ตอนที่ 512 ออกจากตำหนักจิ๊วซา

ชายคนนี้รู้สึกสงสัยหนักมาก

เมื่อหชู่ถันอ้างว่าจะออกจากที่นี่ก็เพราะจะไปหาสมุนไพรป่า เขาจึงถามคำถามเขาเยอะมาก

“เจ้าจะจากไปแล้วหรือ? หวงเย่ไม่อยู่แล้ว คนที่สามารถแบกเบาภาระกับข้าก็มีแค่เจ้า เจ้ากลับจะจากไปเยี่ยงนี้?”

พอจางยวี่โหร่วช่วยเขาคิดข้ออ้างและเหตุผลต่างๆเสร็จ หชู่ถันจึงให้เหตุผลโดยเร็ว

“ข้าออกจากที่นี่ชั่วคราว ก็เพราะว่าสุขภาพของคุณหนูไม่ดี ตอนที่ฮูหยินได้มีเรื่องเสียใจมากมายเข้ามาในชีวิต ยังดีที่มีประโยชน์ของหลิงจือสามารถรักษาครรภ์ไว้ได้ ถึงแม้คุณหนูจะคลอดออกมาอย่างปลอดภัย แต่ก็จะมีอาการน่าเป็นห่วง ข้ายังรู้สึกกังวล ดังนั้นเลยอยากจะไปหาสมุนไพรมาเตรียมไว้เพื่อต้องการใช้มัน”

หชู่ถันอยู่ที่ตำหนักจิ๊วซา โดยปกติแล้วเขาจะอยู่ตรงที่ตำหนักตนเอง แน่นอน เรื่องที่เขาจะตำหนักออกมาก็เป็นเรื่องปกติ

ก่อนหน้านี้เพราะว่าเขาออกไปหาสมุนไพรทั้งทีก็ต้องไปที หนึ่งสองเดือน นี่ไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าแปลก

ชายผู้นี้มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังจะมองให้ทะลุ

“อ่อ? แค่เจ้าคนเดียวหรือ ไหนๆเจ้าไปช่วยหันเอ่อหายาสมุนไพร ต้องการให้ฮูหยินกับหันเอ่อไปด้วยหรือไม่?”

หชู่ถันเข้าใจ นี่ต้องเป็นการทดลองของเขา

ตั้งแต่พวกเขากลับตำหนักจิ๊วซา เขากลับต้องระวังพวกเขาอยู่ตลอดเพลา ก่อนหน้าเขาแค่รู้สึกแปลกใจ แต่ตอนนี้รู้ความจริงแล้ว และสามารถสังเกตเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ปกติ

เขาทำสีหน้าที่ดูจริงจังมากๆแล้วบอกเขา “ฮูหยินกับคุณหนูก็คงต้องอยู่ที่นี่เพื่อเป็นเคียงข้างท่านประมุข คุณหนูยังเด็ก ยังไม่สามารถไปไหนมาไหนไปทั่วได้ สุขภาพร่างกายของฮูหยินก็ไม่หายดี ข้าแค่พาหลันโข้ไปก็พอ“

“ที่แท้ก็จะพาคู่รักไปท่องโลกนี่เอง ข้าก็คงไม่ขัดขวางเจ้าเสียแล้ว ออกจากที่นี่ได้ แต่จำไว้ว่าต้องกลับมาเร็วๆ” ชายผู้นี้ทำสีหน้าที่เข้าใจบางอย่างขึ้นมาทันที นี่ถือว่าเป็นคำตอบที่เขาอยากได้ยิน

“รับทราบขอรับ！”

เขารู้สึกดีใจยิ่งนักที่ทำได้ทำการบ้านกับจางยวี่โหร่ว ไม่เช่นนั้นด่านนี้เขาคงผ่านไปไม่ได้

ปัญหานี้ของเขาได้จัดการแล้ว แต่ตอนนี้ต่อให้เขาจากไป ก็ไม่วางใจอยู่ดี

จางยวี่โหร่วอยู่คนเดียวแล้วยังเลี้ยงลูกเยี่ยงนี้ นางสามารถใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักจิ๊วซาที่ซึ่งเป็นสถานที่ที่นางอยู่ไม่ชินเยี่ยงนี้ได้หรือ?

……

ก่อนหน้านี้พวกเขาเลยอาศัยอยู่ในเขา เสี่ยวเฟิงและเย่นอิ่งนั่งพิงหลังกันดูดาวอยู่บนหลังคา

ตอนนี้ชีวิตของพวกเขาสงบสุขยิ่งนัก！

ทันใดนั้น แสงดาวตกได้สว่างไสว ทำให้เสี่ยวเฟิงยิ้มอย่างเบิกบาน

“ว้าว！รีบอธิษฐานเร็ว！”

นางรีบกุมนิ้วทั้งสิบของตัวเองเข้าหากัน และหลับตาลง ในปากของนางก็เอ่ยอะไรออกมา “หวังว่าเย่นอิ่งรีบฟื้นขึ้นมา และกลับตัวกลับใจเป็นคนดี ไม่ทำในเรื่องร้ายๆ ทุกอย่างขอให้ได้เริ่มต้นกันใหม่”

ฟังจากคำอธิษฐานของนาง เย่นหลินก็รู้สึกตกใจมากๆ

ทีแรกก็นึกว่าความปรารถนาของนางคงต้องเกี่ยวข้องกับจางยวี่โหร่ว หรืออาจจะเกี่ยวข้องกับอนาคตของพวกเขา

แต่เขานึกไม่ถึงเลยว่านางจะมีความปรารถนาเป็นเยี่ยงนี้ กลับเกี่ยวข้องกับเย่นอิ่ง

การกระทำของเย่นอิ่งทั้งหมด แม้กระทั่งพี่สาวแท้ๆของเขาเองยังคิดไม่ถึง เสี่ยวเฟิงรู้สึกเกลียดนางมาตลอด ทำไมตอนนี้ยังมาขอพรให้นาง?

แต่ว่าเขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ นางทำเยี่ยงนี้ ก็เพราะเขา