ตอนที่ 450 เกิดเรื่องผิดปกติ ต้องมีปีศาจ

ตอนที่ 450 เกิดเรื่องผิดปกติ ต้องมีปีศาจ

เช้าวันรุ่งขึ้น หชู่ถันก็เดินออกมาจากประตู เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะห่วงหวงเย่

เขาไหนเลยไม่เข้าใจความโกรธเกรี้ยวในใจของปรมาจารย์ทั้งสองท่านได้อย่างไร ไม่รู้ว่าที่แท้พวกเขาทำอะไรต่อหวงเย่ไปแล้ว ไอ้เจ้านี่ตอนนี้เป็นอย่างไรแล้ว

เมื่อคืนเป็นคืนมหามงคลของประมุข เข้าเรือนหอ ต่อให้เกิดเรื่องใหญ่โตเขาก็ไม่กล้าไปรบกวน

ในที่สุด เขารอตลอดทั้งคืน หวงเย่ที่นั่นกลับยังไม่มีข่าวคราว

ในที่สุดเขาก็อดไม่ไหว ทั้งนี้ทั้งนั้นชีวิตของมนุษย์เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด นอกจากนี้ ตอนนี้เป็นเวลาประมุขเขาควรตื่นลุกขึ้นมาแล้ว

ในใจเขากระสับกระส่ายมากเดินออกมาจากประตู ในที่ไกล ๆ ได้เห็นเงาร่างชุดสีแดงที่คุ้นเคยกำลังเดินมาที่นี่

หชู่ถันถลึงจ้องตาโตไม่กล้าที่จะเชื่อบ้าง ถึงกับยกมือขึ้นขยี้ตา เป็นหวงเย่ไม่ผิดตามที่คาด

เขากลับมาแล้วจริง ๆ!

ในเวลาเดียวกัน เขาก็อดไม่ได้ถอนหายใจโล่งอกแล้ว ขอเพียงเขาไม่เป็นไรก็ดีแล้ว

หชู่ถันรีบเข้าไปต้อนรับเขา คิดจะถามเขาเกี่ยวกับสถานการณ์เมื่อวาน เห็นได้ชัดว่าหวงเย่เห็นเขาแล้ว ดังนั้นจึงมุ่งหน้าเดินมาแล้ว

“เป็นอย่างไร ปรมาจารย์ทั้งสองท่านไม่ได้ทำให้เจ้าลำบากน่ะ?”

ใบหน้าของหวงเย่เต็มไปด้วยสีหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น น้ำเสียงผ่อนคลาย ทั่วหน้าเรียบง่าย ตอบว่า “ลำบากอะไร พวกเขาไหนเลยจะสามารถทำอย่างไรข้า?”

“แต่ว่า...พวกเขาไม่ใช่โกรธมากเมื่อคืนไปหาเจ้าซักฟอกหนัก นอกจากนี้ยังทำร้ายตีเจ้าจนบาดเจ็บสาหัสแล้วหรือ?”

เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนแววตาที่ปรมาจารย์ทั้งสองมองเขาแทบจะกินเขาไปโดยตรง ง่ายดายแบบนี้ไม่มีเรื่องแล้วหรือ

“เจ้าคิดมากไปแล้วจะอย่างไรข้าก็เป็นศิษย์ของปรมาจารย์ซีหลิง ต่อให้นางโกรธมากแค่ไหน ตีข้าไม่กี่ครั้งระบายความโกรธเท่านั้น เป็นไปได้ยังไงอีกที่จะทำอย่างไรกับข้าจริง ๆ นะ?”

“เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

ยังไง ๆ ก็เขากลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว หัวใจที่แขวนไว้ตลอดคืนของเขาในที่สุดสามารถวางลง

หวงเย่พยักหน้า ตอบรับคำเบา ๆ แล้วหันหลังเดินไปยังห้องของเขาเอง

หชู่ถันมองดูเขาอยู่ข้างหลัง ไม่รู้ว่ายังไง ในใจเขาพลันมีความรู้สึกแปลก ๆ

“รอเดี๋ยวสิ”

เมื่อเขาได้ยินเสียง หวงเย่หันศีรษะ ขมวดคิ้วมองดูเขา หลังจากนั้นถามออกมาว่า “อะไรหรือ?”

“อาการบาดเจ็บของเจ้า...เป็นอย่างไร? ข้าช่วยดูให้เถิด!” ถึงแม้ว่าเมื่อครู่ดูเขาสีหน้าเป็นปกติ แต่คิดถึงเมื่อคืนถูกตีบาดเจ็บสาหัสอาเจียนเป็นเลือด เขายังกังวลใจบ้าง

“ไม่เป็นไร ปรมาจารย์ได้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้ข้าแล้ว”

ในที่สุดหชู่ถันก็รู้ว่าทำไมตนเองถึงรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง เขาจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ ไม่น่าเชื่อบ้าง

“เจ้าว่าอะไร พวกเขาช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้เจ้า?”

เขาคงฟังไม่ผิดใช่มั้ย? ต่างได้ตีเขาจนกลายเป็นแบบนั้นแล้ว ยังใจดีไปช่วยเขาอีก ไหนมีเรื่องแบบนี้?

เขาไม่คิดฟังคำอธิบายของหวงเย่แล้ว รีบก้าวไปข้างหน้าคว้ามือของเขาเพื่อตรวจสอบชีพจรของเขาทันที

ดูจากชีพจร มั่นคงจริง ๆ ไม่มีอันตรายแล้ว เช่นนี้สิ่งที่เขาเพิ่งกล่าวล้วนเป็นความจริงแล้ว ปรมาจารย์ทั้งสองนั่นจู่ ๆ เปลี่ยนนิสัยแล้วจริง ๆ?

ข้อเท็จจริงวางอยู่ตรงหน้า หชู่ถันแม้ว่าไม่สามารถพูดได้ว่าไม่เชื่อ ก็รู้สึกว่าค่อนข้างเหลือเชื่อบ้าง