ตอนที่ 452 กลืนกินแล้วทดแทน

ตอนที่ 452 กลืนกินแล้วทดแทน

ภายในป่าลึกที่เงียบสงบ มีผาหินอยู่แห่งหนึ่ง

มองผิวเผินก็ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ว่าใครจะนึกว่า ผาหินแห่งนี้กลับเป็นห้องลับแห่งนี้

ประตูห้องหลับกับผนังผาเป็นหนึ่งอันเดียวกัน หากมองด้วยตาเปล่าแทบจะมองไม่ออกเลย

บนหน้าผา ไฟตะเกียบสว่างไสว ถึงแม้จะมืด แต่ก็พอให้คนมองเห็นบรรยากาศโดยรอบได้

เมื่อนางมาถึงก็เปิดกลไกประตู จากนั้นก็เข้าไปในห้องลับ ถึงได้พบว่ามีคนยืนรออยู่ด้านในแล้ว

“ทำไมช้าแบบนี้ ข้ามารอตั้งนานแล้วนะ” ไม่นานนัก ก็มีเสียงบ่นของอีกคนดังขึ้นมา

“อาจารย์อภัยด้วย หลายวันมานี่องครักษ์ที่เรือนรับรองมากขึ้นกว่าเดิมมาก แม้แต่ตรงจุดบอดก็มีอยู่หลายคน ข้าต้องหาทางหลุดจากพวกเขาถึงมาที่นี่ได้ เลยทำให้อาจารย์ต้องรอนาน”

คน ๆ นั้นหัวเราะ น้ำเสียงของเขาเหมือนประชดประชัน

“อย่างน้อยเจ้าก็ยังฉลาดอยู่บ้าง ไม่พาสายพวกนั้นมาที่นี่ แล้วเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเจ้าออกไป”

ไป๋หลิงกวงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจแปลก ๆ “อาจารย์ ท่านหมายความว่า ......”

หลายวันมานี่ นางรู้สึกหวาดกลัวมาก

หลังจากที่วันนั้นบาดเจ็บสาหัสแล้วกลับไป นางไม่ได้ให้ใครรู้เรื่องนี้เลย ไม่ว่าจะใส่ยาทำแผลนางก็ทำคนเดียว แม้แต่จูเอ๋อจะเข้าใกล้ห้องนาง นางก็ยังตำหนิ

นางคิดว่านางแสดงละครได้ดีแล้ว แต่ว่าตอนนี้ความหมายของอาจารย์ ...... เหมือนว่านางเปิดช่องโหว่ให้เห็น

“เจ้าน่าจะถามตัวเจ้าเองมากกว่า ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เจ้าอยากได้ มันจะไม่มีวันได้มา”

“ไม่ ตอนนี้ข้าไม่ได้มีความต้องการอะไรอีกแล้ว ข้าแค่อยากจะเป็นผู้หญิงของท่านประมุขเท่านั้น อาจารย์ท่านจะต้องช่วยข้านะ” ไป๋หลิงกวงรู้สึกร้อนใจขึ้นมา

“หึ เจ้าไม่รู้หรือไง สายที่อยู่รอบตัวเจ้ามาจากไหน? เรื่องแค่นี้เจ้าก็ยังไม่รู้ อาจารย์ผิดหวังกับเจ้าจริง ๆ”

ครั้งสองครั้งก็มากพอแล้ว นางทำไมถึงได้โง่แบบนี้ สิ่งที่นางลงทุนไปหลายปีเท่ากับเสียแรงเปล่า

“ข้า? ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น? ข้าสาบานได้ว่าข้าปกปิดอย่างดี หรือว่าจูเอ๋อ ...... จูเอ๋อนางจับได้แล้วแอบไปแจ้งหรอ? มันน่านัก ไว้ข้ากลับไปข้าจะฆ่านางซะ”

“เห้อ ......” เห็นนางโมโหขนาดนี้ คน ๆ นั้นถึงกลับถอนหายใจ “ตอนนี้เจ้าก็เหมือนกับนกหวาดเกาทัณฑ์ แม้แต่คนของเจ้าเองเจ้าก็ไม่ไว้ใจ มีอะไรก็ระแวงสงสัยไปหมด แบบนี้แล้วจะไปช่วยข้าทำการใหญ่ได้ยังไงกัน? ครั้งที่แล้วข้าเองก็เคยบอกเจ้าไปแล้ว เชียนแย่ซิ้ว ...... ไม่ใช่คนที่เจ้าจะไปมีเรื่องด้วยได้ง่าย ๆ เจ้าคิดว่าเจ้าเก็บซ่อนทุกอย่างไว้ดีแล้ว แต่ว่าเจ้าจะหลุดรอดสายตาของเขาไปได้ยังไง?”

ถึงแม้นางจะไม่รู้ ไป๋หลิงกวงทำไมถึงได้หลุดช่องโหว่ออกมา แต่ว่านางก็เข้าใจว่าทำไมตอนนี้นางถึงได้เจอกับศัตรูล้อมรอบแบบนี้ได้

“ข้า ...... หรือว่า เขารู้แล้วว่าข้าเป็นใคร? มันจะเป็นไปได้ยังไง?” ไม่ผิดจากที่คิด หลังจากแน่ใจในเรื่องนี้แล้ว ไป๋หลิงกวงยิ่งตื่นตระหนกมากกว่าเดิม

“ต่อให้ไม่แน่ใจ แต่ก็เริ่มสงสัยแล้วแน่นอน ดังนั้น ข้ากับศิษย์พี่ถึงได้มาที่นี่ ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของเขาให้”

สายตาของไป๋หลิงกวง ไม่เพียงแต่โกรธ แต่มีความเศร้าด้วย