ตอนที่ 456 ขอความช่วยเหลือ

ตอนที่ 456 ขอความช่วยเหลือ

พอนางได้สติคืนมา หงยวนก็บาดเจ็บนอนกองไปกับพื้นแล้ว

เป็นครั้งแรกที่จางยวี่โหร่วเจออะไรแบบนี้ ทำไมถึงได้มีคนไม่มีเหตุผลขนาดนี้ได้นะ

นางรีบวิ่งไปหาหงยวน แล้วดูว่านางเป็นยังไงบ้าง

ถึงแม้ว่านางจะไม่รู้วรยุทธ์ แต่ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นอาจารย์ของเจ้าขาว แม้แต่หวงเย่นางก็เป็นคนสอนมา แสดงว่าฝีมือของนางจะต้องร้ายกาจมากแน่ นางตบทีเดียวทำให้คนอื่นบาดเจ็บสาหัส ไม่รู้ว่าหงยวนจะเป็นยังไงบ้าง

เมื่อเห็นจางยวี่โหร่วกังวล ซีหลิงไม่พอใจมาก

“ก็แค่สาวใช้เท่านั้น อีกอย่าง ในเมื่อนางทำให้เจ้าไม่พอใจ ก็ต้องโดนลงโทษ”

จางยวี่โหร่วรู้สึกว่านางกำลังเก็บอารมณ์อยู่ นางเป็นอาจารย์ของเจ้าขาว นางจะต่อว่านางตรง ๆ ไม่ได้ แต่ว่าตอนนี้ ...... นางเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าขาวกับนางถึงได้ไม่เข้ากัน

“เรื่องเล็กน้อยเอง คงไม่ต้องให้อาจารย์ลงมือหรอก ข้าจะลงโทษพวกนางเอง แต่ว่าในเมื่อตอนนี้นางก็ได้รับการลงโทษไปแล้ว คิดว่าต่อไปก็คงไม่กล้าอีกแล้ว ข้าจะพาตัวนางไปรักษาก่อน”

นางส่งสายตาไปให้หลันโข้ บอกให้นางพยุงหงยวนขึ้น แต่ว่าซีหลิงจะปล่อยนางไปง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง

“ในเมื่อคนที่ขวางหูขวางตาถูกกำจัดไปแล้ว ตอนนี้ก็ไม่มีคนขวางให้เจ้าออกไปได้อีก เราไปกันเถอะ”

อะไรนะ ไป?

จางยวี่โหร่วเข้าใจแล้วว่าคำพูดของนางเหมือนมีอะไรแฝง ทำให้ตอบอะไรไม่ถูกเลย ตอนนี้นางไม่มีอารมณ์จะไปเดินเล่นแล้ว

อีกอย่าง นางเพิ่งจะทำร้ายคนของนางต่อหน้านาง ตอนนี้กลับพูดออกมาอย่างง่าย ๆ ว่าจะพานางไปอีก นางจะกล้าไปได้ยังไง

“อะไร เมื่อกี้เจ้าบอกว่าอยากออกไปไม่ใช่หรอ? หรือว่า เจ้าอคติกับอาจารย์ ไม่อยากไปกับข้า?”

“......” จางยวี่โหร่วไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง คำที่นางอยากจะปฏิเสธถูกดักจนต้องกลืนกลับเข้าท้องไป

หงยวนบาดเจ็บหนักมาก พูดอะไรไม่ออกเลย แต่ว่านางก็ยังจับมือของจางยวี่โหร่วอยู่ ส่งสายตาให้นางเหมือนบอกนางว่าห้ามไปเด็ดขาด

เมื่อนางไม่ตอบสักที ซีหลิงก็ขมวดคิ้ว น้ำเสียงเหมือนกำลังสงสัย

“หรือว่า เจ้ากังวลว่าสาวใช้เสื้อฟ้าข้าง ๆ อีกคนจะขวางเจ้า ไม่เป็นไร อาจารย์จะช่วยจัดการให้เจ้าเอง”

นางกำลัง ...... ข่มขู่นางอยู่ เอาชีวิตของหลันโข้มาขู่นาง

หากนางไม่รับปาก นางจะต้องทำร้ายหลันโข้แน่

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นางจะยังมีทางเลือกอะไรอีก?

จางยวี่โหร่วหันกลับมา แล้วพูดว่า “ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าแค่คิดอยากจะสั่งอะไรหลันโข้ ให้นางพาหงยวนกลับไปรักษาให้ดีเท่านั้น”

“ฮูหยิน ......” หลันโข้เหมือนเป็นกังวล นางไม่อยากให้ฮูหยินถูกพาตัวไป

จางยวี่โหร่วส่งสายตาให้นาง เหมือนกำลังสั่งให้นางพาตัวหงยวนไป นางไม่มีทางยอมให้พวกนางบาดเจ็บทั้งสองคนแน่

ส่วนซีหลิง ถึงแม้จะรู้ว่านางไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา แต่ในเมื่อนางเป็นอาจารย์ของเจ้าขาว คิดว่าคงไม่ทำอะไรนางหรอก ไม่อย่างนั้นนางก็คงไปอธิบายกับเจ้าขาวไม่ได้แน่

หลันโข้รู้ว่าตัวเองห้ามไปคงไม่มีประโยชน์ ทำได้แค่ทำตามที่จางยวี่โหร่วสั่ง พาหงยวนไป

จางยวี่โหร่วเดินไปตรงหน้าซีหลิง จากนั้นก็พูดว่า “อาจารย์ เราไปกันเถอะ”