ตอนที่ 448 คือภัยพิบัติหลบไม่พ้น

ตอนที่ 448 คือภัยพิบัติหลบไม่พ้น

ในแววตาเขา แม้จะมีความสับสนที่เห็นได้ชัดหลังจากเมาสุรา กลับยังสามารถเห็นได้ว่าเขามีสติ ยังแฝงการรุกล้ำอย่างเห็นได้ชัด แววตาราวกับสัตว์ป่าที่ดุร้ายจ้องมองเหยื่อของตน

ตอนนี้จางยวี่โหร่วรู้สึกเป็นลูกแกะที่กำลังนอนอยู่บนโต๊ะรอถูกฆ่า แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ดูเหมือนว่าในเวลาถัดมา นางสามารถเห็นชะตากรรมของตน

“ข้าไม่ได้เมา!” เมื่อจางยวี่โหร่วถูกเขาจ้องจนทั่วร่างขนลุกไปหมด ในที่สุดเขาพูดคำเหล่านี้อย่างช้า ๆ ออกมาแล้ว น้ำเสียงแฝงร่องรอยแหบแห้งเงียบและมึนเมา

“เอ๊ะ แต่เจ้าเมื่อครู่...” เมื่อสักพักเขาไม่ใช่ล้มลงมาแล้วหรือ นอกจากนี้ทั่วร่างเขายังร้อนเช่นนี้ ทำไมเขาไม่ได้เมาน่ะ?

วันนี้เป็นคืนเข้าเรือนหอวันสมรสของเรา เปิ่นจุนต้องไม่พลาดเด็ดขาด”

แม้ว่าสุราร้อนแรงลับคมผู้คน แต่เขามีกำลังภายในลึกล้ำ ดื่มสุราให้มากอีกก็สามารถคลี่คลายได้โดยตรง ต่อให้มาอีกหลายคนกรอกเขาพร้อมกัน ก็ไม่มีผลอะไรกระทบต่อเขา แม้ว่าคลานเข่าก็ต้องกลับมาหานางแน่นอน

หว่างจมูกแฝงลมหายใจกลิ่นสุราร้อนแรง บวกกับเวลานี้มีบรรยากาศที่คลุมเครือบ้าง

จางยวี่โหร่วรู้สึกว่าเขาไม่ได้เมา แต่นางกลับถูกลมหายใจกลิ่นสุราทั้งตัวนี้ของเขารมจนรู้สึกวิงเวียนไปแล้ว ทำไมนางรู้สึกว่าร่างกายของตนเองจู ๆ ก็กลายเป็นร้อนขึ้นมา

เพื่อบรรเทาความอึดอัดในเวลานี้ นางตัดสินใจที่จะเปลี่ยนเรื่องสนทนาทันที

“นั่น...เจ้าลุกขึ้นก่อน ข้าให้คนเตรียมน้ำให้อาบ เจ้าอาบน้ำดี ๆ ให้ตื่นขึ้นมาสักพักแล้ว” นางทำท่าพยายามที่จะผลักเขาไป แต่เขากลับไม่คิดปล่อยนาง จ้องมองนางตาไม่กระพริบ

“เจ้ารู้สึก ต่อให้เจ้าเรียกแล้ว พวกเขามีกี่คนที่ขวัญกล้าเข้ามาหรือ?”

อย่าบอกว่าพวกเขากล้าไม่กล้า เขาเด็ดขาด...ต้องโยนคนทิ้งออกไปโดยตรงอย่างไม่เกรงใจเด็ดขาด

“แล้วเจ้า...เจ้าคิดเอาอย่างไร?” ข้อแก้ตัวทุกประเภทนำมาใช้หมดแล้ว ยังใช้ไม่ได้ ในที่สุดจางยวี่โหร่วก็ท้อ ได้แต่ถามอย่างโกรธ ๆ

“เจ้าคิดว่าเราควรจะทำอะไรในคืนเข้าเรือนหอสมรส?” การใบ้แฝงความหมายที่เข้มข้นมากใต้ก้นบึ้งสายตาเขา แม้ว่าปฏิกิริยาของจางยวี่โหร่วจะอืดอาดชักช้าอีกอย่างไร แต่จากการ “ฝึกสอน” ของเขาหลายครั้งขนาดนั้นในก่อนหน้านี้ก็ควรจะเข้าใจแล้ว

“นั่น ตอนนี้ดึกแล้ว เจ้าต้องเหนื่อยแล้วจากการดื่มสุรามากขนาดนั้นแล้ว หรือว่าเราพักผ่อนดี ๆ เข้านอนแต่หัวค่ำเถิด”

การนอนของนาง แน่นอนเป็นความหมายบริสุทธิ์มาก แต่ก้นบึ้งดวงตาผู้ชายกลับมีประกายเล็กน้อยแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“ที่แท้ เจ้าก็รอไม่ไหวแล้วหรือ? เปิ่นจุนเหมือนเจ้า ตั้งแต่เมื่อคืนช่วงเวลาที่เจ้าสวมชุดสมรสนี้ทั้งตัวใต้ร่างเปิ่นจุน ข้าก็รอไม่ไหวแล้ว!”

นี่...นางไหนเลยหมายถึงแบบนั้น จางยวี่โหร่วแทบไร้วาจาแล้ว เขาก็จงใจตีความหมายวกวนในสิ่งที่เขาพูดทั้งสิ้น

แต่คืนนี้เป็นคืนเข้าเรือนหอของพวกเขา แม้ว่าเขาจะทำอะไรกับนาง นางดูเหมือนจะไม่สามารถมีปัญหา

ก่อนนี้ล้วนไม่มีการต่อต้าน ตอนนี้ฐานะตัวตนของพวกเขาได้ถูกสร้างขึ้นสำเร็จมานานแล้ว ยิ่งไม่มีความจำเป็นที่จะต่อต้าน

เขาจะไม่ให้นางมีโอกาสที่จะประท้วง มือตวัดไปครา ผ้าม่านเตียงก็ตกลงมาแล้ว ปิดบังมวลบุปผาเบ่งบานก่อเกิดเป็นทิวทัศน์ที่งดงามของวสันตฤดูอันเด็ด ๆ ที่ข้างใน แต่บนผ้าม่านกลับยังสะท้อนให้เห็นเงาร่างสองคนผูกพันกอดรัดไว้ด้วยกันออกมา

จางยวี่โหร่วถูกเขาทำจนสูญเสียเกราะโล่คุ้มกัน สติสัมปชัญญะหลงไปในความรักอย่างรวดเร็ว

นางถึงกับหาสติเล็กน้อยกลับมาจากท่ามกลางความสับสนอย่างยากลำบาก ก็พบว่ามีอะไรผิดปกติอย่างรวดเร็ว

“เจ้า...เจ้าไม่ใช่พูดว่า...ไม่นะ!”

เขาไม่ใช่เพียง “ลองชิมลาง” เท่านั้นหรือ? ทำไมในที่สุดนางก็สูญเสียการควบคุม หลังจากสัมผัสถึงไฟปรารถนาที่ร้อนแรงนั้น นางรีบยื่นมือออกไปผลักเขา

เห็นเขายังไม่ยอมหยุดการเคลื่อนไหวของเขาเอง แต่กลับยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น นางได้แต่ส่งเสียงเตือนว่า “ไม่ได้ ลูก...”

ทุกครั้งที่นางพูดถึงคำเหล่านี้ เขาจะหยุดทันที แต่คราวนี้กลับทำให้นางผิดหวังมาก