ตอนที่ 449 เม็ดยาเผาใจ

ตอนที่ 449 เม็ดยาเผาใจ

ซีหลิงและเป่ยชิ่วเดินมาถึงตรงหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเมื่อมองดูแววตาของหวงเย่ ราวกับว่ากำลังพยายามที่จะสกัดหลุมหลายแห่งออกมาจากบนร่างเขา

ไม่กล่าวถึงหชู่ถันก่อน หวงเย่เป็นซีหลิงเลือกเองให้มาเป็นศิษย์ข้างกายตั้งแต่อายุยังน้อย กลับไม่ยืนอยู่ฝั่งพวกเขาด้านนี้ ความโกรธที่กักเก็บมาทั้งวัน ต้องมีช่องทางระบายสักแห่ง

หวงเย่ยืนค่อนข้างหดหู่คอตกอยู่ที่นั่น เขารู้สึกว่าตนเองกำลังจะโชคร้ายแล้ว

“ข้ากับอาจารย์ลุงของเจ้ากักเก็บตัวห้าปี เจ้ากลับสบายดีมาก ได้ลืมเราหมดแล้วใช่ไม่ใช่?”

หวงเย่รีบสั่นศีรษะ “กล้าดีที่ไหน กล้าดีที่ไหน ไม่มีสักวันที่ข้าไม่ได้คิดถึงอาจารย์ เดิมคิดว่าหลังจากจัดการเรื่องราวการงานเสร็จแล้วจะรีบกลับไปคารวะกราบไหว้ท่านปรมาจารย์ทันที ไม่คิดว่าพวกท่านก็มาก่อนแล้ว”

เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ ซีหลิงยิ่งเป็นเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่น่าขันอะไรปานนั้นก็หัวเราะเย็นชาออกมา แต่เป่ยชิ่ว แววตาได้ยิ่งเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมอำมหิตขึ้นมาโดยตรง รีบวิ่งพุ่งเข้ามาซัดเขาหนึ่งหมัด เดิมหวงเย่คิดจะตีโต้กลับ แต่จู่ ๆ คิดอะไรขึ้นมาได้ หรี่ตาเลือกที่จะเงียบแล้ว ฝ่ามือนั้นฟาดไปบนร่างเขา ตีจนเขาล้มไปกับพื้น

หชู่ถันเห็นพวกเขากลับลงมือทำร้ายหวงเย่แล้ว ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะนั่งชมโดยไม่สนใจ

“ปรมาจารย์ทั้งสองท่าน ได้โปรดระงับความโกรธ หวงเย่ได้ทำอะไรผิด พวกท่านจึงต้องลงมือหนักขนาดนี้?”

ตาหงส์คู่งามเลิศของซีหลิงราวกับดาบเล่มหนึ่งแทงออกไป “ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับเจ้า เจ้าทางที่ดีที่สุดอย่าสอดมือ”

ด้วยฐานะของพวกเขา หชู่ถันไม่มีคุณสมบัติที่จะสอดมือเข้าไปยุ่ง แต่...เขายังกังวลว่าพวกเขาจะทำร้ายหวงเย่

ถ้าพวกเขามีความโกรธในใจ ก็ต้องเห็นแก่หน้าประมุข ถ้าหวงเย่เกิดอะไรขึ้นจริง ๆ พวกเขาจะส่งมอบต่อประมุขอย่างไร?

แต่ฝ่ามือของปรมาจารย์เป่ยชิ่วเมื่อครู่ก็โหดร้ายเกินไปแล้ว เห็นหวงเย่กระอักเลือด ในใจเขารู้สึกเสียใจมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงไม่หลบ

เห็นได้ชัดว่าหวงเย่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ใบหน้าเขากลับยังฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “หชู่ถัน เจ้าไปก่อน ปรมาจารย์ไม่ทำอะไรข้า นอกจากนี้ ข้าเองก็ได้ทำผิดแล้ว ควรได้รับการลงโทษตามเหตุผล”

“แต่ว่า...”

เป่ยชิ่วขัดจังหวะวาจาของเขาอย่างแรงโดยตรง “ไม่ไปอีก เราตอนนี้ก็จะทำลายฝีมือเจ้าก่อนแล้ว”

หชู่ถันไม่มีทางเลือก ได้แต่เดินจากไปก่อน ขณะเขากำลังจากไป เขาได้เอาโอสถเทพกลายเม็ดหนึ่งใช้กำลังภายในส่งเข้าไปในร่างกายของหวงเย่ หวังว่าถ้าพวกเขาสร้างความยากลำบากอะไรออกมาจริง ๆ ก็ยังปกป้องรักษาหวงเย่ผ่านด่านแสนเข็ญไปได้อย่างราบรื่น

แม้ว่าเมื่อครู่พวกเขายังกำลังลับฝีปากกัน แต่ในช่วงเวลาที่คับขัน เขายังเป็นคนมีชอบธรรม

...

หลังจากที่หชู่ถันจากไปแล้ว ซีหลิงก็ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของนางออกมาทันที

นางมองหวงเย่โกรธมาก กล่าวว่า “เจ้าช่างขวัญกล้านัก กลับกล้าฝ่าฝืนคำสั่งของข้า เจ้าใช่ไม่ใช่ลืมสิ่งที่ข้าได้มอบหมายแก่เจ้าก่อนที่ข้าจะเก็บกักตัวไปแล้วหรือ?”

“ปรมาจารย์ได้มอบหมายไว้ก่อนจริง ๆ ให้ข้าน้อยช่วยเหลือประมุขบรรลุการแก้แค้นโดยเร็วที่สุด แต่ภารกิจที่ปรมาจารย์ได้มอบหมายไว้ ข้าน้อยได้เสร็จสิ้นแล้ว” เดิมซีหลิงก็ได้โกรธมากสุดขีด ตอนนี้ได้เห็นเขากลับยังไม่สำนึกผิด พูดเรื่องไร้สาระทำตาโต นางตบไปที่หน้าหวงเย่อย่างแรงหนึ่งฝ่ามือ

ใบหน้าที่งดงามสง่าเย้ายวนราวปีศาจดุจบุปผา ทันใดนั้นก็มีรอยห้านิ้วสีแดงเลือดหนึ่งรอยเพิ่มมา เลือดเป็นเส้นสายฝอยซึมผ่านมุมปากมากขึ้นแต่เขากลับไม่สนใจดูแลสักเท่าไร เอื้อมมือไปปาดออกโดยตรง

“สิ่งที่เจ้าเรียกว่าสำเร็จ ก็คือได้เห็นซิ้วเอ๋อแต่งงานกับลูกหลานของศัตรูเป็นภรรยา แม้แต่คว่ำแผนการซึ่งได้หล่อเลี้ยงมาอย่างยากลำบากในช่วงทศวรรษที่ได้มาหนานหชู่ของเขาเพื่อจะโค่นล้มสี่ประเทศ นี่ก็คือที่เจ้าได้ส่งมอบงานต่อข้าหรือ?”