ตอนที่ 437 ความสวยงาม

ตอนที่ 437 ความสวยงาม

“นี่ไม่ใช่ปัญหาของหน้าตา แต่เป็นเพราะเจ้ามาก็ไม่ให้ซุ่มให้เสีย ข้าลืมตาก็เลยตกใจหล่ะสิ”

จางยวี่โหร่วคิดไปคิดมา รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

ที่นี่เป็นสระแช่น้ำพุร้อน นางมาอาบน้ำที่นี่ แล้วเขา...เขามาทำอะไรที่นี่?

นางเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าชายที่อยู่หน้านางก็ไม่ได้สวมใส่อะไรเลย และยังกอดตัวนางไว้อีก

หน้าของนางแดงขึ้นมาทันที นางรีบดิ้นออกมาจากอ้อมแขนของเขา สระเต็มไปด้วยเสียน้ำเป็นคลื่นๆที่นางสะพัดออกมา

“เจ้า........เจ้ารีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ !”

ถึงแม้ว่าพวกเขาสองคนจะเปิดใจกันแล้ว แต่นางก็ยังไม่คุ้นชินกับการใกล้ชิดอย่างนี้

“ไม่ได้ ถ้าข้าปล่อยเจ้า เจ้าก็ลื่นล้มอีกข้าจะทำอย่างไร ? “เขาหาข้ออ้างให้ตัวเองเพื่อที่จะได้กอดนาง

“ข้าไม่ล้มแล้ว เมื่อกี้มันก็แค่อุบัติเหตุ ไม่ใช่เพราะเจ้าหรอกหรือ ? เจ้ารีบปล่อยข้านะ”

อ้ากกกกกก ความรู้สึกนี้อันตรายจัง มันทำให้นางนึกถึงเรื่องราวตอนนั้นที่อยู่บนเขาที่เราชิดหน้ากันและมีบางอย่างที่ยังไม่ได้ทำกัน

มันช่างน่าอายจริงจริง หน้าของนางร้อนซู่ขึ้นมาทันที สายตาที่ลุกลี้ลุกลนจนไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหนดี

“มีอะไรน่าอายกัน ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนไม่เคยทำสักหน่อย อีกอย่าง...มากกว่านี้พวกเรายังเคยมาแล้วเลยนิ เจ้าลืมแล้วงั้นหรือตอนอยู่เขานั้น เจ้าถอดเสื้อผ้าเองแล้วยังกอดข้าแน่นมาก ดังนั้น...” เขายังไม่ทันพูดจบ นางก็เอามืออันบอบบางของนางมาปิดปากเขาไว้

“เจ้า...ห้ามพูดนะ”

เขายิ้ม และค่อยๆจูบลงบนมืออันนุ่มนวลของนางที่ปิดปากเขาไว้ จางยวี่โหร่วเขินจนรีบเอามือออกมา

ผู้ชายคนนี้จะทำให้นางเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย

“ทำไมข้าจะพูดไม่ได้”

“นั้นก็เป็นแค่อุบัติเหตุ อีกอย่างสถานการณ์มันบังคับ ฉันอยากให้เธอได้รับความอบอุ่น เลยคิดว่าวิธีนั้นยังไงหล่ะ” แต่ตอนนี้....มันคนละสถานการณ์นี่หน่า

“อ๋อ เจ้าจะหมายความว่าเจ้าถูกบังคับให้ทำ ทั้งที่จริงนั้นเจ้าไม่ได้อยากทำเลยใช่หรือไม่?” เสียงของเขาเย็นชาลงในทันที ดวงตาที่สว่างดั่งสายรุ่งก็เริ่มหมองลง สายตาคู่นั้นมองแล้วทำให้เจ็บปวดใจยิ่งนัก

“เอ่อ....ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก” ทันใดนั้นนางก็ใจอ่อน เพราะตอนนี้ทั้งหัวใจของนางเต็มไปด้วยความรักที่มีให้เขา และไม่อาจทนเห็นคนรักมีความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

นางควรจะพูดอย่างไรดี !

นางไม่ได้ผิดหวังเลย เพราะว่าว่าจะต้องทำอะไรเพื่อให้เขาปลอดภัยมันคุ้มค่าที่จะทำ แต่นางก็ไม่สามารถที่จะพูดว่านางเต็มใจทำเป็นอย่างยิ่ง ถ้าพูดแบบนี้ไปเขาก็จะมองว่าไม่รักนวลสงวนตัวหล่ะสิ

“แล้วมันเป็นอย่างไรหล่ะ?”

“คือข้า....”นางพูดไม่ออก แก้มนางก็เริ่มแดงจนเหมือนลูกมะเขือเทศ และก็เริ่มพูดจากติดอ่างออกมาว่า “พวกเราตอนนี้ยังไม่ใช่สามีภรรยากัน...มันไม่เหมาะสม”

ใช่ นี่เป็นเหตุผลที่สำคัญมาก ถึงแม้ว่านางจะเคยผ่านผู้ชายมาแล้วสองคน แต่ในใจของนางก็ยังคิดว่ามันไม่เหมาะสมที่จะทำเรื่องที่เกินเลยเยี่ยงนี้

“ที่แท้ เจ้ากำลังเตือนข้าให้รีบไปสู่ขอเจ้านี่เอง! นี่ข้าดูไม่ออกเลยที่เจ้าจะรีบเช่นนี้ ไม่ต้องห่วง พวกเรากลับไปถึงเมื่อไหร่ ข้าจะรีบไปสู่ขอเจ้าและแสดงความรับผิดชอบต่อเจ้า”

อะไรกัน เขากำลังหัวเราะเยาะนางอีกแล้ว

แต่นางก็ไม่ได้คิดจะพูดปฏิเสธหรืออธิบายอะไร ถ้าเขารู้ว่า ถึงแม้เขาจะไม่ไปสู่ขอนาง นางเตรียมพร้อมไว้แล้วที่จะแต่งกับเขา ยังคิดไว้อีกว่าถ้ากลับไปจะใส่ชุดแต่งงานไปหาเขาที่บ้าน แล้วจะถามว่าจะแต่งงานกับนางหรือไม่

จะเถียงเขาก็ไม่ไหวหรอก และขี้เกียจที่จะเถียงกับเขาแล้วด้วย จางยวี่โหร่วได้แต่มองตาดุใส่เขา แต่สายตานางไม่สามารถทำให้เขากลัวได้เลย

เขารู้ว่าที่นางทำเพราะว่านางเขินต่างหาก แก้มแดงอมชมพูของนางทำให้เขาหักห้ามใจตัวเองไม่ได้

สายตาเขากับมาเร่าร้อนอีกครั้ง เขาดึงตัวนางเข้ามาแล้วโอบเอวนางไว้แน่น และค่อยๆโน้มหัวเข้าไปดูดด่ำความงามของนาง