ตอนที่ 466 รสชาติของดินปืน

ตอนที่ 466 รสชาติของดินปืน

“คุณหนู ข้า......” ในใจของนางกำลังลังเลและกำลังอึดอัดใจ เรื่องนี้นางต้องปิดบังไว้จริงๆหรือ?

เย่นหลินยืนอยู่ข้างๆแล้วมองด้วยความตื่นเต้น มีชัดเจนยิ่งนักที่นางกำลังกังวลว่าตนเองจะพูดเรื่องๆนี้ออกไป

เพลานี้ จู่ๆก็มีคนเดินออกมาจากประตู

ทั้งตัวของเขานั้นสวมใส่ไปด้วยชุดสีขาว ที่งดงามดุจดั่งเทพเจ้า ใครได้ที่พบเจอเขาเพียงครั้งแรกก็มักจะสยบในความงามและความมีเสน่ห์ของเขา

เสี่ยวเฟิงจับจ้องเขา ในใจรู้สึกโกรธจนตัวสั่น

ใครจะไปนึกถึงว่าคนเยี่ยงนี้จะเป็นซาตานร้ายที่ผลักคุณหนูเข้านรก!

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะทดแทนและเพิ่มเติมอะไรให้นางแล้วจะทำไม ไหนๆก็ไม่สามารถทำให้ความเจ็บปวดของคุณหนูนั้นจางหายไป

ตอนนั้นเขาเป็นคนทำให้คุณหนูต้องเสียบริสุทธิ์ ทำให้คุณหนูเสียใจจนต้องโทษตนเอง ฐานะที่เขาเป็นหันยี่ฉีทำให้คุณหนูต้องเสียใจมากเพียงใด

หลังจากนั้น คุณหนูตั้งครรภ์ นางก็ต้องรู้สึกผิดเพราะว่าเขาเลยต้องขอโทษเขา นางก็ไม่รู้ว่าเขานี่แหละเป็นสาเหตุที่แท้จริง เขาเตือนให้คุณหนูเก็บเด็กไว้ ก็แค่อยากจะบรรเทาความต้องการของตนเอง

เขาเป็นคนที่ชั่วร้ายมากจริงๆ เสี่ยงเฟิงจับจ้องเขาไว้ไม่ไปไหน อยากจะถามเขาจริงๆว่าทำไมเขาถึงต้องทำเยี่ยงนี้

พอเชียนแย่ซิ้วเดินขึ้นมา ก็เห็นสายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาแล้วยังจับจ้องเขาอยู่

เขามองไปยังสายตาคู่นั้น เมื่อเห็นสายตาอันไม่เป็นมิตรของเสี่ยวเฟิง เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นเบาๆ ในใจมีความสงสัยเบาๆ

“กลับมาเร็วเยี่ยงนี้เลยหรือ” เขาเอ่ยปากถามขึ้นเบาๆ “กลับมาก็ดี จะได้ให้โหร่วเอ่อกังวลน้อยลงว่าเจ้าอยู่ข้างจะกินดีอยู่ดีหรือ”

เสี่ยวเฟิงยิ้มเยาะออกมา “คุณหนูกังวลข้ามากเยี่ยงนี้ ถ้าอยู่ข้างก็รู้สึกไม่สงบสุขด้วยเช่นกัน กลัวว่าคุณหนูจะถูกกระทำทำร้ายหรือไม่ กลัวว่าคนที่ชอบทำดีภายนอก แต่ในใจลึกๆกลับลังเลนาง”

จางยวี่โหร่วมองนางด้วยความตกใจ เสี่ยวเฟิงไม่เคยพูดเยี่ยงนี้ออกมาเลย ทำไมตอนนี้แค่เอ่ยปากออกมาก็ชอบพูดอะไรที่เหมือนได้ลิ้มรสดินปืน

ใครมาทำให้นางไม่พอใจกันแน่?

เชียนแย่ซิ้วทำสีหน้าที่ดูแย่ลงหน่อยๆ เขาทำสายตาเคร่งเครียดแล้วมองนาง

นางจับจ้องเขาไว้แล้วพูดคำพูดพวกนี้ออกมา เขาจะไม่รู้สึกแปลกได้เยี่ยงไร พอมองเย่นหลินที่กำลังทำสีหน้าที่ตื่นเต้น เหมือนเขาเข้าใจอะไรบางอย่าง

“เสี่ยวเฟิง เจ้าไม่ได้ทะเลาะกับเย่นหลินจริงๆใช่หรือไม่? ถ้าเขารังแกเจ้า ข้าจะให้ความธรรมแก่เจ้าเอง เย่นหลิน เจ้าทำอะไรกับนางกันแน่?”

นางสังเกตเห็นตั้งแต่ที่นางเดินเข้ามากับเย่นหลิน ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองก็ดูเฉยชายิ่งนัก จางยวี่โหร่วจึงได้แต่คิดเยี่ยงนี้ ก็นึกว่านางแค่อารมณ์ไม่ดีเท่านั้น

“ข้าไม่ดีเองที่ทำให้นางอารมณ์ไม่ดี ทำให้นางไม้มีความสุข ข้าจะเป็นฝ่ายที่ขอโทษนางเอง” เย่นหลินเดินไปข้างหน้าแล้วยื่นมือไปโอบไหล่ของเสี่ยวเฟิงไว้ “ข้าขอโทษ เจ้าจะโทษก็โทษข้า! พวกข้าพึ่งจะกลับมา อย่าพูดถึงเรื่องที่ทำให้ทุกคนไม่มีความสุขเลย วันข้างหลังข้าจะเปลี่ยนแปลงตนเองเพื่อเจ้าเอง ดีหรือไม่?”

พอเห็นเขาให้คำมั่นสัญญา เย่นหลินที่เย็นชาเหมือนดั่งน้ำแข็ง ตอนนี้กลับเปลี่ยนท่าทีและนิสัยของตนเองให้อ่อนโยนมากขึ้น พูดจาอ่อนหวานยิ่งนัก ในใจของจางยวี่โหร่วก็จะได้รับการปลอบใจ

พอเห็นเยี่ยงนี้แล้ว มันก็แค่คู่รักงอนกันเท่านั้น ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร

“เจ้าดูสิ เย่นหลินขอโทษเจ้าไปแล้ว เจ้าก็ให้อภัยเขาเถอะ! ถ้ายังมีครั้งหน้าอีก ข้าจะเป็นคนช่วยเจ้าเอง”

ในใจของเสี่ยวเฟิงเต็มไปด้วยความลังเล นางอยากพูดความจริงออกมากๆ แต่พอเห็นคุณหนูอยู่อย่างสงบสุขเยี่ยงนี้ ถ้านางพูดออกมา ชีวิตข้างหน้าของคุณหนูก็คงจะทรมานและเจ็บปวดดั่งที่เย่นอิ่งพูด