ตอนที่ 536
ตอนที่ 536 พิษสาบาน
October 28, 2026
ท้ายที่สุด นางก็ยังพูดเพื่อเชียนแย่ซิ้ว
สมควรตาย เชียนหลิงหลินไม่เพียงแค่โกรธ แต่ยิ่งรู้สึกอิจฉาริษยา
เขาเอามือพุ่งเข้าไปบีบคอนาง ถามอย่างไม่พอใจ “ทำไม พวกเจ้าทุกคนช่วยพูดให้เขา แม้กระทั่งเจ้าก็ยอมที่จะสละตัวเองเพื่อปกป้องเขา? หรือว่าข้ายังดีกับเจ้าไม่พอ? ข้าสู้มันไม่ได้ตรงไหน?”
“ทำไมเจ้าถึงต้องไปเปรียบเทียบกับเขาหล่ะ? พวกเจ้าเป็นคนละคน เจ้าก็มีเส้นทางชีวิตของเจ้าเอง เพียงแค่เจ้ายอม พวกเราทุกคนก็คือครอบครัวของเจ้า” เมื่อใดที่มีโอกาสช่วยเขาได้จางยวี่โหร่วไม่เคยที่จะยอมแพ้
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า......”ชายคนนี้เงยหน้าพร้อมกับหัวเราะยาวๆ
ทันใดนั้น เขาก็หยุดหัวเราะ สายตาของเขาล็อคแน่นไปที่ตัวนาง แววตาที่ซ่อนความชั่วร้ายและเยือกเย็น
“ก่อนหน้านี้อาจจะได้ แต่ตอนนี้....มันสายไปแล้ว! ข้าไม่ต้องการครอบครัว แต่ข้างกายข้าขาดผู้หญิงคนหนึ่ง เชียนแย่ซิ้วนั้นมีทุกอย่างมากมายเหลือเกิน ถ้าอย่างนั้นข้าจะแย่งผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจไปยังไงหล่ะ?”
อะไรนะ? จางยวี่โหร่วเตรียมใจไว้ว่าจะตาย แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเขากลับพูดอย่างนี้ออกมา ทำนางอึ้งและตกใจจนตาโต
“เจ้า..... ข้าเป็นพี่สะใภ้เจ้านะ เจ้าจะทำอย่างนี้.......”
“นั้นมันไม่เห็นเกี่ยวอะไรเลยหนิ ข้ายังไม่คิดมากเลย แล้วเจ้าจะคิดมากอะไร?”
เขาเพิ่งเข้าใจกับบางเรื่อง ถึงแม้เขาจะได้ครอบครองทั้งตำหนักจิ๊วซาแล้วจะทำไม สำหรับเชียนแย่ซิ้วแล้ว ผู้หญิงคนนี้สิถึงจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
เพียงแค่แย่งนางไป ถึงจะทำให้เขาเหมือนตายทั้งเป็น
“ไม่...ไม่ได้นะ!” จางยวี่โหร่วส่ายหัวสุดชีวิต ทนไม่ได้จนใจสั่น นางจะทำเรื่องที่ผิดต่อเชียนแย่ซิ้วได้อย่างไร ต่อไปนางจะไปเผชิญหน้าหันเอ๋อได้อย่างไรหล่ะ
“เห็นที สิ่งที่เจ้าพูดเมื่อกี้นี้โกหกทั้งเพ พูดอะไรว่าจะเอาชีวิตเจ้าให้ข้าจัดการ นี่ก็คือความจริงใจของเจ้างั้นหรือ? น่าตลกจริงๆ”
จางยวี่โหร่วมองหน้าเขาด้วยความเหลือเชื่อ “เจ้าสามารถฆ่าข้าได้ แต่เจ้าจะมาดูถูกและเหยียดหยามความบริสุทธิ์ของข้าไม่ได้! ”
“เจ้าพูดอะไร อยู่กับข้านั้นมันทำให้เจ้าถูกเหยียดงั้นรื้อ?” เชียนหลิงหลินโกรธมากและดึงข้อมือนางแล้วกระชากนางเข้ามาในกลางอก จ้องตานางพร้อมถาม
“เจ้าทำเช่นนี้เป็นการผิดศีลธรรม ข้าเป็นภรรยาของเชียนแย่ซิ้วแล้ว และไม่สามารถแต่งกับชายอื่นอีก ฉะนั้นข้าทำตามที่เจ้าขอไม่ได้”
“ดีสิ!” เชียนหลิงหลินหัวเราะอย่างเลือดเย็น “ถ้าเป็นเช่นนี้ ไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกันแล้ว ก็ให้ทั้งตำหนักจิ๊วซานี้พังทลายและตายไปพร้อมกับเชียนแย่ซิ้วเลยละกัน”
เขาเอาไม้ขีดไฟออกมา เพื่อจุดชนวน
เมื่อจุดไฟติด ใจของจางยวี่โหร่วลุกลี้ลุกลน
นางรีบยื่นมือเข้าไปเพื่อที่จะแย่งมันมา แต่ผู้ชายคนนั้นก็ผลักนางล้มไปอยู่ข้างๆได้อย่างง่ายดาย
“เหอะ ลืมบอกเจ้าอย่างหนึ่ง! ตำหนักนี้ ขูดไว้ตั้งแต่ตอนที่ก่อสร้างตำหนักจิ๊วซาแล้วหล่ะ ยังเป็นที่ลับของซีหลิงกับเป่ยชิ่ว และไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่ามีสถานที่นี้อยู่ ซีหลิงเป็นคนรอบคอบ แผนการเยอะ นางวางแผนป้องกันไว้เผื่อสักวันหนึ่งที่เรื่องต่างๆนั้นอยู่เหนือการควบคุมของนาง ก็จะทำลายที่นี่ซะ นางยังไม่ทันได้ใช้แผนนี้ก็ตายไปซะแล้ว แต่ก็ให้ประโยชน์กับข้ามาก ที่นี่เต็มไปด้วยกองวัตถุระเบิดกว่าหมื่นตัน เจ้าว่าเดี๋ยวเกิดระเบิดขึ้นมาจะเป็นบรรยากาศแบบไหนกัน? คนทั้งหมดที่อยู่ด้านบนนั้นคงจะกลายเป็นเฒ่าธุลี บรรยากาศอย่างนั้นคงจะงดงามน่าดู”
ไม่ อย่านะ!
ตามองหาเขาที่กำลังเกินไปถึงมุมกำแพง กำลังจะจุดชนวนพวกระเบิด ม่านตาของจางยวี่โหร่วขยายใหญ่ขึ้นตาโต เห็นได้ชัดว่านางกลัวถึงขั้นสุดขีด
นางคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมขอร้อง “ข้าขอร้องเจ้าหล่ะ เจ้าอย่าทำอย่างนี้เลย ให้ข้ายอมรับข้อเสนอของเจ้าก็ได้ เพียงแค่เจ้าปล่อยพวกเขาไป ไม่ว่าข้อเสนออะไรข้าก็จะรับปากเจ้า”
นางไม่สนอะไรแล้ว นางจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายทุกคนเด็ดขาด
มือของชายคนนั้นที่ยื่นออกไปได้ครึ่งหนึ่งเริ่มค่อยๆลง จางยวี่โหร่วคิดว่าเขาจะล้มเลิกความคิดนี้แล้ว พร้อมมองเขาด้วยสายตาที่คาดหวังอย่างมาก
“สายเกินไป เมื่อครู่นี้ข้าได้ให้โอกาสกับเจ้า แต่เจ้าไม่ยอมรักษามันเอง ไม่ใช่ว่าเรื่องอะไรก็จะสามารถเริ่มต้นใหม่ได้หมด ในเมื่อเจ้าไม่ยินยอมก็ไม่ต้องขืนใจ ข้าไม่อยากได้ผู้หญิงที่มีเชียนแย่ซิ้วอยู่ในหัวใจ”
จางยวี่โหร่วรีบส่ายหัว “ไม่ฝืนใจเลย ข้าจะลืมเขา ขอแค่เจ้าให้เวลากับข้า”
สายตาของนางเอาแต่จ้องมองชนวนตัวนั้น พร้อมยกคอนางขึ้นสูงเรื่อยๆ
“ใช่หรือ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็สาบานตอนนี้เลยสิ ถ้าหากความจริงใจของเจ้าสามารถทำให้ข้าซึ้งใจได้ งั้นข้าก็สามารถลองคิดทบทวนอีกครั้ง”
เพื่อเชียนแย่ซิ้ว และชีวิตทุกคนในตำหนักจิ๊วซา ถึงแม้ว่านางจะต้องสละตัวเอง แต่ก็ไม่เป็นไร
นางรับยกมือขึ้นมาสาบาน “เริ่มตั้งแต่วันนี้ ข้าจางยวี่โหร่วกับเชียนแย่ซิ้วจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก ข้าจะอยู่กับเจ้าตลอดไป ถ้าหากผิดสัญญา ขอให้ฟ้าผ่า และตายอย่างอนาถ!”
บรรยากาศ เงียบดั่งความตาย
นางก็สาบานเรียบร้อยแล้ว แต่กลับไม่ได้เสียงอะไรตอบโต้กลับมาจากชายคนนั้น นางมองเขาด้วยความกังวล สังเกตเห็นว่าสายตาของเขาไม่ได้มองมาที่นาง แต่จ้องมองไปที่ข้างหลงของนาง!