ตอนที่ 465 ใช้วิธีบังคับจิตใจ

ตอนที่ 465 ใช้วิธีบังคับจิตใจ

เสี่ยวเฟิงตื่นขึ้นมา พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น

รู้ว่าเสี่ยวเฟิงตีนางให้สลบ อีกอย่างยังเอาตัวนางกลับไป นางรู้สึกโกรธยิ่งนัก

แต่สิ่งที่เครียดที่สุดคือ เย่นอิ่งคนที่นางเกลียดขี้หน้าที่สุดกลับมาอยู่ต่อหน้านาง ทำให้นางยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้น

“พวกจ้าเป็นพี่น้องที่สามัคคีกันจริงๆ แค่ข้าเป็นแค่คนนอกเท่านั้น พวกเจ้าอยู่ที่นี่ต่อเถอะ ข้าจะไปเอง! หวังว่าพวกเจ้าจะไม่ปรากฏต่อหน้าข้าอีก ข้าไม่อยากเจอหน้าพวกเจ้าอีก”

นางก็ไม่อยากจะโต้เถียงอะไรกับพวกเขามากมาย ตอนนี้นางแค่อยากกลับไปอยู่กับคุณหนู นางไม่น่าจากมาเลย

นางรู้สึกเจ็บปวดในใจมากๆ คนที่เคยเชื่อใจมากขนาดนี้ ตอนนี้กลับเป็นคนที่หลอกลวงนาง ยังบอกว่ายอมทิ้งทุกอย่างเพื่อนาง ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องโกหก

“เสี่ยวหง เจ้าอย่าเป็นเยี่ยงนี้ อย่าจากข้าไปได้หรือไม่?”

“ข้ากับเจ้าไม่มีอะไรจะคุยกันอีก ตั้งแต่เพลาที่เจ้าโกหกข้า เรื่องทุกอย่างก็จบไปแล้ว” เสี่ยวเฟิงพูดขึ้นอย่างเฉยชา

เพลานี้ เย่นอิ่งได้เอ่ยปากพูดขึ้น

“ท่านพี่ ปล่อยนางไปเถอะ”

“เจ้าพูดอะไรนะ?” เย่นหลินแสดงอาการโกรธเคืองเล็กน้อย เมื่อวานนางยังบอกว่าจะช่วยห้ามปรามเสี่ยวเฟิง ตอนนี้ไม่ได้ช่วยเขา แต่กลับเติมน้ำมันตะเกียง ถ้ารู้ว่าเป็นเยี่ยงนี้เขาก็คงไม่เชื่อนาง

เย่นอิ่งเดินไปอยู่ต่อหน้านาง และกวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

“นางอยากจะกลับไปก็ปล่อยนางกลับไป พูดบอกอะไรนะทำเยี่ยงนี้ก็เพราะว่าจะคิดเผื่อคุณหนู ตอนนี้จางยวี่โหร่วกลายเป็นภรรยาของท่านประมุข กำลังเศษสุขที่ได้รักการรักใคร่ของเขา กลายเป็นแม่หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก พอนางกลับไปแล้วจางยวี่โหร่วรู้ว่าทั้งหมดเป็นแค่ฝันร้าย ดูว่าถึงเพลานางจะยังคงยิ้มออกอยู่หรือไม่ ถึงแม้ว่าพวกข้าจะผิดแต่ก็จะเยี่ยงไร ท่านประมุขก็ได้ทดแทนทุกอย่างให้นางแล้ว แต่ว่าหญิงผู้นั้นกลับกัดไม่ปล่อยเยี่ยงนี้ พยายามที่จะล้างผลาญความสุขของพวกเขา ก็ไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่”

เสี่ยวเฟิงหน้าแดงขึ้น และจ้องมองเธอด้วยความโกรธ “ข้าแค่อยากให้คุณหนูรู้ความจริง นางมีสิทธิ์จะรู้ความจริง”

“แต่เจ้ารู้หรือไม่อะไรที่เรียกว่าการโกหกเพื่อหวังดี แค่นางสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ถึงแม้ว่าจะปิดบังตลอดชีวิตแล้วจะทำไม แต่ถ้าเจ้าบอกความจริงทุกอย่างออกไป ก็จะทำให้นางต้องใช้ชีวิตอยู่บนความทุกข์ทรมาน เจ้าว่าอันไหนจะร้ายแรงกว่ากัน?”

“ข้า......” เสี่ยวเฟิงไม่พูดไม่จา

ถึงแม้ว่านางจะเกลียดเย่นอิ่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกว่าคำพูดของนางไม่มีเหตุผล

แต่ว่าเสี่ยวเฟิงรู้ความลับที่สำคัญมากเพียงนี้ กลับปิดบังคุณหนูไว้ นางจะได้เยี่ยงไรได้อย่างไร

เย่นหลินมองออกว่าเย่นอิ่งกำลังวางแผนอะไรอยู่ เขาก็ไม่ได้พูดขัดนาง เขารู้คร่าวๆว่าเย่นอิ่งหมายถึงอะไร

“จะอย่างไรข้าก็พูดถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าเจ้ายังจะกลับไป ก็ตามใจเจ้าเถอะ จะอย่างไรนางแม่หญิงผู้นั้นก็ได้แยกทางกลับท่านประมุข จะเป็นเยี่ยงนี้ข้าจะได้มีโอกาส”

เสี่ยวเฟิงมองนางด้วยความเคร่งเครียด “ฝันไปเถอะ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไปทำลายความสุขของคุณหนู”

“ไหนๆก็เป็นเยี่ยงนี้ เจ้าก็ตกลงว่าจะยอมทำเหมือนทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นใช่หรือไม่?” ครั้งนี้ต้องยกความดีความชอบให้เย่นอิ่ง รู้ว่าต้องใช้จางยวี่โหร่วเป็นข้ออ้างในการขัดขวางเสี่ยวเฟิง ไม่เช่นนั้นเขาไม่รู้จริงๆว่าจะทำเยี่ยงไรดี

เสี่ยวเฟิงมองเขาอย่างไม่กะพริบตา “ข้าไม่ได้พูดเยี่ยงนี้ ถึงแม้ว่าข้าจะไม่พูดความจริงออกไป แต่ก็จะไม่ได้หมายความว่าจะให้อภัยเจ้า”

เย่นหลินรู้สึกผิดหวังหน่อยๆ เขาก้มหน้าลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความละอายใจ “ขอโทษ ข้ารู้แล้ว”

สภาพของเขาตอนนี้ ทำให้คนรู้สึกเอ็นดูจริงๆ

เสี่ยวเฟิงพยายามจะเกลี้ยกล่อมให้ตนเองต้องใจแข็ง อย่าใจอ่อนกับเขาเด็ดขาด