ตอนที่ 469 น้ำหนึ่งใจเดียวกัน

ตอนที่ 469 น้ำหนึ่งใจเดียวกัน

“ทำไม แม้กระทั่งใต้เท้าเสิ่นยังถูกคำพูดของคนข้างนอกกดดัน จนไม่สนใจความสุขของลูกสาวตนเองเลยหรือ?”

หลินจือต้องส่ายหัวด้วยน้ำตา “หรือว่าข้าผิดเอง ที่ไม่ควรเห็นแก่ตัวเยี่ยงนี้ ตอนนี้เขาคือฮ่องเต้ เป็นราชาของแผ่นดิน ประชากรทั้งหมู่ทั้งปวงก็อยู่ภายใต้การดูแลของเขา เขาต้องยุ่งกับงานในสำนัก ยังต้องรู้สึกเคร่งเครียดกับเรื่องเยี่ยงนี้ ข้าไม่ได้ช่วยเขา แล้วยังสร้างภาระให้เขา ข้าต้องขอโทษเขาจริงๆ”

จางยวี่โหร่วรู้สึกเห็นใจนางมากๆ ทั้งสองรักซึ่งกันและกันจากใจจริงแล้วมันผิดตรงไหน?

จริงๆนางสมควรดีใจเสียมากกว่า เพราะว่าในของเป่ยจื่อหัวยังคงเข้าข้างนางเสมอ ไม่ว่าข้างนอกจะลือกันอย่างไร แต่เขาก็ยังคงรักนางไม่เคยเปลี่ยน

“ถ้าเจ้ารู้สึกอยากจะขอโทษนางจริงๆ ก็ไม่ควรสร้างแรงกดดันให้เขา นี่เจ้าแอบออกจากในวังเยี่ยงนี้ ถ้าเขารู้เขาจะรู้สึกเยี่ยงไร?”

สำหรับเรื่องนี้ นางช่วยไม่ได้จริงๆ ต้องเป็นนางเองที่ต้องแก้ปัญหาในใจของนางก่อน

“ข้า……ข้าไม่รู้ ข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ข้าไม่รู้ว่าควรเผชิญกับปัญหานี้เยี่ยงไร ดังนั้นข้าจึงหนีออกมา ยวี่โหร่ว เจ้าให้ข้าหลบอยู่ที่นี่ก่อน ให้ข้าได้สงบสติว่าควรจะแก้ปัญหาอย่างไร ได้หรือไม่?”

จางยวี่โหร่วพยักหน้า “ได้สิ”

นางก็ไม่ควรอยู่ที่นี่นาน เชื่อว่าคนๆนั้นต้องรีบตามมาหานางอย่างแน่นอน เรื่องของคนสองคนก็ต้องแก้ปัญหากันเอง

พอสั่งให้บ่าวพาหลินจือไปเรือนรับรองแขก จางยวี่โหร่วรู้สึกง่วงยิ่งนัก นางจึงหลับไปตอนเที่ยงวัน

พอลืมตาขึ้น ก็มีร่างที่คุ้นเคยนั่งมองนางอยู่ข้างที่นอน

ดูเหมือนเขาพึ่งจะกลับมา เสื้อคลุมสีขาวยังไม่ทันได้ถอดออก ข้างบนยังมีเกล็ดหิมะติดอยู่ เส้นผมที่ดำเงายังมีหยดน้ำที่เกิดจากหิมะละลายติดอยู่

จางยวี่โหร่วยื่นมือออกไปแตะกับปลายนิ้วของเขา มันรู้สึกเย็นหน่อยๆ ข้างนอกต้องหนาวมากแน่ๆ

คิ้วและดวงตาอันงดงามของเขา ดูงดงามจนมิอาจบรรยายได้

จางยวี่โหร่วรู้สึกว่า ชีวิตที่ผ่านมานางมีความสุขมากๆ ทำให้นางรู้สึกเห็นคุณค่ามากขึ้น

“ทำไมกลับมาเร็วเยี่ยงนี้ ข้ายังนึกว่าเจ้าจะกลับดึกเสียอีก”

“เพราะข้าคิดถึงเจ้า ดังนั้นจึงจัดการเรื่องทุกอย่างได้เร็ว วันนี้เป็นเยี่ยงไรบ้าง ลูกยังดิ้นอยู่ไหม?” กลัวว่าความเย็นของร่างกายจะทำให้นางรู้สึกเย็น เขาเลยใช้กำลังภายในเพื่อทำให้ร่างกายอบอุ่น และค่อยๆยื่นมือไปพิงอยู่บนหน้าท้องของเขาอย่างเบามือ

จางยวี่โหร่วกำลังจะตอบว่าไม่ แต่ตอนนี้จู่ๆเด็กในท้องก็ดิ้นขึ้นมา ก็พึ่งจะดิ้นตอนที่เขาใช้มือแตะ

นางรู้สึกพูดอะไรไม่ออก “ทุกครั้งที่เขาเอามือแตะท้องของนาง ทำไมเด็กคนนี้ถึงตอบสนอง?”

ถึงแม้ปกติเขาจะดิ้นเล็กน้อย แต่พอเขาแตะท้องนางก็ดิ้นอย่างรุนแรง

เชียนแย่ซิ้วกลับรู้สึกดีใจมากๆ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายซึ่งความอ่อนโยนออกมา

“นี่แหละที่เขาเรียกกันว่าพ่อลูกเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เด็กคนนี้ถูกชะตากับข้ามากๆ”

จางยวี่โหร่วรู้สึกอ้างว้างเบาๆ จะถูกชะตาอย่างไรก็ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน สำหรับนางแล้วนี่เป็นเรื่องที่น่าเสียใจมากๆ

แค่เห็นเขาชอบเด็กคนนี้มากเพียงนี้ นางก็รู้สึกได้รับการปลอบใจ

เชียนแย่ซิ้วค่อยๆปล่อยมือออก จากนั้นก็พยุงนางขึ้นมา