ตอนที่ 538 พี่น้อง พ่อลูกพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง

จางยวี่โหร่วคิดว่าวันนี้พวกเขาจะต้องตายอยู่ที่นี่ สุดท้ายแล้ว นางก็ช่วยใครไม่ได้เลย

แต่ว่าภาพที่คิดไว้ว่าจะระเบิดและเจ็บปวดนั้นยังไม่ทันเกิด ไม่คาดคิดว่าจะเงียบอย่างนี้

นางรับลืมตาโตโตและมองไปรอบๆนั้น ถุงที่ใส่วัตถุระเบิดพวกนั้นไฟไหม้แล้วก็จริง แต่กลับเป็นการไหม้ที่ไม่มีเสียงเลย

อย่างนี้ก็แปลว่า ของที่ใส่อยู่ในนั้นมันไม่ใช่ระเบิด!

นางคิดว่าเชียนหลิงหลินจะไม่มีวันปล่อยพวกเขาซะอีก ไม่นึกเลยว่าเรื่องมันจะพลิกด้าน

เชียนแย่ซิ้วก็ตกใจมาก แต่เพียงเขาไม่ได้พูดอะไร

เขามองไปที่เชียนหลิงหลิน ตาสองคู่สบตากัน สายตานั้นเต็มไปด้วยสิ่งต่างๆ

อันที่จริง ตั้งแต่แรกแล้วที่เขาไม่คิดที่จะทำร้ายพวกเขา

ไม่อย่างนั้นเขาอยู่ใกล้ตัวพวกเขามาเวลานานขนาดนี้ ก็สามารถจับพวกเขาตั้งแต่แรกแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอนานขนาดนี้

ทั้งหมด ก็จบลงไป!

เชียนหลิงหลินก็ไม่คิดที่จะอธิบายอะไร และก็ไม่จำเป็นต้องพูด เขาเดินผ่านพวกเขา หันตัวไปทางทางเข้าเพื่อที่จะออกไป

จางยวี่โหร่วรู้สึกตัว ก็รีบวิ่งเข้าไปห้ามเขาไว้

นางไม่เพียงคิดที่จะคลายปัญหาในใจ แต่รวมถึงคำถามที่อยู่ในใจของเชียนแย่ซิ้ว

“เจ้าจะปล่อยพวกข้าไปอย่างนี้ ไม่กลัวที่จะเสียใจภายหลังรื้อ?”

สายตาเชียนหลิงหลินดูนิ่งเฉยมาก นานมากกว่าที่จะตอบกลับมา “ก็เพราะว่าแบบนี้ ข้าจึงต้องรีบออกไปก่อนที่ข้าจะเสียใจ”

จางยวี่โหร่วจะไม่เข้าใจได้อย่างไร ว่าเขาไม่คิดที่จะทำร้ายพวกเขาแล้ว

ผู้ชายโหดเหี้ยมคนนี้ วางแผนร้ายที่จะให้เป็นแบบนี้ กระบวนการก็ทำเอาซะตกใจ แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นแค่การเล่นละคร

และตอนนี้ที่นางรู้ความจริง ในใจรู้สึกทำอะไรไม่ถูก แต่ในใจก็ไม่ได้เกลียดแค้นเขาอีก แต่กลับรู้สึกหดหู่และซึ้งใจ

“ลาจาก? เจ้าไม่ใช่บอกว่าบนโลกนี้เจ้าตัวคนเดียวไม่ใช่หรือ เจ้ายังจะไปไหนได้อีก?”

“ทุกที่ก็คือบ้าน และนี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเจ้าต้องมาเป็นห่วง” เขาพูดออกมาเบาๆและพร้อมที่จะเดินจากไป เชียนแย่ซิ้วใช้วิชาตัวเบาบินไปอยู่ตรงหน้าเขา และขวางทางที่เขาจะไปไว้

“เจ้าจะไป งั้นก็คงต้องถามพี่ชายเจ้าคนนี้ว่าจะให้หรือไม่”

พี่ชาย? ฮ่ะฮ่ะ

ชายคนนั้นหัวเราะเยาะแล้วมองหน้าเขา “ เจ้าแน่ใจว่าจะยอมรับคนที่จะแย่งบัลลังค์ของเจ้า เอาชีวิตเจ้า และยังจะครอบครองภรรยาของเจ้าเป็นน้องชายรื้อ?”

เชียนแย่ซิ้วสีหน้าถอดสีทันที

“สองอันแรกข้าจะยอมให้เจ้าได้ แต่อันที่สาม แน่นอนไม่ได้อยู่แล้ว โหร่วเอ๋อเป็นพี่สะใภ้ของเจ้านะ เจ้าจะต้องเคารพนาง!”

สองคนนี้ ก่อนหน้านี้ยังชักดาบจะฟันกัน แต่ตอนนี้กลับเริ่มต่อปากต่อคำกันแล้วรือ?

ถึงแม้จางยวี่โหร่วไม่รู้จะพูดอะไร แต่ว่าเห็นบรรยากาศข้างหน้าแล้ว รู้สึกว่ามันก็ไม่เลว

นางรู้ ว่าเชียนหลิงหลินไม่ได้มีความรู้สึกกับนางแบบคู่ชายหญิง เขาก็แค่โดดเดี่ยวนานเกินไป เมื่อเห็นเชียนแย่ซิ้วมีพร้อมทุกอย่าง เขาก็อยากที่จะลองแบบเขาบ้าง

ก่อนหน้านี้ เขาคิดว่าเชียนแย่ซิ้วตายแล้ว และก็ใช้ใจจริงที่จะสวมรอยเชียนแย่ซิ้วมาดูแลทุกคน เขาคอยแอบเป็นห่วงทุกคนอย่างเงียบๆตลอดมา

ระหว่างพวกเขา อันที่จริงก็สามารถสร้างความสัมพันธ์นี้ให้กลายเป็นครอบครัวได้นิหน่า

แต่เมื่อกี้เขาก็ทำให้ตกใจไม่เบา แต่ก็เข้าใจผิดเขาจริงๆ แค่ประเดี๋ยวเดียว ในใจพวกเขานี่เต็มไปด้วยความซับซ้อน

“สิ่งที่ข้าพูดออกมาเมื่อกี้ ทุกคำนั้นออกมาจากใจ ขอเพียงแค่เจ้ายอมรับพี่ชายคนนี้ ต่อไปพวกเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน”​เชียนแย่ซิ้วเดินเข้าไปข้างหน้า ยื่นมือไปหาเขา และพูดอย่างตั้งใจ

จางยวี่โหร่วเห็นว่าเชียนหลิงหลินไม่ยอมทำอะไรสักที ก็เดินเข้าไปข้างเขา แล้วลากมือของเขาวางไว้ในมือของเชียนแย่ซิ้ว

ถึงเชียนหลิงหลินอยากจะเก็บมือกลับไปก็ไม่ทันแล้ว

“ดีหล่ะ ทางนี้ก็ถือว่าตกลงแล้ว ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น ถ้าไม่อย่างนั้นคนเขาจะดูถูกเอานะ”

นางเห็นสีหน้าของเชียนหลิงหลินดูแย่มาก ทนไม่ได้จนต้องแอบหัวเราะ และยังพริบๆตาให้เชียนแย่ซิ้ว

เชียนแย่ซิ้วจับมือเขาไว้แน่นๆ หน้าที่หล่อเหลาพร้อมรอยยิ้มที่ปลอบโยน

“พูดขึ้นมา ตั้งแต่เราสองพี่น้องเกิดก็ถูกพรากจากกัน ยี่สิบกว่าปีที่ไม่ได้พบเจอกัน แต่ว่าหลังจากนี้ ข้าก็จะได้อยู่ข้างๆเจ้า มาชดเชยความรักที่เจ้าขาดหายไปตลอดหลายปี ข้าเป็นพี่ชายของเจ้า และจะไม่มีวันปล่อยเจ้าอีก”

เชียนหลิงหลินมองหน้าเขา และแล้วก็ทนไม่ได้จนตาเริ่มแดง

เขาหันหน้าไปเล็กน้อย เพราะไม่อยากให้พวกเขาเห็นตอนที่เขาเป็นอย่างนั้น

ความแค้นในใจของเขาไม่มีแล้ว แค้นที่อยากจะชำระก็คิดไปว่าชำระแล้ว บางทีเขาความปล่อยวางอดีตตั้งแต่แรกแล้ว และต้อนรับชีวิตใหม่ของตัวเอง

…….

เมื่อจางยวี่โหร่ว เชียนแย่ซิ้วและเชียนหลิงหลินปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน สีหน้าพวกเขาที่แสดงความรู้สึกแบบไม่น่าเชื่อ

เห็นได้ชัดเลยว่าพวกเขากำลังสงสัย พวกเขาไม่ใช่ศัตรูกันรื้อ? ทำไมบรรยากาศเหมือนเป็นมิตร ไม่ควรที่จะเป็นแบบแค้นจนลึกดั่งทะเล สู้กันให้ตายกันไปข้างหนึ่ง อย่างนั้นหรือ?