ตอนที่ 440 โยนเนื้อเข้าปากหมาป่า

ตอนที่ 440 โยนเนื้อเข้าปากหมาป่า

จางยวี่โหร่วตกใจตาโต “อะไร ทำไม่เร็วขนาดนี้เลยหรอ?”

พวกเขาเพิ่งกลับมาเมื่อวาน วันนี้ยาก็เสร็จแล้ว อย่างงั้นก็แสดงว่าหชู่ถันไม่ได้พักผ่อนเลย มัวแต่คิดยานี้ออกมาหน่ะสิ?

ผู้ชายด้วยกันก็มักจะรู้ว่านางคิดอะไรอยู่ นี่ยัยบื้อนี้กล้ามาเป็นห่วงชายอื่นต่อหน้าเขา นี่คงต้องให้บทเรียนนางหน่อยซะแล้ว

แต่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา เขาก็รู้นิสัยของนางดี ถึงนางจะดื้อและหัวแข็งบ้าง แต่ใจอ่อนมากเลย เขาจะไม่ปล่อยให้นางเป็นอย่างนี้อีกต่อไป ใจของนางจะต้องมีแต่เขาเท่านั้น

“เจ้าคิดว่าจะช้าขนาดไหนกัน? หรงหลิงจือก็อยู่ในมืออยู่แล้ว เพียงแต่เจ้าที่ร่างกายไม่สามารถกินยานี้ได้โดยตรง กลัวเจ้าจะรับฤทธิ์ยาไม่ไหว ดังนั้นเขาจึงนำไปผสมกับยาบำรุงชนิดอื่น เรื่องแค่นี้หชู่ถันทำได้สบายอยู่แล้ว” เขาพูดจนลบคำที่นางพูดว่าหชู่ถันต้องลำบาก ทิ้งไปทันที

จางยวี่โหร่วมองเขาด้วยความสงสัยเล็กน้อย “จริงหรือ?”

“จริงสิ ข้าจะโกหกเจ้าทำไมหล่ะ?”

จางยวี่โหร่วโล่งอกไป พวกเขาช่วยกันตามหาคน นี่ก็ลำบากมากพอแล้ว และหชู่ถันยังต้องอดหลับอดนอนเพื่อทำสิ่งนี้ให้นาง นางคงรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างแน่

เป็นเด็กดีแล้วดื่มยานี้เข้าไป ดื่มง่ายกลิ่นหอมและไม่มีรสขม

ยาวิเศษนี้วิเศษจริงๆ ไม่เหมือนกับยาอื่นที่มีรสขม

พอดื่มยาเข้าไป นางก็รู้สึกเลือดลมสูบฉีดดี ทั้งเนื้อทั้งตัวรู้สึกสบายมากอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าหากไม่ได้ลองด้วยตัวเอง นางคงไม่เชื่อว่าหรงหลิงจือนี้เป็นยาที่วิเศษจริงๆ

อีกอย่างยานี้ก็ได้เคยช่วยชีวิตเชียนแย่ซิ้ว หชู่ถันเคยบอกว่า ถ้าหากไม่ใช่เขาเอาหรงหลิงจืออุ้มไว้ในอ้อมกอด ในสภาพแวดล้อมอย่างนั้นคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้

แต่นางก็ไม่เคยลืมว่ายานี้เขาต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อได้มันมา

มองดูตาโตที่สวยงามของนางและมีน้ำตาคลอวิ้งวับในตา ใจผู้ชายไม่สามารถเข้าใจได้เลยจริงๆ

ไม่ใช่ว่าอธิบายให้ฟังแล้วหรือไง นางเป็นอะไรไปอีกหรือ?

“เจ้าขาว เจ้าดีกับข้าเพียงนี้ ข้าไม่รู้จะตอบแทนเจ้าอย่างไรดี” เขายื่นมือทั้งสองข้างออกมาและกอดแขนเขาไว้ นางควรจะต้องทำอย่างไรดีเขาถึงรับรู้ว่านางรักและขอบคุณเขาเป็นอย่างมากเชียวหล่ะ?

ความรู้สึกนี้ไม่สามารถพูดเป็นคำพูดแทนได้

นางรักเขามากจริงๆ ทั้งซาบซึ้งและขอบคุณ

พูดไปพูดมา ก็มีแต่คำเหล่านี้ เขา เหอะ ด้วยเสียงนิ่งๆ พร้อมใบหน้าที่โอ้อวด

“อยากจะตอบแทนไม่ใช่แค่พูดลมปาก ต้องเริ่มที่การกระทำกันดีกว่า มันก็มีวิธีที่จะตอบแทนนะ แต่ไม่รู้ใครบางคนจะตกลงทำหรือเปล่า”

กระต่ายขาวน้อยที่ไร้เดียงสาติดเบ็ตจนได้ “เจ้าอยากได้อะไร ถ้าข้าทำได้ข้าก็จะยอมทำทุกอย่าง”

เขาจ้องมองไปที่นางพร้อมดวงตาที่แพรวพราว “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้...เรามาลองวิธีใหม่กันดีไหม?”

อะไรนะ จางยวี่โหร่วรู้ซึ้งถึงคำที่ว่าเอาก้อนหินปาใส่เท้าตัวเอง

นางอุตส่าห์ซึ้งอยู่ และอินอยู่กับความอบอุ่นในตัวเขา แต่สิ่งนั้นกลับหายไปในพริบตา

“เจ้า....” นางไม่รู้จะพูดเยี่ยงไร และก็อยากไม่อยากจะรีบตอบตกลง

นางยังไม่ลืมนะ ที่ใครเมื่อคืนนั้นได้คืบจะเอาศอก ทำจนนางปวดเมื่อยไปทั้งตัว อีกอย่างตอนที่นางกำลังตื่นมายังบอกว่าจะต้องยืนหยัดในตัวเอง

สายตาของเขาดูสลด และแสงแพรวพราวก็หายไป​“ ไหนหล่ะที่บอกจะทำให้ข้าได้ทุกอย่าง แค่คำขอเล็กๆสิ่งนี้เจ้ายังให้ข้าไม่ได้เลย แต่ก็เอาเถอะ สิ่งที่ข้าทำให้เจ้า ข้าก็ไม่ใช่ต้องการให้เจ้ามาตอบแทนแต่แรกอยู่แล้ว แต่ว่าทีหน้าทีหลังเจ้าก็อย่าพูดรับปากแบบนี้อีกเลย”

เอ่อ....คำที่เขาพูดมาทำให้จางยวี่โหร่วใจอ่อนและรู้สึกผิด