ตอนที่ 470 ชื่อของเด็กน้อย

ตอนที่ 470 ชื่อของเด็กน้อย

พอเห็นสถานการณ์เยี่ยงนี้ จางยวี่โหร่วก็ไม่ควรไม่สนใจนาง นางก็คงต้องพูดอะไรออกมาบ้าง

บางครั้งถ้าบางคนเดินไปข้างหน้าแล้ว ก็คงยากที่จะกลับมา ทีแรกนางก็นึกว่ารอให้เป่ยจื่อหัวกลับมาแล้วคุยกันด้วยความใจเย็น เรื่องราวทุกอย่างก็คงผ่านไปได้ แต่ตอนนี้เหมือนยิ่งอยู่ยิ่งแย่

พอได้ยินจางยวี่โหร่วเหมือนจะตำหนิ เป่ยจื่อหัวจึงทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป

“น้องยวี่โหร่ว เจ้าอย่าพูดเยี่ยงนี้เลย ข้าไม่ดีเอง ที่ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่านางต้องปลอดภัย ทำให้นางต้องกดดันเยี่ยงนี้ ข้ามันไม่ได้เรื่องจริงๆ ทีแรกเพื่อบัลลังค์ที่ข้ามีตอนนี้จะสามารถปกป้องนางได้ แต่ตอนนี้เหมือนข้าจะทำไม่ได้”

คำพูดของเป่ยจื่อหัวเหมือนจะกระทบโดนจิตใจของเชียนแย่ซิ้วไม่น้อย เขาเข้าใจในความรู้สึกของเขา

สิ่งเดียวที่พวกเขาต่างกันก็คือ เขากับหลินจือสามารถเปิดเผยทุกอย่างได้อย่างเปิดเผย แต่เรื่องของเขากลับต้องกุมเป็นความลับ

ถ้าทุกอย่างถูกเปิดเผย ถึงเพลานั้นนางก็คงต้องโกรธมากแน่ๆ

“ไม่ ผิดที่ข้าเอง ข้าโลภมากเกินไปเฉิน เจ้าดีกับข้ามากเยี่ยงนี้ ข้าก็ไม่อยากแยกตัวออกจากเจ้า แต่ว่า……แค่คิดถึงว่า เจ้าต้องแต่งตั้งอนุภรรยาขึ้น ต้องทำให้ในวังเกิดความวุ่นวายขึ้น ข้าจะเกลี้ยกล่อมตนเองได้เยี่ยงไร” หลินจือพูดด้วยน้ำเสียงในลำคอ

เป่ยจือหัวกอดนางไว้กลางอก “ข้ามิใช่ว่าเคยให้คำมั่นสัญญาแค่เจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ตลอดชีวิตนี้ข้าจะรักเจ้าแต่เพียงผู้เดียว จะไม่มีทางมีหญิงอื่นใดอีก ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นฮ่องเต้ก็ตาม แต่ถ้าเจ้าจากข้าไป นั่นแหละคือความทุกข์ทรมานของข้า เจ้าเข้าใจหรือไม่?”

จางยวี่โหร่วกับเชียนแย่ซิ้วยืนอยู่ข้างๆไม่ออกเสียงอะไรใดๆ หวังว่าครั้งนี้หลินจือจะสามารถแก้ปัญหาภายในจิตใจได้

ผ่านไปสักพัก ใจที่หวั่นไหวของหลินจือก็ได้กลับมาอีกครั้ง

นางมองจางยวี่โหร่ว และมองดูเป่ยจื่อหัว แล้วรู้สึกอับอายจนต้องก้มหน้าลง

“ขอโทษที ที่ข้าชอบโวยวายคนเดียว เลยทำให้พวกเจ้าต้องเป็นห่วง”

เป่ยจือหัวจับมือนางไว้ แล้วก้มหน้าลงหอมนางเบาๆ

“เจ้าไม่ได้โวยวายอะไรเลย แต่ข้ากลับรู้สึกมีความสุข ท่าทีของเจ้าเยี่ยงนี้ทำให้ข้าเห็นว่าเจ้าเห็นความสำคัญของข้าอย่างชัดเจนมากขึ้น ไหนๆทุกอย่างก็เกิดจากความรัก แล้วยังมีอะไรต้องขอโทษกันอีก”

ผู้ชายที่แสนดีและรักนางมากเยี่ยงนี้ ทำให้นางยิ่งรักเขาเข้ากระดูกดำ ก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกโลภ อยากได้ความรักของเขาทั้งหมดไปครอบครอง โดยไม่ยอมแบ่งปันให้กับผู้หญิงคนอื่น

นางคงไม่มีทางใจร้ายไปทำร้ายเขาหรอกใช่หรือไม่?

เหมือนนางกำลังจะตัดสินใจบางอย่างอย่างเด็ดขาด หลินจือเงยหน้ามองตาของเขา

“หัว ข้าจะกลับวังกับเจ้า รอหลังจากลับไป เจ้าก็ไปตอบตกลงให้แต่งตั้งอนุภรรยาเถอะ เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะไม่อิจฉาริษยา และจะไม่โศกเศร้า เจ้าทำเพื่อข้ามามากมายเพียงนี้ แต่เจ้ากลับไม่บ่นอะไรออกมาต่อหน้าข้าเลย แล้วข้าก็มัวแต่ทำนิสัยเด็กๆ ขี้โวยวาย และยังหนีออกจากวังเยี่ยงนี้ ถ้าเปรียบกับเจ้าแล้ว ข้าเป็นผู้น้อยจริงๆ ดังนั้นข้าจะเปลี่ยนแปลงตนเอง เป็นคนที่เหมาะสมกับเจ้ามากที่สุด”

สุดท้าย นางก็ยอมถอยหนึ่งก้าว

เพราะว่านางได้มาซึ่งความรักทั้งหมดที่เขามอบให้ สำหรับแม่หญิงผู้หนึ่งแล้ว นี่เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ถ้านางไม่รักษาไว้ ถึงเพลานั้นนางจะไม่เหลืออะไรเลย นั่นแหละคือเรื่องที่น่าเสียใจที่แท้จริง”

“ข้าไม่หวังว่าเจ้าจะเปลี่ยนแปลงอะไร เพราะว่าข้ารักในสิ่งที่เจ้าเป็นตั้งแต่แรก ตอนแรกที่พวกข้าพบกันในงานเลี้ยงในราชวัง เพลงๆนั้นที่เจ้าเริงระบำ ทำให้ข้าจดจำเจ้าได้เป็นอย่างดี ตั้งแต่เพลานั้น ข้าก็ตัดสินใจว่าข้าจะเป็นของเจ้าตลอดไป เชื่อใจข้า รอให้ข้ากลับไป ข้าจะต้องจัดการเรื่องพวกนี้ทั้งหมด จะไม่ทำให้เจ้าต้องรู้สึกลำบากใจ”

จางยวี่โหร่วกับเชียนแย่ซิ้วได้ออกจากเรือนรับแขกแล้ว ไม่กล้าไปรบกวนสองสามีภรรยาพูดคุยความในใจกัน