ตอนที่ 537 พ่ายแพ้อย่างราบคาบ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เชียนแย่ซิ้ว เจ้าเห็นหรือยัง? ผู้หญิงของเจ้าไม่รักษาและเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า ตอนนี้เจ้าควรรู้แล้วหล่ะนะว่าเจ้าได้พ่ายแพ้อย่างราบคาบ” เมื่อเห็นอย่างนี้ เชียนหลิงหลินพอใจอย่างมาก

เพียงแค่เห็นผู้ชายคนนี้พ่ายแพ้ เขาก็จะรู้สึกมีความสุข

แต่หารู้ไม่ สำหรับคู่รักคู่นี้ มันคือเหตุการณ์ที่ปวดใจและทรมานปานใด

จางยวี่โหร่วเห็นเขาได้รับบาดเจ็บ ใจนั้นเจ็บดั่งเอามีดมากรีด แต่ว่านางทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่โอกาสที่จะเข้าไปกอดเขาก็ไม่มี

ขอร้องเจ้าหล่ะ รีบไปเถอะ ถ้าหากวันนี้ทุกคนต้องตายกันที่นี่ มันก็จะไม่มีความหมายอะไรเลย

“เจ้ายังจำได้ไหม แต่ก่อนที่พวกเราเคยสัญญากัน ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร ก็จะเผชิญหน้าไปด้วยกัน ตอนนั้นที่อยู่ผานั้น ถ้าหากไม่ใช่เป็นเพราะความเชื่อและศรัทธาของเจ้า ข้าคงจะตายไปนานแล้ว ถ้าไม่มีเจ้าอยู่ งั้นข้าก็คงจะกลายเป็นศพที่เดินได้ ตายเสียก็ยังจะดีกว่าอยู่ต่อไป”

จางยวี่โหร่วกำมือและเก็บนิ้วไว้แน่นมาก ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขา

เพราะว่านางรู้ ถ้านางมองไป ทั้งหมดที่นางทำอยู่ก็คงจะล้มเหลว

“พวกเราครอบครัวสามคน ถึงจะสมบูรณ์จริงๆ ถ้าหากขาดคนใดคนหนึ่งไป ก็มีชีวิตต่อไปไม่ได้ ถ้าจะต้องตาย ข้าก็จะไม่มีวันจากเจ้าไป”

พวกเขาต้องจากกันมานานขนาดนี้ และไม่ง่ายเลยที่จะได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีก เขาจะไม่มีวันปล่อยนางไปอย่างแน่นอน!”

จางยวี่โหร่วทั้งปวดใจและไม่รู้จะทำอย่างไร ทำอย่างไรดี ตอนนี้นางควรจะทำอย่างไรดี?

นางไม่อยากให้เขาตาย นางแค่อยากให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป

นางคิดไว้ว่าตอนที่เชียนแย่ซิ้วจากไป นางก็คงจะรู้สึกแบบนี้ หวังที่จะสามารถหนีไปจากโลกนี้กับเขา แต่ไม่ใช่ว่าต้องอยู่คนเดียวอย่างโศกเศร้า

แต่ว่าเมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือกจริงๆ ก็อยากจะหวังให้คนที่รักได้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้

ใจของนางนิ่ง แล้วรีบเดินตรงไปที่เชียนหลิงหลิน ยื้อเท้าสูงขึ้นและประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขา

ไม่รู้เลยว่า ภาพฉากนั้นทำให้ใครบางคนรู้สึกตกใจและบาดตาบาดใจอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่าขนาดเชียนหลิงหลินยังอึ้งไป เขาไม่คิดเลยว่าเวลาผู้หญิงเอาจริงขึ้นมา ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทำออกมาได้ โดยเฉพาะทำต่อหน้าเชียนแย่ซิ้ว

สำหรับเหยื่อที่ส่งมาถึงที่เอง เขาจะปล่อยไปได้อย่างไรกันหล่ะ เขาก็ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด และจูบกลับไปอย่างดูดดื่ม ถึงแม้ว่านางอยากจะขัดขืนแต่มันก็ไม่ทันแล้ว

ผู้หญิงของตนถูกชายอื่นกระทำอยู่ เชียนแย่ซิ้วจะทนต่อไปได้อย่างไรกัน

เขาไม่สนว่าร่างกายเขาจะบาดเจ็บแค่ไหน รีบพุ่งตัวไปข้างหน้าเพื่อที่จะแย่งจางยวี่โหร่วกลับคืนมา

เชียนหลิงหลินไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย เพียงแค่เอานางมาขวางไว้ตรงหน้า ฝ่ายตรงข้ามที่กำลังพุ่งนั้นไม่อยากจะทำร้ายโดนนางเลยรีบเก็บพลังกลับไป

เขาปล่อยพลังมากแค่ไหนออกไป ก็จะกลับสู่ตัวเองมากเท่านั้น

จางยวี่โหร่วสุดท้ายก็ทนไม่ไหวแล้ว เพราะนางรู้ดีว่า ไม่ว่านางจะทำอย่างไร เชียนแย่ซิ้วก็จะไม่มีวันไป อีกอย่างเพื่อที่จะช่วยนางเขาต้องเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำตัวเองจนเจ็บสาหัส

น้ำตานางหลั่งไหลออกมา และบอกความจริงให้เขา

“เจ้าขาว เจ้ามองดูข้างๆสิ ที่นี่เต็มไปด้วยระเบิด เขาอยากจะทำลายเราทุกคน ถ้าเจ้ายังไม่หนีไปก็จะไม่ทันแล้ว!”

อะไรนะ ระเบิด!

ตั้งแต่ที่เชียนแย่ซิ้วเข้ามา ในใจก็ห่วงแต่จางยวี่โหร่ว จะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจอย่างอื่นหล่ะ

หลังจากที่นางเตือน เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าที่พื้นกองเต็มไปด้วยระเบิดมากมาย แล้วเห็นที่จุดชนวนในมือของเชียนหลิงหลินอีก เขาจะยังไม่รู้สถานการณ์ได้อย่างไรกันหล่ะ

ก็ว่าทำไมนางถึงเชื่อฟังเขาขนาดนี้ เขานี่ชั่งชั่วช้าต่ำช้าเลยจริงๆ

“เหอะ ผู้หญิงนี่ตอแหลเก่งจริงๆ วินาทีแรกยังประจบข้าและอยู่อ้อมกอดของข้าอยู่เลย พอวินาทีต่อมาก็รีบไปหาผู้ชายอื่น เจ้าว่าข้าควรจะลงโทษเจ้าอย่างไรดี?”

เขาใช้แรงบีบข้อมือของนาง แรงจนราวกับจะบีบให้กระดูกมือนางแตกละเอียด

สีหน้าของจางยวี่โหร่วเจ็บมากจนหน้าซีดขาวแต่ก็ไม่มีเสียงร้องเลยสักนิด

นางมองหน้าเขาอย่างดื้อรั้น ถ้าหากลิขิตว่าหนีไปไม่รอด อย่างงั้นนางก็ทำได้เพียงยอมรับชะตากรรมนี้

“เชียนหลิงหลิน คนที่เจ้าจะแค้นมีแค่ข้าคนเดียว ทำไมต้องลากคนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย ถ้าเจ้าอยากได้ชีวิตของข้า ก็เอาไปได้เลย ข้าจะไม่ต่อต้านเจ้าเลยแม้แต่น้อย”

เชียนแย่ซิ้วไม่มีเวลาที่จะไปสนใจกับเรื่องใต้ดินที่ตำหนักจิ๊วซาทำไมถึงมีตำหนักแบบนี้ซ่อนอยู่ได้ อีกทั้งยังมีกองระเบิดมากมาย แต่ตอนนี้เขาก็รู้ความจริงแล้ว ก็จะไม่มีวันให้เขาได้มีโอกาสทำลายทุกคนที่นี่