่ซิ้วฟื้นแล้ว พวกเขาก็ไม่จำเป็นที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป และต้องรีบลงเขากันได้แล้ว

จางยวี่โหร่วที่เป็นห่วงเชียนแย่ซิ้วมากเลยรีบออกมา และแค่บอกให้คนรับใช้ช่วยส่งข่าว ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่นางควรต้องกลับไปแล้ว

และแล้วทุกคนก็กลับตามทางเดิมที่ได้มากัน

ทางลงเขามันไม่ได้ง่ายเลย แต่จางยวี่โหร่วก็ไม่ได้เดินอยู่แล้ว เพราะนางได้ขึ้นไปอยู่บนหลังของเชียนแย่ซิ้ว และขี่หลังเชียนแย่ซิ้วลงเขา

ทีแรกจางยวี่โหร่วก็เป็นห่วงสุขภาพของเขา แต่เขาก็ตอบมาว่า ข้าสบายดีแล้วและแข็งแรงดีมากด้วย อีกอย่าง ผู้หญิงของข้า ข้าไม่อุ้ม จะให้ชายอื่นมาอุ้มแทนได้อย่างไร

ในขณะที่เขาพูดประโยคนี้อยู่ หวงเย่ที่อยู่ข้างๆใช้สายตาบอกให้จางยวี่โหร่วว่าห้ามพูดเรื่องนั้นออกไปโดยเด็ดขาด ถ้าประมุขรู้หล่ะก็ต้องหึงอย่างแน่นอน

เวลาหมดไปแล้วหนึ่งวัน พวกเขาก็ลงจากเขาและได้มาถึงข้างล่าง

ที่นั้นมีผู้เฝ้าประตูและดูแลม้าและเสบียงต่างๆ และมีหน้าที่ติดต่อ เมื่อเห็นทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย โล่งอกสักที

จางยวี่โหร่วหันกลับไปมองเขาลูกนั้นที่เดินจากมา ทันใดนั้น รู้สึกได้ว่าเขานั้นไม่ใช่ที่ที่น่ากลัวอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นที่ที่วิเศษและเต็มไปด้วยความสุข

จางยวี่โหร่วขอบคุณมากจริงๆ ที่เจ้าขาวของเธอกลับมา

การได้มาพบกันครั้งนี้ ยิ่งทำให้เข้าใจความรู้สึกในใจของเธอมากขึ้น และไม่อยากจะพลาดความสุขครั้งนี้ไป

…….

เมื่อลงจากเขาแล้ว พวกเขาไม่ได้ตัดสินใจกลับโดยทันที

ตลอดระยะเวลาที่รีบเดินทางกลับ ตามหาคน ทุกคนคงจะเหนื่อยมากแล้ว เลยได้หาศาลาพักที่ใกล้แถวนั้นพักผ่อนและเตรียมแรงใหม่

ถึงแม้ว่าเซียงแย่ซิ้วได้กินหรงหลิงจือเข้าไป ทำให้ร่างกายฟื้นฟูได้เร็ว แต่จางยวี่โหร่วก็ยังกังวล และเป็นห่วงที่จะล้างแผลให้เขา

จางยวี่โหร่วไม้อย่างห่างกับเชียนแย่ซิ้วเลยแม้แต่สักวินาทีเดียว แม้แต่เวลาที่นั่งอยู่ในรถม้า จางยวี่โหร่วก็กอดเขาไว้แน่น มองหน้าเขา ไม่อยากแม้แต่จะกระพริบตา เพราะกลัวว่ากระพริบตาแค่แวปเดียวเขาก็หายไป

สายตาและสีหน้าที่กังวลของเธอ ทำให้เขาทั้งชอบและอิ่มอกอิ่มใจ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกรักเธอคนนี้สุดหัวใจ

ก่อนหน้านี้ เขาหวังให้ในใจของเธอมีแต่เขา แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ นางก็ไม่เคยมีใจและแสดงท่าทีว่าไม่อยากจะอยู่ด้วย ถึงแม้ว่าตอบตกลงที่จะอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่เคยได้ใจของเธอเลย

แต่ว่าตอนนี้ เขาก็สมหวังสักที และอยากให้เธอมีความสุขตลอดไปและไม่ต้องมีเรื่องใดก่อกวนใจ ที่ไม่ใช่ให้เธอเป็นกังวลแบบนี้

แต่นี่ก็เป็นความผิดของเขาเอง ที่ทำให้เธอต้องเป็นห่วง ยังดีที่เขาอดทนจนได้พบครั้งเธออีกครั้ง กว่าที่เธอจะยอมรับรักจากเขา แต่เขากลับตายจากไปแบบนี้ แม้จะไปเป็นผีก็ไม่เต็มใจ

……