ตอนที่ 513 เย่นอิ่งฟื้นขึ้นมา

“อะไรนะ ทำไมพวกเจ้าทำเยี่ยงนี้ กลับเอาคุณหนูที่อยู่ที่เยี่ยงนั้น ถ้าคุณหนูเจอกับอันตรายแล้วจะทำเยี่ยงไร?” พอได้ยินความจริง เสี่ยวเฟิงก็รู้สึกโกรธแล้วถามขึ้น

ใบหน้าอันหล่อเหลาของหชู่ถันเผยความลำบากออกมา “ถ้าสามารถ ข้าก็พานางออกมาแล้ว ถ้าทำเยี่ยงนี้เกรงว่าข้าเองก็คงไม่ได้ออกมา”

สถานการณ์ทางโน้นมันช่างอันตรายเยี่ยงนี้เลยหรือ?

นึกว่าครั้งนี้ที่คุณหนูได้พาหันเอ่อไปตำหนักจิ๊วซา จะสามารถไปหาความสุขเสียอีก แต่ที่ไหนได้ที่นั่นกลับเป็นที่ๆอันตรายมากที่สุด

และตอนนี้นางก็ไม่ได้เข้าใจอย่างชัดเจนว่าเซียนแย่ซิ้วปลอมนั้นเป็นอะไรกันแน่

“พวกเจ้ามั่นใจได้เยี่ยงไรว่าเขาไม่ใช่ตัวจริง? เจ้าไม่ได้บอกว่านางไม่ได้ทำอะไรที่ทำร้ายคุณหนูไม่ใช่หรือ นั้นพวกนี้ก็คงเป็นการเข้าใจผิด?”

ก่อนหน้านี้นางบ่นว่าเขาไม่ค่อยใส่ใจ ตอนนี้นางกลับหวังว่าทุกอย่างจะเป็นแค่เรื่องโกหก

“ฮูหยินเป็นคนที่พิสูจน์ทั้งหมดเอง ไม่มีทางผิดแน่นอน อีกอย่างก่อนหน้านี้พวกข้าก็ได้สงสัยแล้วว่าเขาเหมือนผิดปกติไปหน่อย วันนี้พวกข้าแค่ต้องหาท่านประมุขตัวจริงให้เจอ ก็จะเหมือนฮูหยินกับคุณหนูออกมาได้”

เสี่ยวเฟิงเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอๆคนหนึ่ง นางไม่มีข้อคิดเห็นใดๆกับเรื่องนี้เลย

ตอนนี้นางได้แค่มองหชู่ถันและเย่นหลินทำท่าทางกังวล หวังว่าพวกเขาจะสามารถคิดวิธีออก

เย่นหลินคิดๆดูแล้วจากนั้นก็เอ่ยปากพูดขึ้น “ท่านประมุขกับซีหลิงพวกเขามีอะไรกันแน่ ทำไมแม่แต่เจ้ายังไม่รู้?”

“ไม่รู้เลยแม้แต่สักนิด ！ท่านประมุขบอกว่านี่เป็นแค้นส่วนตัวของเขา ไม่ต้องการให้ใครเข้ามายุ่ง เขาจะจัดการพวกเขาเอง จากนั้นจะกลับมาหาอธิบายให้ฮูหยินฟัง” หชู่ถันแค่เกลียดตนเองที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ถามชัดเจนหน่อยๆ ไม่เช่นนั้นตอนนี้ก็คงรู้เบาะแสของเขาบ้าง

เขามัวแต่เป็นห่วงความปลอดภัยของจางยวี่โหร่ว แต่ก็เป็นห่วงท่านประมุข และไม่รู้จริงๆว่าตนเองสมควรทำเยี่ยงนี้ไร

ทันใดนั้น เย่นอิ่งที่อยู่ในเรือน และหลันโข้ก็ได้ส่งเสียงดังออกมา

เกิดอะไรขึ้น！

ทุกคนรีบเข้ามาข้างใน ก็เห็นหลันโข้ถือเข็มไว้แล้วยืนอยู่ข้างๆเตียง ตลับยาที่วางอยู่ตรงขอบที่นอนก็กระจัดกระจายไปหมด

และเห็นเย่นอิ่งที่ที่แรกยังคงสลบไม่ฟื้นตลอดมา ตอนนี้กลับลืมตาขึ้นมา

สีหน้าของหลันโข้ยังคงตกใจไม่หาย และเขาก็จับอกของตนเองไว้ สีหน้าดูขาวซี้ดยิ่งนัก

“คือว่า……ข้าพึ่งจะฝังเข็มให้นางแค่เข็มด้วย จู่ๆนางก็ตื่นขึ้นมา ทำให้ข้าตกใจ”

เมื่อครู่หชู่ถัน เย่นหลินและเสี่ยวเฟิงกำลังคุยเรื่องของตำหนักจิ๊วซา แต่นางก็มาดูอาการของเย่นอิ่ง

นางไม่ได้มีการเตรียมใจใดๆว่านางจะตื่นขึ้นมา แค่อยากจะใช้เข็มกระตุ้นชีพจรต่างๆของนาง ใครจะไปนึกถึงว่านี่มันมีประโยชน์จริงๆ

เย่นหลินเลยรีบเดินไปตรงข้างที่นอน ตอนนี้ เย่นอิ่งได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว แล้วเห็นคนมากมายอยู่ในเรือนของนาง นางจึงเผยสีหน้าที่โมโหออกไป

“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร ออกไป！”

พอเห็นนางทำสีหน้าเยี่ยงนี้ นางก็จะเป็นเย่นอิ่งคนเก่า ที่ไม่ได้สมองเสื่อม หรือมีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

นางฟื้นขึ้นมาจริงๆ นี่ถือว่าดีมากๆ！

ก่อนหน้านี้ยังคิดว่านางตื่นขึ้นมาก็คงไม่มีประโยชน์อะไร แต่ตอนนี้พอถึงเพลาอันฉุกเฉินเยี่ยงนี้ ก็สามารถใช้นางให้เป็นประโยชน์ได้ทันทีหรือ?

เสี่ยวเฟิงเดินเข้าไปอยู่ต่อหน้าที่นอน และเข้าไปกอดนาง ไม่สนใจว่าที่ผ่านพวกนางจะแค้นหรือเกลียดกันแค่ไหน

“เย่นอิ่ง ยังดีเจ้าฟื้นขึ้นมาแล้ว เจ้าฟื้นขึ้นมาได้ทันเพลาจริงๆ”

เย่นอิ่งรู้สึกแปลกใจ กี่ครั้งที่คนๆนี้เจอนางก็มักจะทำหน้าบูดหน้าเบี้ยว ทำไมตอนนี้กลับเป็นเยี่ยงนี้ไปได้

เพราะว่านางตกใจเกินไป จนทำให้นางเอ๋อไปสักพัก จากนั้นถึงจะได้สติกลับมาได้ แล้วผลักนางออก และสายตาเปล่งประกาย เพื่อต้องการตักเตือนนาง

“พวกเจ้ากำลังเล่นอะไรอยู่ จะฆ่าก็แล้วแต่พวกเจ้าเลย อย่ามาทำเป็นญาติดีกับข้า”

พวกเขาต้องรู้แน่ๆเลยว่านางตั้งใจจะวางยาสลบเพื่อจะส่งตัวพวกเขาไป และก็คงรู้ว่านางตั้งใจเข้าใกล้พวกเขาเพื่อหลอกลวงพวกเขา ดังนั้นพวกเขาคงเกลียดนางจนเข้ากระดูกดำถึงจะถูก

สำหรับการกระทำทั้งหมดของนาง เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะไม่เกลียดนาง！

แค่ตอนนี้ พวกเขามีเรื่องสำคัญจะถามนาง ก็ต้องดูนางว่าจะรักษาโอกาสนี้ไว้หรือไม่

“เย่นอิ่ง เจ้าควรบอกพวกเขาว่าก่อนที่เจ้าจะหลับใหลไปไม่ตื่นนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครเป็นคนทำร้ายเจ้า เจ้าไม่ควรอธิบายอะไรให้พวกข้าฟังหน่อยเลยหรือ?”

นางหลับใหลไปประมาณเดือน นี่นางก็พึ่งจะตื่น ยังไม่ได้รื้อฟื้นความจำได้มากเพียงนั้น

หลังจากเสี่ยวเฟิงได้เตือนนาง ในใจก็รู้สึกกังวลขึ้นมา ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

พอเห็นนางเป็นเยี่ยงนี้ พวกเขาก็เข้าใจขึ้นทันที นางต้องเจอเรื่องไม่น้อย ต่อให้ต้องใช้วิธีใดก็จะบังคับให้นางพูดออกมา

หชู่ถันพูดขึ้นอย่างเย็นชา “เจ้าอย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ตอนที่พวกข้าสังเกตเห็นเจ้า เจ้าก็อยู่ในเรือนของฮูหยินแล้ว แต่เกือบจะตายแล้ว บาดแผลที่ข้ารักษาให้กับเจ้า ต้องเป็นหวงเย่ที่ลงมือทำร้ายเจ้าใช่หรือไม่? พูด เจ้ากำลังจะทำอะไรกันแน่ เจ้ากับซีหลิงมีความลับอะไรกันแน่?

พอได้ยินเขาพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เย่นอิ่งไม่เพียงแต่อยู่ไม่สงบ แต่สุดท้ายนางก็ได้สติขึ้นมา พวกเขาถามเยอะเพียงนี้ ไม่ได้แปลว่าพวกเขาได้รู้ความจริงแล้วหรือ?