ตอนที่ 467 ความลับนี้ปิดไม่มิด

ตอนที่ 467 ความลับนี้ปิดไม่มิด

เขากล่อมนางนอนหลับไป แล้วก็ออกจากเรือน

เขาไปถึงกลางป่าไม้ไผ่ที่เงียบสงบ ที่นั่นมีใบไม้ร่วงเต็มพื้น และมีบรรยากาศที่เหน็บหนาว แต่พอนึกถึงสัญญาณที่เย่นหลินนัดเขา ก็น่าจะเป็นที่นี่

เพลานี้ ข้างหน้าก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น คนสองคนเหยียบใบไม้และกำลังเดินมา

หนึ่งคนคือเย่นหลิน……และอีกคน ก็คือเสี่ยวเฟิงที่มองเขาด้วยสายตาที่โกรธเคือง

ตอนนี้ที่นี่ไม่มีใครอื่นใด ความโกรธเคืองนางก็สามารถปลดปล่อยออกมาโดยไม่ต้องเก็บไว้

“เจ้าคือเชียนแย่ซิ้วหรือหันยี่ฉีกันแน่ หรือว่ายังมีฐานะอะไรที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ ไหนๆเจ้าก็ตายไปแล้ว ทำไมไม่เป็นผีอยู่ดีๆ ทำไมต้องปรากฏตัวด้วย

“เสี่ยวเฟิง อย่าไร้มารยาทกับท่านประมุขเยี่ยงนี้” เย่นหลินเตือนขึ้นอย่างเสียงเบา

“ไร้มารยาท? เหอะๆ……เขาเหมาะกับเป็นท่านประมุขนั้นหรือ?” เสี่ยวเฟิงยิ้มเยาะเย้ยเขา “ถึงแม้ข้าเป็นแค่บ่าวไพร่ พวกเจ้าคิดว่าข้าไม่มีสิทธิ์ต่อว่าเขา แต่คุณหนูเป็นคนสำคัญสำหรับข้า พอเกิดเรื่องนี้ขึ้น เจ้าจะให้ข้าต้องอยู่เงียบๆหรอกหรือ?”

เชียนแย่ซิ้วทำตาใส่เย่นหลิน แสดงท่าทีให้เขาอย่าพูด

สำหรับเสี่ยวเฟิงแล้ว นางรู้เรื่องนี้ได้เยี่ยงไร เขาคงไม่อยากไปสืบหาเยอะ แต่สำหรับท่าทีที่นางไม่มีมารยาท เขาก็ไม่ได้โกรธอะไรใดๆ

เขาเงียบไปสักพัก และค่อยๆเอ่ยปากขึ้น “ทุกอย่างก็เกิดจากขึ้นเอง ข้าไม่มีความสามารถที่จะแก้ตัวให้ตนเองได้ วิธีเดียวก็คือชดใช้ หวังว่าชีวิตข้างหน้านางจะมีความสุข”

เสี่ยวเฟิงยิ้มเยาะแล้วพูดเบาๆ “เจ้าคิดหรือว่าถ้าคุณหนูรู้ความจริงแล้วจะรู้สึกอยากให้เจ้าชดเชย?”

ทุกครั้งที่เห็นนางมองเขาด้วยนัยน์ตาที่เชื่อใจ ในใจของเขาก็รู้สึกผิด จะอย่างไรก็ตามเขาเป็นฝ่ายขอโทษนาง

ต่อให้เขารู้สึกเสียใจที่ทำเยี่ยงนี้ลงไป ก็ไม่สามารถหวนเพลากลับมาได้ ถ้าจะให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน ทางเดียวก็คือให้เขาชดใช้

“ดังนั้น ข้าขอให้เจ้านิ่งไว้ก่อน ข้าจะบอกความจริงทุกอย่างกับนางเอง ได้หรือไม่…...”

แม้กระทั่งเย่นหลินยังไม่ค่อยเชื่อว่าท่านประมุขผู้สูงส่ง กลับพูดคำว่า “ขอ” กับเสี่ยวเฟิง สำหรับเขาแล้วมันมีค่ายิ่งนัก

“ถ้าข้าอยากพูด เมื่อครู่ข้าเจอคุณหนู ข้าก็คงบอกไปนานแล้ว ท่านทำร้ายนางมากเพียงนั้น วันนี้ไม่ง่ายเลยที่นางจะกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง ข้าจะทำลายความสุขของนางได้เยี่ยงไร? ถ้าท่านจะมีจิตใจ ก็ต้องดูแลคุณหนูให้ดีๆ อย่า……อย่าทำให้นางรู้ว่าเจ้าเคยเป็นผู้ที่นางเกลียดเข้ากระดูก นิสัยของคุณหนูข้ารู้ดีกว่าใคร นางต้องเกลียดท่านไปตลอดชีวิตแน่ๆ”

พอได้ยินว่าเขาจะพูดเรื่องจริง นางก็รีบขัดขวางเลยทีเดียว

ในจุดๆนี้ แม้กระทั่งเชียนแย่ซิ้วก็รู้สึกคาดคิดไม่ถึง

“ขอบคุณเจ้าที่ยังเตือนข้าเรื่องนี้ ข้าก็รู้ว่าผลที่ตามมาต้องเป็นเยี่ยงนี้ ฉะนั้นข้าจึงเป็นคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าบอกความจริงกับนาง แต่ว่า……วันนี้เจ้าเป็นคนเตือนข้าในเรื่องๆหนึ่ง กระดาษไม่สามารถห่อไฟไว้ได้ ตอนนี้แม้กระทั่งเจ้ายังรู้ความจริง ฉะนั้นข้าจะปิดบังกับนางได้นานเพียงใด? เมื่อเปรียบกับการได้รู้ความจริงจากปากคนอื่น ให้ข้าพูดเองไม่ดีกว่าหรือ?”

น่าจะเป็นเพราะที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมากเกินไป ทำให้เขานึกว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้อย่างราบรื่น และเขาก็อยากจะปิดบังไว้เยี่ยงนี้ตลอดไป