ตอนที่ 451 น้ำชาของศิษย์สะใภ้

ตอนที่ 451 น้ำชาของศิษย์สะใภ้

เขาหวังว่าผู้หญิงของเขาจะไม่เห็นดีขนาดนั้น แต่ว่าเขาก็ไปขวางเรื่องนี้ไม่ได้ เรื่องที่จางยวี่โหร่วตัดสินใจแล้วนางก็จะยึดมั่นในหลักการของตัวเอง

จางยวี่โหร่วกลัวว่าเขาจะไม่เห็นด้วย เลยพูดเสริมขึ้นว่า “นอกจากเจ้าจะให้เหตุผลกับข้า ไม่งั้นข้าก็ยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้”

แน่นอนว่าเขาไม่สามารถบอกเหตุผลที่แท้จริงกับนางได้ แต่เขาก็ไม่ต้องการหลอกลวงนางอีกต่อไปแล้ว

ในท้ายที่สุดเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องประนีประนอม

......

จางยวี่โหร่วลุกขึ้นแต่งตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากทำเสร็จ นางก็เดินออกจากห้องพร้อมเชียนแย่ซิ้วและเดินตรงไปที่ห้องโถงด้านหน้า

ซีหลิงและ เป่ยชิ่ว รออยู่ที่นั่นแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขามารออยู่นานแล้ว

จางยวี่โหร่วอดไม่ได้ที่จะคิดแต่ว่า หากพวกเขาไม่มายกน้ำชาวันนี้ พวกเขาจะเสียมารยาทมากจริงๆ

ถึงแม้จะสายก็ยังดีกว่าไม่มา

จางยวี่โหร่วหยิบถ้วยชาจากมือของเสี่ยวเฟิง นางเดินไปที่ซีหลิงด้วยรอยยิ้มและยื่นถ้วยชาไปให้

"ท่านอาจารย์โปรดดื่มชา"

เมื่อกำลังจะยื่นมือไปมา พวกเขาคงไม่ทำให้นางต้องลำบากใจหรอกนะ

ซีหลิงไม่แสดงออกว่าไม่พอใจ เขายิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า “เป็นศิษย์สะใภ้ที่ใส่ใจจริง ๆ น่ารักกว่าซิ้วเอ๋อตั้งเยอะ ชาแก้วนี้อาจารย์จะค่อย ๆ ดื่ม”

จางยวี่โหร่วพูดอย่างเสียใจว่า “โหร่วเอ๋อไม่ดีเอง ตื่นสาย ทำให้อาจารย์ทั้งสองต้องรอนาน ขออาจารย์อภัยด้วย”

“อย่าพูดแบบนี้ แต่งงานใหม่ตื่นสายนิดสายหน่อยมันเป็นเรื่องปกติ ลำบากเจ้าจริง ๆ เมื่อคืนนี้ซิ้วเอ๋อคงไม่ได้ทรมานเจ้าใช่ไหม?” ซีหลิงยิ้มแปลก ๆ พูดถึงเรื่องเมื่อคืนเหมือนกับกำลังคุยเรื่องกินข้าวเลย

จางยวี่โหร่วหน้าแดง เรื่องแบบนี้ นางไม่มีทางตอบกลับไปแน่

เห็นนางเขินอาย ซีหลิงก็เหมือนจะอารมณ์ดีมาก เขาหัวเราะออกมา

จางยวี่โหร่วไม่ลืมที่จะแอบมอง นางรู้สึกว่าอาจารย์คนนี้ไม่เห็นจะเข้าหายากเลย ในใจของนางก็เริ่มวางใจ

นางยกน้ำชาอีกถ้วย โค้งตัวแล้วยื่นไปให้กับเป่ยชิ่ว

เป่ยชิ่วรับมาอย่างหน้านิ่ง แล้วดื่มหมดแก้ว ตั้งแต่เริ่มจนจบเขาหน้านิ่งตลอด แม้แต่สายตาก็เต็มไปด้วยความเย็นชา

จางยวี่โหร่วเองก็ไม่ได้คิดมาก เพราะนางรู้สึกเขาทำแบบนี้มันปกติมาก เพราะนิสัยของเขาก็เป็นแบบนี้แต่แรก

เมื่อยกน้ำชาให้อาจารย์ทั้งสองคนแล้ว จางยวี่โหร่วก็ถอยไปยืนข้าง ๆ เชียนแย่ซิ้ว แล้วสะกิดให้เขาพูดอะไรหน่อย ไม่งั้นบรรยากาศมันจะแปลก ๆ

จากการส่งสัญญาณของนาง สุดท้ายเชียนแย่ซิ้วก็ยอมพูด

“พวกท่านจะกลับกันเมื่อไหร่?”

เอ่อ ...... พวกเขาเพิ่งมาก็จะไล่พวกเขากลับแล้ว เขาเข้าใจอะไรหรือเปล่าเนี้ย

“ถ้าจะกลับ ก็ต้องกลับไปพร้อมกับพวกเจ้า อีกอย่างได้ยินว่าศิษย์สะใภ้เองก็ตั้งครรภ์แล้ว ข้าอยากรอให้นางคลอดแล้วเห็นหน้าหลานก่อน เรื่องดีดีแบบนี้จะพลาดไปได้ยังไง?” ซีหลิงมองไปที่ท้องของจางยวี่โหร่ว เหมือนยายที่กำลังมองหลานแท้ ๆ ของตัวเองเลย มันมีแต่ความเอ็นดู

“ลูกเราเลี้ยงเอง ไม่รบกวนพวกท่านหรอกนะ” เชียนแย่ซิ้วพูดอย่างเย็นชา