ตอนที่ 441 มาสู่ขอถึงบ้าน

ตอนที่ 441 มาสู่ขอถึงบ้าน

หลังจากได้พักผ่อนปรับสภาพไม่กี่วัน พละกำลังของทุกคนก็ฟื้นฟูได้เกือบสมบูรณ์แล้ว

แต่ที่น่าสงสารที่สุดคือจางยวี่โหร่วยิ่งพักผ่อนยิ่งเหนื่อยมากขึ้นจริง ๆ ก่อนเดินทางขึ้นรถม้า ยังเป็นในสถานการณ์ที่นางกำลังหลับ เชียนแย่ซิ้วได้อุ้มนางขึ้นไป

เหตุผลในเรื่องนี้ ทุกคนเข้าใจ

รถม้ากระแทกมาตลอดทาง แต่จางยวี่โหร่วนอนอยู่ในรถม้าอันกว้างสบาย กล่าวให้ถูกต้องแน่นอน เป็นการนอนในอ้อมอกของใครบางคน ไม่รู้ทั้งสิ้นว่าตนเวลานี้กำลังเดินทางกลับบ้านที่คิดถึงมาตลอด

ครั้งนี้นางออกมาอย่างรีบเร่ง เพราะห่วงความปลอดภัยของเชียนแย่ซิ้ว ไม่สามารถรอได้สักเสี้ยวโมงเดียวก็เริ่มเดินทาง

ถึงแม้บอกว่าให้คนช่วยส่งข่าวสาร แต่ก็สามารถจินตนาการได้ว่าในครอบครัวนางต้องร้อนใจจนพลิกฟ้าไปแล้ว นางคิดรีบกลับมากขึ้นมาตลอด ไม่อยากให้เพราะตนเองทำให้ทุกคนไม่ได้พักผ่อนอีกด้วย ถ้านางรู้ว่าเวลานี้ตนเองกำลังอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน ต้องรู้สึกปลอบประโลมใจมาก

ชายหนุ่มเอื้อมมือออกมาลูบใบหน้าเล็ก ๆ ขาวอมชมพูใบนั้น แม้ว่ากำลังหลับยังคงน่ารักนุ่มนวลอมชมพูขนาดนั้น ผู้หญิงของเขาไม่ว่าดูยังไงก็วางมือไม่ลง ยิ่ง...วางปากไม่ลง

หือ? บอกว่าหลังจากนางกลับมาแล้วยังจะให้เขาตื่นเต้นดีใจอะไรอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ?

ตอนนี้นางเป็นของเขาทั้งหมดแล้ว ยังมีอะไรตื่นเต้นดีใจอีก?

นอกจากนี้ เด็กในท้องนาง ก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่นางให้เขา

เอื้อมมือค่อย ๆ ลูบไล้ท้องน้อยของนาง ที่นั่นแม้ว่าแบนราบมาก แต่เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการว่าได้มีชีวิตเล็ก ๆ ชีวิตหนึ่งได้สร้างขึ้นในนั้น เขาตื่นเต้นแทบควบคุมตนเองไม่ได้ รู้สึกตนเองมีความสุขอย่างไม่เคยมีมาก่อน

หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้แล้ว ความรู้สึกผิดละอายใจของเขาลดลงเล็กน้อย สามารถเผชิญหน้านางกับลูกในครรภ์นางอย่างไม่สะทกสะท้าน

...

จางยวี่โหร่วหลับหนึ่งตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองได้กลับมาที่บ้านในเมืองหลวงแล้ว นางตกใจมากเกือบจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันไปหนึ่งตื่น

ก็เสมือนการเดินทางไปยังภูเขาหิมะรอบนั้นล้วนเป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นในความฝัน ความจริงนางยังไม่ได้ออกไปจากที่นี่อย่างสิ้นเชิง

นางรีบลุกขึ้นลงมาจากเตียง ผลักประตูเปิดออกไป แล้วรีบวิ่งออกไป นางกังวลเป็นอย่างยิ่งว่าทุกสิ่งนั้นล้วนไม่เป็นความจริง เชียนแย่ซิ้วไม่ได้ถูกช่วยกลับมาอย่างสิ้นเชิง

เมื่อประตูเปิดออก นางก็วิ่งดาหน้าเข้าไปชนคนคนหนึ่ง เมื่อนางเงยหน้าขึ้น มองใบหน้างดงามที่คุ้นเคยใบนั้น จึงได้ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“ทำไมยังผลีผลามแบบนี้ ใกล้จะเป็นแม่คนแล้ว กลับยังมุทะลุแบบนี้!” มีร่องรอยตำหนิเล็กน้อยในสายตาของเขาอย่างเห็นได้ชัด

“ข้าไม่ได้ตั้งใจหรอกน่ะ” เมื่อครู่จางยวี่โหร่วไม่ได้ไปคิดมากขนาดนั้นทั้งสิ้น เพียงแต่อยากหาเขาโดยเร็ว แต่ไม่คิดว่าได้เห็นเขาแล้วกลับยังถูกต่อว่าต่อขาน พลันรู้สึกคับข้องใจบ้าง

“ถ้าเช่นนั้น ตอนนี้เจ้าก็อธิบายให้ข้าสักครา รีบวิ่งมาเร็วขนาดนี้ทำอะไร?”

จางยวี่โหร่วถลึงตาจ้องเขาทันที กล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “นี่ไม่ทั้งหมดเป็นเพราะคุณหรอกหรือ เรากลับมาถึงกันเมื่อไรข้ากลับไม่ได้รู้เลย ตกใจไปหมดแล้ว”

สิ่งที่ทำให้นางกลัวมากที่สุดคือกังวลว่าทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องโกหก นางไม่ได้หาเขากลับมาจากภูเขาหิมะโดยสิ้นเชิง แต่นางกลับไม่ได้พูดประโยคนี้ออกมา

ช่างเป็นนังหนูที่โง่งมคนหนึ่ง นี่ไม่ใช่ต้องการให้เจ้าประหลาดใจหรือ ให้เจ้าลืมตาปุ๊บก็สามารถได้เห็นครอบครัวตน ดังนั้น เปิ่นจุนฉวยโอกาสที่เจ้าหลับอุ้มเจ้าขึ้นรถ จี้สกัดจุดนอนหลับ เพื่อให้ได้พักผ่อนดี ๆ เป็นอย่างไร ที่เปิ่นจุนคิดรอบคอบน่ะ?”