ตอนที่ 447 คืนเข้าเรือนหอเวลามีค่า

ตอนที่ 447 คืนเข้าเรือนหอเวลามีค่า

จางยวี่โหร่วอาจจะเข้าใจแล้ว นางนั่งลงบนเตียงของนางอีกครั้ง ปิดผ้าคลุมยินดี แสดงเป็นเจ้าสาวที่สง่างามสูงส่งคนหนึ่ง

แต่ในใจนางมักมีข้อสงสัยและความกังวลตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะการปรากฏตัวของอาจารย์ทั้งสองและท่าทีของเชียนแย่ซิ้วในขณะนั้นที่มีต่อพวกเขา

เมื่อเขาได้เห็นพวกเขา ก็ไม่มีท่าทีศิษย์เคารพอาจารย์ แววตาเต็มไปด้วยการแจ้งเตือนและความหนาวเย็น นี่ที่แท้เพื่ออะไร?

นอกจากนี้ เขาไม่ได้บอกนางถึงการดำรงอยู่ของอาจารย์สองคนนั้น เป็นเพราะเหตุที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ดีอย่างสิ้นเชิงหรือ?

หัวใจของจางยวี่โหร่วก็ตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ไม่สนใจความยินดีการสมรสใหม่ของตนเอง คิดเรื่องเหล่านี้ตลอดเวลา โดยไม่รู้ตัวเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พลบค่ำมาถึง จางยวี่โหร่วได้ยินเสียงคึกคักสนุกสนานข้างนอก แต่นางกลับเพียงสามารถนั่งอยู่ในห้องเท่านั้น นั่งจนเอวเจ็บหลังปวดไปบ้าง

คิดถึงตนเองได้มีชีวิตมาสองชั่วชีวิต กลับผ่านการสมรสมาสามครั้ง นอกจากนี้ยังแต่งกับผู้ชายสามคนที่แตกต่างกัน ความรู้สึกชนิดนี้ ยากที่จะอธิบายได้บ้าง

โชคดีที่งานสมรสครั้งนี้ไม่มีการสมรู้ร่วมคิดวางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่ นางสวมใส่ชุดสมรส แต่งตัวให้ตนเองมีลักษณะสวยงามที่สุด แต่งงานกับคนที่ตนรัก

คิดถึงอีกสักพักเขาก็จะกลับมาแล้ว ในใจจางยวี่โหร่ว นอกจากเขินอาย ยังค่อนข้างประหม่า

ก่อนหน้านี้แม้ว่าพวกเขาได้อยู่ด้วยกันแล้ว เรื่องที่ควรเกิดเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นทั้งหมดก็ล้วนทำมาสิ้น

แต่พอคิดว่าคืนนี้เป็นการร่วมหอลงโรงของพวกเขา ฐานะปัจจุบันของนางก็คือภรรยาของเขาแล้ว ความรู้สึกแบบนี้กับอดีตแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เวลานี้ก็มีเสียงดังอึกทึกมาจากข้างนอกแล้วประตูห้องก็ถูกคนผลักให้เปิดออก

ตามมาด้วย ก็เป็นกลิ่นสุราที่คละคลุ้งกระแสหนึ่ง

จางยวี่โหร่วขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ นี่ที่แท้เขาดื่มสุราไปมากเท่าไร

หลิงจือ เสี่ยวเฟิงตามอยู่ข้างหลังเขา เข้ามาในห้องนี้ด้วยทันที หยอกเรือนหอ พวกเขาย่อมไม่พลาดอ่า

หลิงจือเดินมาข้างกายจางยวี่โหร่ว หัวเราะพลางกล่าวว่า “เจ้าสาวคนนี้กำลังรอจนรีบแล้วใช่ไม่ใช่? สามีคนนี้ของเจ้ามีกำลังในการดื่มสุราดีมาก ยังมีพี่ชายทั้งหลายของเจ้าหมุนเวียนผลัดกันกรอกสุราแก่เขา ในที่สุดพวกเขาต่างเมาจนล้มไปกันหมด แต่เขากลับไม่เป็นไร”

นี่...จางยวี่โหร่วพูดไม่ออก

เดิมนางยังคิดว่าพวกเขาจะก่อกวนจนดึก เหตุผลที่รีบกลับมาก่อน ที่แท้เป็นแบบนี้

เสี่ยวเฟิงเอาที่ชั่งน้ำหนักความสุขเข้ามา ให้เชียนแย่ซิ้วเปิดผ้าคลุมสีแดงบนศีรษะนางออก หวังว่าภายหน้าทุก ๆ วันของพวกเขาจะเป็นเหมือนเครื่องชั่งความสุข “สมหวังดั่งใจปรารถนา”

ภายใต้แววตาคาดหวังของทุกคน ในที่สุดเชียนแย่ซิ้วก็ค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมมงคลนั้นออกมาแล้ว หลังจากนั้นทุกคนก็ได้เห็นเค้าหน้าความงามเหมือนดอกไม้อันงดงามของเจ้าสาว

แม้ว่าจางยวี่โหร่วได้เตรียมใจไว้แล้ว แต่ยังค่อนข้างเขินอาย ขนตานางหลุบต่ำ มือกำแขนเสื้อแน่น ใบหน้าประดับด้วยรัศมีสีแดงที่งดงามเย้ายวนกระแสหนึ่ง ยิ่งเพิ่มสีสันความงามของนางหลายส่วนแล้ว

เชียนแย่ซิ้วจ้องมองนางนิ่ง ๆ ไม่อาจละสายตาไปจากร่างของนางได้

เขาได้เห็นลักษณะของนางสวมชุดแต่งงานเมื่อคืนแล้ว แต่เจ้าสาวที่สวยงามเช่นนี้ กลับมีผลโยงใยต่อหัวใจของเขาแล้ว

ในที่สุดจางยวี่โหร่วเงยหน้าขึ้นมองเขา นางเพียงดูไปแวบหนึ่ง ก็ก้มศีรษะลงไปค่อนข้างเขินอายอีก

เชียนแย่ซิ้วอดไม่ไหวแล้ว เขาแทบอยากรีบไล่ทุกคนออกไปจากห้องให้หมดทันที ไม่อนุญาตให้ใครมารบกวนพวกเขา

อดใจไว้ ดำเนินปฏิบัติตามพิธีต่อมาให้เสร็จสิ้น หลังจากดื่มสุราเหอฮวนแล้ว เชียนแย่ซิ้วก็ขับไล่แขกเหรื่อออกไปหมดโดยตรงอย่างไม่เกรงใจสักนิด ไม่สนว่าใครจะว่าเขาพอข้ามแม่น้ำได้ก็รื้อสะพานทิ้งหรือไม่ ตอนนี้เขาเพียงรู้ว่าใครกำลังรบกวนคืนร่วมหอลงโรงของเขา เขาก็ไม่ยุติกับใคร!